HAWAII - RONDREIS, 26 DAGEN
Hawaii is een afgelegen archipel midden in de Grote Oceaan en maakt deel uit van de Vereningde Staten van Amerika. Dit deel van Amerika hebben we nog nooit bekeken. Hawaii bestaat uit 8 hoofdeilanden, waarvan we er 4 willen bezoeken. De Hawaii-eilanden vormen de toppen van een reeks vulkanen die zich uitstrekt over een afstand van bijna 5.000 km. Hawaii ligt op 4.000 km. van de dichtstbijzijnde landmassa, vergelijkbaar met Paaseilanden. Formeel heeft James Cook deze eilanden ontdekt, daarom die vlag ?

Wat ons trekt aan Hawaii zijn de vulkanen en de walvissen, die hier in de paartijd helemaal uit het water springen. Dat wordt weer een uitdaging om dit mooi op de foto te zetten.

HET OVERZICHT
1 Vliegreis Amsterdam via Seattle naar Honolulu
2 Waikiki, Onderzeeer excursie
3 Waikiki, Pearl Harbor
4 Waikiki, Tour langs de kust
5 Honolulu en tour langs de kust
6 Vliegreis Honolulu naar Hilo - Volcano
7 Volcano, Westkust Big Island
8 Volcanoes National Park
9 Volcano - Hilo - Volcanoees National Park
10 Volcano, Mauna Kea - Westkust Big Island
11 Volcano - Lava Tree Park - Hilo
12 Hilo - Noorkust - Hapuna Beach
13 Hilo naar Kahului op Maui
14 Lahaina, Whale Watch 1
15 Lahaina, Haleakala State Park
16 Lahaina, Whale Watch 2
17 Lahaina, road to Hana
18 Hana en verder ...
19 Hana via Kahului naar Lihue
20 Kapaa - Helikoptervlucht
21 Kapa'a - rit naar de noordkust
22 Kapa'a - Snorkeltour
23 Kapa'a
24 Waimea Canyon en vertrek naar Los Angeles
25 Stopover in Los Angeles
26 Aankomst in Amsterdam
GEPLANDE ROUTE

DE DAG TOT DAG BESCHRIJVING MAROKKO

Dag 1, Amsterdam via Seattle naar Hololulu op O'ahu Island.
Een marathonvlucht die 22 uur gaat duren ! Eerst om 10:40 uur (DL0233) een directe, 11 uur durende vlucht naar Seattle, om langs de uitermate ongastvrije Amerikaanse douane te komen. Dan zijn we al aan de Oostkust van de USA, net onder Canada. Na 5 uur en een kwartier wachten, vliegen we om 17:25 uur (DL2237) door naar Honolulu. Ook dit zal een uur of 6 duren. Hier arriveren we 21:40 in de avond. Het is hier tijdens de wintertijd 11 uur vroeger.

Even de huurauto ophalen en dan op zoek naar ons hotel om lekker te slapen. We overnachten in Ramade Hotel Waikiki. Parkeren in Honolulu is duur, 25 dollar per dag !

Dag 2 Waikiki - Onderzeeer
Het ontbijt is ingebrepen. Geen idee dat het een Chinees wokrestaurant is, tot dat we er binnen komen. Het restaurant zit afgeladen met de nieuwe Chinese miljonairs, die met Chinees nieuwjaar allemaal 10 dagen vrij zijn en massaal naar Hawaii gekomen zijn. Met busladingen worden ze aan en afgevoerd. Nou daar zit je dan met 200 smakkende Chinezen en hun door en door verwende enig kind.

IN het hotel boeken we vast een excursie voor Pearl Harbor en een onderzeeer. Even de creditkaart er door en je bent weer 420 dollar armer. Gaat hard zo met ons budget.

We gaan naar de Apple Shop, iets verderop in Waikiki. Hier kopen we ieder onze eigen iPhone 5S. Doe er meteen maar een nieuwe iPad bij, want in Nederland zijn die een stuk duurder. Wel even opschieten, want we moeten wel op tijd zijn voor de onderzeeer excursie.

Na het zien van de foto's in de folder valt de trip met de onderzeeer tegen. Hawaii heeeft helemaal geen natuurlijk rif en de wrakken hebben ze er zelf neergelegd als decorstuk. Lijkt Disneyland wel ! Wel duiken we echt naar 107 ft (ongeveer 30 meter).

's Middags even lekker rustig aan langs het strand en op een terrasje.

Dag 3 Waikiki - Pearl Harbor
Om 5:00 uur op. Even een zelf gekocht yoghurtje eten en dan met de bus naar Pearl Harbor. Het is nog donker, als we daar 6:55 uur voor de ingang staan.

Alles is strak gepland vanaf het moment dat je binnenkomt. Je hebt even de tijd om rond te kijken. Dan begint de film, die uitlegd hoe het is gebeurd en hoe het is gekomen. De Amerikanen werden aardig op hun nummer gezet deztijds door de Japanners. Dan naar de gezonken Arizona, waar een witte brug overheen is gebouwd om deze te bekijken. Het wrak lekt nog steeds olie en ruik daar dus ook naar. In het wrak liggen nog minimaal 300 zeelieden, vandaar dat het een zeemansgraf is. Vervolgens verder naar de Missouri. Op dit schip heft Japan de capitulatie getekend. Maar ook zijn van dit schip in de Golfoorlog nog 54 kruisrakketten afgeschoten.

Via een kleine stadstour teruf naar ons hotel. Daar gaan we opzoek naar een gezellig restaurantje bij het strand.

Dag 4 Waikiki - Tour langs de kust
Vandaag weer een Chinees ontbijt. Het eten is niet aan te slepen. Bussen komen en gaan en zorgen voor een constante stroom van uitgehongerde Chinezen.

Het regent, dus we pakken de auto en rijden naar de westkust van het eiland. Het is ons een raadsel hoe Magnum hier ooit met een Ferrari kon rijden, standaard file op alle wegen en volop gaten in de de wegen. Het weer aan de westkust is niet veel beter, alleen is het droog. We willen doorrijden naar de noordkust, maar het verbindingsstuk is een grote modderpoel.

We stoppen bij een Starbucks Coffee. Een Amerikaanse begint te praten tegen ons. Oh, ze kent Nederland en weet meer dan wij hoor. Ze weet ook alles beter en wat we allemaal goed en fout doen. Wegwezen hier !

Terug naar de zuidkust en dan weer naar de noordkust. Ook hier geen fraai weer en alles ziet er grauw en grijs uit. Het Polonesian Culture Center, wat 45 dollar entree per persoon kost slaan we over. Het doet meteen denken aan alweer een Disneypark. We stoppen wel bij de versfruitkraampjes. Dan door met onze kusttoer langs de oostkust naar de zuidkust. Hier schijnt af en toe even de zon.

Nadat we een paar keer te laat zijn, zijn we ook een keer op tijd om walvissen te zien. We staan fout geparkeerd (zoals iedereen) en kijken naar de ruggen en staarten die op grote afstand voorbij zwemmen. Wow, gaaf gezicht hoor !

Dag 5 Waikiki - Honolulu en opnieuw de kust
Het is droog en er zijn zelf een paar licht blauwe plekken in de lucht. Zal tijd worden dat we nu ook Hawaii weer krijgen. Weer even "gezellig" ontbijten met onze Chinese "vrienden".

We gaan met "The Bus" naar het centrum van Honolulu. Ook hier heeft het fors geregend, maar nu is het droog. We stappen uit bij State Capitol, gebouwd in de vorm van een vulkaan. Via Iolani Palace, de Iolani Barracks en de Royal Bandstand lopen we naar het King Kamehameha Statue voor Ali'iolani Hale en Kawaiaha'o Church. Nog even het oorlogsmonument, het Washington Palace en St. Andrews Cathedral bekijken en dan door naar Chinatown. Hier kun je de echte verse bloemenslingers kopen, zo uit de koelkast waar ze uitgestald hangen. Verder is een groenteboer al bijzonder, want het is natuurlijk geen one-stop-shopping supermarkt zoals de Amerikanen gewend zijn.

De zon gaat schijnen en we besluiten de auto op te halen bij het hotel en de kustroute in de andere richting te rijden. Het is meteen een stuk drukker aan de stranden van de noordkust, waar het beste gesurfd kan worden. We stoppen weer bij de versfruitkraampjes. Werijden nu midden over het eiland terug en komen langs de voormalige Dole Ananas Plantage. Dole is failliet en komt nu uit de Philipijnen. Maar het failiete Dole is omgetoverd is alweer een Disneypark. Oke, ze hebben er lekker ananasijs, maar voor de rest is het niets waard.

Dag 6, Honolulu - Hilo - Volcano
Om 5:00 uur op, huurauto aftanken en inleveren. Even boardingcards halen. Martin krijgt een ticket, Veerle alleen een reservation. Wat een gedoe, hoor je pas aan de gate of je een tweede ticket krijgt. Wat een eikels !

Aankomst op Hilo een kleine luchthaven. Huurauto ophalen. We rijden naar Hilo en gaan opzoek naar de helikopterfirma. Blijkt op het vliegveld te ziteen, waar we vandaan komen. Grrr.

Martin boekt een lastminute flight, Veerle wil niet mee. Martin gaat samen met een Chinese familie een vlucht maken over een actief lavagebied en een waterval. Nou niet wat ze beloven in de folder, maar wel apart om te zien dat lavagebied. Het regenwoud is helemaal weggebrand en er is een desolaat landschap ontstaan. Gaaf hoor zo'n opendoor helikopter, wel lastig om te fotograferen met al die wind. De waterval valt enorm tegen, maar toch een aardige vlucht.

We rijden naar Volcano. The Big Island heeft allemaal nieuwe wegen ! Volcano is een dorp van 3x niets. We zijn ook te vroeg voor ons Pension. Dus door naar Volcanoes National Park (VNP). We verkennen het park dat de indruk geeft of je over een chocolade taart rijdt en dan weer over een enorme brownie. We lopen naar een plek, waar de lave over de asfaltweg is gelopen. Daar krijgen we een regenbui op ons hoofd en we zijn lekker nat voordat we bij de auto zijn.

We zitten de komende dagen in Volcano in, The Chalet Kilauea. We hebben in ons pension een donkere kamer, die Africa heet. Gelukkig ook een leuk balkon. 's Avonds eten we in de het dure parkrestaurant, waar een bordje pasta 30-40 dollar kost. Nou eten en wegwezen, op naar Jaggar Museum. Daar is een terras dat uitzicht biedt op de 3 kilometer verderop gelegen actieve vulkaan. Je kunt amper in de krater kijken en ziet alleen bij donker de rode gloed bovende actieve lava.

Dag 7, Volcano - westkust Big Island
We hebben slecht geslapen in ons veel te smalle 2-persoons wiebelbed. Dan valt het ontbijt ook nog zwaar tegen, met 2-3 kapotte broodroosters. Slechte start van de dag ! Morgen kopen we ons eigen ontbijt in de supermarkt !

We besluiten via de zuidkust naar de westkust te rijden in de hoop voor beter weer. We rijden via Southpoint, het meest zuidelijk puntje van de Verenigde Staten. Aardig, maar niet bijzonder.

We rijden het Pu'uhonua O Honaunau National Historic Park. Nou 5 dollar is geen geld voor entree voor een park met zo'n naam ! Het geeft een heel globale indruk van een oud Hawaïaans dorp. Leukste zijn nog een paar tropische vissen in het water en een groene zeeschildpad. Daar moet je eigenlijk minimaal 6 meter vanaf blijven, maar veel maken een foto dichterbij. De schildpad vindt het best en eet onderwater het "gras" wat daar groeit op de lava.

Verder omhoog naar het plaatsje Captain Cook. Cook kwam daar aan land, daar werd hij ontvangen als een god. Na zijn vertrek, kwam hij door noodweer daar weer terug en toen wist men dat hij geen god was, dus is hij daar gedood. Het dorp zelf stelt helemaal niets voor. We lunchen bij The Coffee Shack, een leuk tentje met een mooi uitzicht, dat vandaag helaas erg heiig is ;-(

We besluiten via The Saddle Road (hwy 200) terug te rijden naar Hilo. Blijkt er een nieuwe weg aangelegd te zijn (hwy 2000). Hier rijden we voornamelijk door een groen struikachtig grotendeels mistig landschap. We gaan niet naar de beroemde sterrenkijkers, want de weg naar Volcano is nog lang. In Hilo doen we boodschappen en tanken we. De benzine is daar 20 dollarcent goedkoper dan in ons dorp. De benzine kost hier 85 eurocent per liter, de helft van in Nederland.

In Volcano rijden we direct door naar Jaggar Point. Nog even kijken naar de rood opgloeiende lucht boven de actieve lava. We maken nog wat foto's en gaan dan terug naar ons pension. Nog even op ons heerlijk ruikende balkon zitten voor we slapen gaan.

Dag 8, Volcanoes National Park
We gaan vandaag de Kïlauea Iki Trail lopen van 6,4 km in het VNP. We beginnen bij de overlook, waar we in de krater de hard geworden lava deken zien liggen. Op de achtergrond zien we de Halema'uma'u krater, degene die 's avonds rood opkleurt. Alle wegen daar naar toe zijn afgezet, vanwege de giftige dampen. Dezelfde giftige dampende die vrijkomen bij het aanstrijken van een lucifer.

Leuke wandeling eerst bovenlangs de kraterrand, met het regenwoud waar heel veel kleine vogeltjes herrie maken, maar onzichtbaar blijven voor ons. Langzaam beginnen we te dalen en het laatste stuk met trappen naar beneden, zodat we op het lavaveld zelf uitkomen. Het lijkt alsof je op een grote chocolade taart loopt qua kleur en structuur. Het is lekker warm op de lava, die de zon lijkt te weerkaatsen. Ingestorte tunnels en nog stomende gaten geven het gevoel dat dat je op de maan loopt. Dan komen we aan de rand bij het koele regenwoud. Maar niet lang koel want het is weer een beste klim naar de kraterrand.

We maken nog een wandeling naar de Pu'u Loa Petroglyphs. Rotstekeningen van traditionele Hawaianen. Nog een beste wandeling over die lava brokken en in de zon. Tja, als je niet te veel verwacht, dan valt het ook niet tegen (tactisch verwoord). Het landschap lijkt hier weer op een chocolade brownie.

Dag 9, Volcano naar Hilo en de actieve vulkaan
Onze zondag begint met zon en een eigen ontbijt op onze veranda. Wat gaan we vandaag doen ? We besluiten om de afgesloten weg in Volcano Park in te lopen. Deze asfalt loopt namelijk rond, maar is i.v.m. de actieve krater afgesloten van twee kanten. Hij loopt echter vlak langs de actieve krater en een oude trail loopt zelf naar de krater toe.

In het VNP gaan we de afsluiting voor auto's voorbij en lopen over de inmiddels vervuilde asfaltweg. Duidelijk te zien dat deze weg al geruime tijd niet meer in gebruik is. Aan de kant van de weg staan al borden dat het gebied naast de weg is afgesloten. Na 20 minuten lopen, komen we weer bij een slagboom. Hier staat dat niemand verder mag. Wat een onzin, op de Bromo, de Etna en in Yellowstone krijg je meer zwavelgas binnen en dat mag wel. We lopen even naar een oud uitzichtpunt, maar spectaculair is het niet. We zien een NeNe, een lokale gans die we al dagen zoeken, alleen die zit op verboden gebied. Martin wil de gans fotograferen dus .... Ja en dan nog een stukje verder om de vulkaan iets beter te zien. Maar de echte krater is nog minimaal 25 minuten verder lopen en we lopen hier in een open vlakte waar iedere ranger je kan zien vanuit de verte. Geen zin in een vette boete dus terug naar de auto. Wel jammer !

We besluiten naar Hilo te rijden en daar de Akaka waterval te gaan bekijken aan de noordkust. Een 130 meter hoge waterval in het gelijknamige State Park. Het is even rijden, maar we hebben de tijd en het is prachtig weer. We nemen op de heenweg nog even de 4 mile lange Pepe'ekeo scenic drive. Het slechtste stuk asfaltweg van het hele eiland. Er ligt een mooie baai aan en je rijdt door een stuk regenwoud. Bij Akaka aangekomen maken we de kleine rondwandeling en bekijken de bekende waterval. Tja, valt toch een beetje tegen als de zon er niet op schijnt.

Verder langs de noordkust van het eiland naar het westen. We zien de besneeuwde bergtoppen met daar bovenop de grote witte sterrenkijkers. We rijden naar Waipi'o Valley. Een mooi uitzichtpunt, maar er is inmiddels een dikke regenwolk voor de zon gekomen en die bederft het uitzicht op de kustlijn. We nemen dan ook niet de 4x4 weg naar beneden, naar het strand, maar maken rechtsomkeert naar Hilo waar de zon wel schijnt.

In ons pension kleden we ons warm aan, nemen even andere objectieven mee en gaan terug naar het punt van vanochtend. Het is nu donker en geen ranger die op zondagavond controleert of er een paar gekke Hollanders de verboden weg aflopen. De halve maan geeft goed licht, we hebben onze zaklampen niet nodig. Die zouden ons bovendien kunnen verraden. We volgens gewoon de dubbele gele streep op het wegdek. Bij de tweede slagboom stemmen we nog even af of we verder gaan. We gaan.

Het is nog 25 minuten lopen en dan komen we bij een oude parkeerplaats. In het donker proberen we de borden te lezen. Iets van een Trail naar de krater, dan zitten we goed. We zien een spoor van paaltje van een omheining. Alles ziet er vervallen uit en is duidelijk al een hele tijd niet meer gebruikt. De wind staat gunstig, van ons af. Geen last van de zwavel dus.

De krater is op een gegeven moment geen 100 meter meer weg. De verleiding is te groot om niet te gaan kijken. Op twee meter voor de krater blijven we staan. WOW, dat is mooi. De ronde krater is bedekt met een donkere lavadeken. In de deken zitten allemaal scheuren die roodgloeiend opkleuren. Er zit aan de rand een groot gat dat constant lava omhoog gooit, dat gebeurt ook op andere plekken maar dan op veel kleinere schaal. Het is werkelijk prachtig om naar te kijken.

We kunnen wel blijven kijken, maar we staan op verboden gebied. Even foto's maken en een video'tje. Dan draait de wind en slaat de zwavel op onze keel. Meteen hoesten, tijd om te gaan. We lopen over allerlei wit uitgeslagen plekken, lijkt wel zout wat uit de bodem is gekomen. Terug naar de paaltjes, terug naar de parkeerplaats, terug naar de weg en dan weer 25 minuten terug naar de laatste slagboom. Bijna als we weer veilig zijn, zien we een zaklamp en horen we praten. Oh oh, de ranger ? Neen, vier gekken die waarschijnlijk hetzelfde gaan doen. Hihi.

Dag 10, Volcano - Mauna Kea - westkust
Het regent, dus we gaan naar Hilo waar de zon schijnt. Daar drinken we koffie bij Starbucks. Daar besluiten naar Mauna Kea te gaan, de berg met de sterrenkijkers.

Halverwege de Saddle Road nemen we de erg steile weg, eigenlijk voor 4x4, maar we zien wel hoe ver we komen. Er zijn zelfs wielrenners hier die de uitdaging aan gaan om naar boven te fietsen. Tot halverwege is het geen probleem, goede asfaltweg. De auto moet wel flink klimmen in de eerste en tweede versnelling. Halverwege is een visitor center. Er volgt nu een gravelweg en daarna komt weer asfalt. Dat laatste is om te voorkomen dat de sterrenkijkers last hebben van het stof van de weg. De auto vindt het zwaar, veel in de eerste versnelling en de temperatuur van de motor loopt flink op. De gravelweg is een wasbordweg en alles trilt in de auto. Maar op de asfalt weg gaat dat weer beter, hoewel deze nog steeds erg steil is. We komen boven, niet realiserende hoe hoog we zitten.

We stappen enthousiast uit en trekken meteen een warme trui aan. Ho, wat is dat ? Meteen helemaal duizelig ! Even snel iets oppakken is er niet bij. We hadden halverwege een half uur moeten wachten om te acclimatiseren. Niet bij stilgestaan. Ons GPS verteld dat we op 4.257 meter zijn. WOW, zijn we zo snel gestegen ?

We staan midden tussen de witte bollen (sterrenkijkers) geparkeerd. Kan blijkbaar allemaal gewoon hier. De bergtoppen zijn donkerrood van het ijzererts in de grond. Er liggen nog sneeuwresten, het is hier 8 graden ! We besluiten naar een besneeuwde bergtop te lopen vlakbij. Eerst een stuk naar beneden en dan weer omhoog. Alles heel rustig aan, stapje voor stapje, want het duizelt al als je te snel wilt. Maar we komen op het topje dat gemarkeerd is met een stapel stenen.

We gaan weer terug naar beneden, ook in de eerste en tweede versnelling. Veel bij remmen, want de motor heeft te weinig compressie om voldoende af te remmen. Beneden gaan we rechtsaf richting het westkust van het eiland. Het is nog een flink stuk rijden naar de Pu'ukohola Heiau National Historic Site, met een oud Hawaiaanse tempel. Aardig om te zien. We zijn van plan verder te gaan naar Hapuna Bay, maar pal naast de Historic Site licht een rustig strandje zonder alle commercie van Hupuna Bay. Ook hier is weer alles keurig verzorgd: douches, toiletten, picknickbanken, etc. Terwijl we in het water dobberen zwemt er een groen zeeschildpad langs ons heen. Blijkbaar vindt hij dit strand ook prima. Wel heel bijzonder.

Dag 11, Van Volcano naar Hilo
We zoeken het Lava Tree State Park. In tegenstelling tot de grote borden die we gewend zijn, staat er nu een klein bordje aan de linker kant van de weg met de tekst Lava Tree State Park. We rijden er pardoes voorbij. Het is dat we het toevallig op de TomTom zien en omkeren. Mooi stukje regenwoud, met prachtige bomen. De Lava Tree's zijn lava resten, maximaal 2-3 meter hoog, die zich om een boom hebben gekruld. De boom, daarboven verbrand door de hitte en later vergaan is in de lava haar sporen achtergelaten. Bij sommige kun je de afdruk nog prima zien. Apart dat er op deze plek zoveel (ongeveer 25) staan.

Op het terras (veranda) van het restaurant in Pahoa waar we willen lunchen gaat het tempo werkelijk tergend langzaam. Op het moment dat je zelf maar gaat vragen of je het menu mag zien, komt er iemand aan met het menu en water, iets wat je in Amerika bij elk restaurant krijgt. Bestellen kan niet, dat kan alleen bij de waiter. Tegen de tijd dat je wil weglopen, komt de waiter. Het duurt ook even voordat de maaltijd komt.

We rijden naar Hilo. We overnachten hier in Hilo Hawaiian Hotel.

Dag 12, Hilo
Het is bewolkt in Hilo en dan zit er maar één ding op, in de auto stappen en op zoek naar de zon gaan. Wat hebben we nog niet gezien op het eiland ? We gaan op pad langs de noordkust die we eerder hebben bereden. Dit keer geen scenic route, maar gewoon de "island belt road". Nu is de kustlijn wel mooi zichtbaar. We rijden naar Pololu Vallay Outlook. Op de begraasde vallei lopen veel koeien en zijn er dus Amerikaanse ranches. De dorpjes zijn meteen in cowboy style, want alles wordt commercieel uitgebuit. We komen door Kapa'au waar het oorspronkelijke beeld van koning Kamehameha staat (kopie staat in Honolulu). Verder is in dit dorp niets te doen.

Een stukje verderop in Hawaï, zijn veel restaurants, deze staan goed aangeschreven. Er is nog wel een tafeltje vrij. Ja typisch Amerika, je weet nooit wat je krijgt. Al betaal je 30 dollar voor een burger, dan kan die van Wendy's of McDonalds toch nog lekkerder zijn. Het voordelig daar, dat je weet wat je krijgt en hoe het smaakt. Martin neemt een burger menu en Veerle neemt een salade met garnalen. En zoals altijd komt de tax en service nog bij de bedragen op !

Veerle wil nog graag naar het mooiste strand van de USA. Hapuna Beach, waar we laatst pal naast waren voor de historical site en het te commercieel vonden. Het begint met de kraampjes en de entree voor parkeren van 5 dollar. Maar er is een strandwacht en het is er veel drukker. Er is hier een golf, niet te hoog, ideaal voor baby-surfers en Veerle die zo'n golf heerlijk vindt om op en neer te deinen. Er zijn genoeg schaduwplekken om het spektakel eens rustig te bekijken, dat doet Martin. Topless zonnen is er niet bij en voor overgewicht hoef je hier niet te schamen, want er loopt altijd wel een veel dikkere rond ! De badmode stamt nog uit de jaren 50' met rokjes aan badpakken en een dame met een stringbikini oogst hier veel goedkeurende mannelijke blikken. Veerle vindt het water en de golven heerlijk en natuurlijk wil ze op het mooiste strand geweest zijn. Ze ziet ook weer een zeeschildpad voorbij zwemmen.

Dag 13, Hilo naar Kahului op Maui
Vroeg op, 5:30 uur. Naar Hilo Airport. Je parkeert je auto links van de straat en stapt rechts van de straat het luchthavengebouw in. Dit keer geen incheck automaat, maar een juffrouw die een niet werkende printer heeft en maar één boardingcard kan printen. Daar gaan we weer !

Maar een kwartiertje later, komt dan toch de tweede boardingcard. Nu maar wachten op het vliegtuig. Of we niet bij de nooduitgang willen zitten ? Nou prima hoor, ook al is het maar een half uur vliegen. We verwachten een nog kleiner vliegveld aan te treffen op het veel kleinere Maui. Maar het vliegveld is juist groter, meer gates.

We rijden de weg op en merken direct hoe druk het hier is. Het lijkt wel Honolulu. Het ziet er ook allemaal wat chiquer uit, minder bedelaars en meer rijke Amerikanen. We stoppen even aan de haven in Ma'alaea. We laten ons informeren over Whale Watching. Prijzen lopen enorm uiteen van 20 tot 70 dollar. Bij de goedkoopste komt er natuurlijk weer van alles bij en zit je met veel meer mensen op een minder stabiele boot. Vandaag zit vol, wij hebben ook geen haast, dus we gaan morgenmiddag. De tour duurt 2 uur, we worden gehaald en thuis gebracht.

We rijden naar Lahaina om in te checken, maar zijn te vroeg. We drinken even koffie bij Starbucks om te beraden wat we gaan doen. We gaan naar Iao Valley State Park. De needle is daar de attractie. Het is een los staande steile rotsformatie in een weelderig groen regenwoud landschap. We lopen nog een stukje van de niet toegestane route. Maar als je je in Amerika aan de regels houd, kom je wel safe thuis, maar zie je niets bijzonders.

Na dit park terug naar ons hotel. Wel even langs de Safeway, onze favoriete AH in Amerika. Even een paar boodschappen doen. Ineens doet de TomTom het weer niet, blijkbaar weer het kabelbreukje waar we eerder last van hadden. We ruiken ineens een scherpe brandgeur, zoals een chip die doorbrand. Daarna gaat de TomTom voorgoed uit. Grrr, niet in Hawaï !! We zien al wat walvissen in de oceaan, maar onze aandacht zit even bij de kapotte TomTom.

Ons hotel The Plantation Inn, heeft een heerlijk zwembad met bubbelbad. Dus daar nemen we een duik in. Even relaxen tot aan etenstijd.

Dag 14 Lahaina - Whale Watch 1
Eerst maar ontbijten en naar blijkt het chique restaurant aan de voorkant van ons hotel verzorgt ook dit 20 dollar ontbijt. En het ontbijt is ook erg lekker en maagvullend. Uiteraard staat er met grote letters dat het ontbijt is inbegrepen, maar de fooi niet. Nou de wachttijd is enorm, dus die fooi, misschien morgen.

We rijden naar het noorden langs de westkust. Twee keer gas geven en je bent aan de noordkant van het eiland. We zien nu al walvissen, maar ze zijn ver weg, te ver om op een foto terug te vinden. Dus nog even naar de Star Bucks voor een latte.

De taxiservice van de Whalewatching is te laat. Ze waren bij het verkeerde hotel. Maar om 13:00 uur zijn ze er en ruim op tijd gaan we aan boord van de Alii Nui de (meest koninklijke) boot. Een 60 ft. catamaran met een ruime kajuit. Er staan allemaal lekkere hapjes klaar als lunch, softdrinks en zeer goede service. Zodra we afvaren is er ook allerlei lokaal bier, champagne en cocktail te krijgen. De Amerikanen zijn wild enthousiast, heeft niemand ze verteld dat ze hiervoor die 60 dollar extra hebben betaald ? Awesome valt keer op keer, terwijl ze nog geen walvis hebben gezien.

Er komt een walvis met een jong langs op grote afstand, maar het feit dat men een glimp van het jong ziet doet de vrouwenharten smelten. Ooh soo cute !! Amerikanen kunnen zo overdreven doen. We zien meerdere malen walvissen op grote afstand. Geluk is met de domme en we hebben de complete Miss Piggy collection aan boord, maar 1.000 meter verderop slooft een jonge walvis zich enorm uit bij een andere boot. En dan baal je echt dat wij niet zoveel geluk hebben. Zo zie je maar dat de duurste kaartjes geen garantie zijn voor succes. Zelfs aan boord komen ze de drankjes brengen die je wilt hebben de service is echt top. De Miss Piggy's laten zich vollopen met champagne. Misschien hadden wij weer te hoge verwachtingen, misschien moeten we ook niet in één keer resultaat verwachten.

Terug in het hotel overleggen we wat te doen. Nog een whalewatch of een snorkeltour ? Zelfde organisatie of een ander ? We bellen met de organisatie van vandaag, maar ze zitten de komen dagen helemaal vol. Dus op zoek naar een ander. Iets verderop in de straat zit Boss Frogs. Geen 70 dollar per kaartje, maar twee kaartjes voor 35 dollar !! Nou we boeken voor zondagmiddag, we gaan het verschil beleven !

Veerle heeft een pasta restaurant opgezocht, daar lopen we naar toe via de gezellige boulevard. Ook een fastfood concept, je loopt naar de balie, doet je bestelling, krijgt een nummer en gaat zitten. Zodra het klaar is brengen ze het je. Martin twijfelt nog even de echt Amerikaanse specialiteit te nemen "spaghetti meatballs", maar durft dit toch niet aan. Wat we wel nemen smaakt redelijk goed.

Dag 15 Lahaina - Haleakala State Park
Laten we naar Haleakala National Park gaan. Maui lijkt te bestaan uit twee eilanden die tegen elkaar aanliggen, ieder met een eigen berg / vulkaan. Lahaina ligt op het westelijk deel waar we heen gaan op oostelijk deel. Eerst nog even naar het bookingskantoor, om ook de whalewatch aansluitend op die van morgenmiddag te boeken. Voor 35 dollar moet je die kans niet laten liggen denken we en de rest van zo'n middag doe je toch niet veel meer.

We volgen een zeer bochtige weg bergop naar de top van de berg. Halverwege is een Visitor Center. We halen er even een kaartje. De entree is vandaag gratis ! Bij het Visitor Center staat veel info over de silversword plant. Een plant met zilverkleurige cactusachtige bladen die eens in de 50 jaar bloeit en daarna afsterft. Men doet veel moeite mensen er op te wijzen hoe zeldzaam deze is en hoe moeilijk deze plant zich voortplant.

In de 2de en 3de versnelling gaan we naar boven, niet zo stijl dus. Ook hier kun je weer helemaal naar de top rijden, waar de sterrenkijkers staan. We moeten dan eerst wel een heel stuk door de mist (wolken) rijden, maar daarboven schijnt de zon volop. Prachtig dat uitzicht op de wolken onder je, alsof je in een vliegtuig zit. De weg is volledig geasfalteerd, tot aan de top aan toe. Het mooiste uitzicht ligt onder de top, de vulkaan met in de grote krater weer meerdere kleine vulkanen. We bekijken het vanaf verschillende punten. Je kunt helemaal afdalen in de krater, maar dat is 11 km lopen en dan moet je bergop 11 km. weer terug. Gaan we niet doen.

Terug richting Lahaina. De slingerweg weer naar beneden, door de wolken heen en onder de wolken is weinig zon. In Kahului stoppen we weer even bij de Star Bucks voor een latte. Verder naar Lahaina, waar we bij de overlook weer even stoppen. Er is walvisactiviteit, maar het blijft bij een paar staartvinnen en ruggen ver weg. Martin ziet een walvis uit het water springen, die zich vervolgens plat op het wateroppervlak laat vallen. Het is ver weg en het gebeurt allemaal veel te snel oom een foto te maken.

Het Japanse steakhouse zegt zonder blikken of blozen dat ze wel een tafeltje vrij hebben over een uur. Wij zeggen zonder blikken of blozen dat we daar niet op gaan wachten. Even verderop is een ander gezellig restaurant, je mag hier vrij gaan zitten. We bestellen ons gerecht, net na een ander stel wat gelijktijdig arriveert. Het duurt lang, maar dan komt hun eten. Amerikanen kunnen niet koken, maar een burger met friet moet zelfs een Amerikaan kunnen bereiden. Maar de Canadezen geven het terug en even later krijgen ze een andere die ook niet goed is. Wij zitten inmiddels ruim een uur te wachten op onze risotto. Als ze al geen fatsoenlijk burger kunnen maken, dan ga je je zorgen maken over de risotto. Martin vraagt aan de ober of ons eten al komt. Ze zijn er mee bezig. Een niet zo concreet antwoord, dat kan nog een uur duren. Martin geeft de ober nog 10 minuten en zegt anders weg te gaan. De ober is akkoord. Om 21:15 uur verlaten we zonder eten het terras. Maar na 21:00 sluiten de meeste winkels en vind je niet zomaar weer een restaurant. Het wordt dus weer de McDonalds vandaag, die gelukkig nog wel open is. Gaan we in ieder geval niet met een lege maag naar bed !

Dag 16 Lahaina - Whale Watch 2
Vandaag is het echt bewolkt als we opstaan. Maar het is droog in Lahaina, dus we kunnen gewoon buiten het zwembad ontbijten. Veerle neemt gepocheerde eieren en Martin blijft bij de gerookte zalm, zoals ook de vorige dagen.

We rijden naar het Ocean Aquarium in Maa'eana. Kost toch nog even 25 dollar per persoon voor zo'n kleine attractie. Het begint bij riffen en tropische vissen. Er zijn echt mooie exemplaren bij. Daarna schildpadden, kleine haaien en een glazen tunnel door een groot aquarium. Heel apart dat roggen vlak over je heen scheren. Een duiker van het aquarium voert een paar vissen, de roggen eten uit zijn hand. Na 2 uur hebben we het bekeken. Even een kop koffie en een donut nuttigen aan de haven, regelrecht tegenover pier 87 waar we moeten inchecken voor whale watch. Zou het droog blijven ?

Zoals bij alle attracties, moet je een totale afstandsverklaring tekenen, tegen elke vorm van aansprakelijkheid die de organisatie kan lopen. Om 13:15 uur gaan we aan boord, om 13:30 uur varen we af. We zien niets en we vrezen het ergste. Maar na een tijd zien we een moeder met jong en nog een derde walvis, waarschijnlijk een mannetje. Af en toe een paar ruggen is alles wat we zien maar de schipper vaart er tenminste naar toe. Ook nu is het geluk bij het andere schip, waar de walvis vlak langs zwemt.

Helemaal richting kust zien we verschillende "blows" (waterfonteinen die ontstaan door het uitademen) van verschillende bultruggen. Het gebeurt zo regelmatig dat er meerdere bij elkaar moeten zitten. De schipper vaart er heen. Het blijken zeven walvissen zijn. Een vrouwtje voorop, gevolgd door het mannetje dat kandidaat is om te paren en nog 5 mannetjes die graag zijn plaats willen inpikken. We volgen deze groep, maar het blijft bij veel ruggen en veel "blows". De groep splitst zich, het lijkt er op dat de achtervolgers hebben opgegeven en hun eigen weg gaan. Onverwachts springt een mannetje 3/4 uit het water en laat zich op het wateroppervlak vallen. Men noemt dat een "breach". Wat een geweldig gezicht. Dan zijn ze weg, of toch niet ? Net als we de andere kant uitkijken om verder te zoeken, komt opnieuw een mannetje omhoog, we zijn te laat met fotograferen. Het gebeurt weer geheel onverwachts een derde keer, maar nu (te) ver weg. Het is inmiddels gaan regenen. De regen is niet koud, maar je wordt er wel heel erg nat van. Er komen nog een paar walvissen voorbij, maar alleen de grote ruggen zijn zichtbaar.

We zijn vastbesloten de vervolgtrip ook te doen, maar we zijn drijfnat tot op onderbroek aan toe (ondanks de regenjas) en we hebben erg weinig licht om te fotograferen. We laten het dus hierbij. De 35 dollar die we al betaald hebben laten we als bonus achter.

Dag 17, Lahaina naar Hana
Na weer een heerlijk ontbijt, met de vreselijk op fooi beluste en tobbende serveersters verlaten we ons gezellige hotel (Plantation Inn) en gaan op weg naar Hana. We komen uiteraard langs het viewpoint waar het al heel druk is. Maar even stoppen om te kijken. Wow, een groepje mannetjes zwemt vlak langs de kust. Je ziet alleen de "blows" en de ruggen, maar ze zijn wel dichtbij. Het is druk voor de kust veel ruggen en staarten. Verderweg zien we mannetjes "breachen" (uit het water springen). Prachtig gezicht, maar waarschijnlijk veel te ver weg om op de foto terug te zien. Het blijft echt een onbeschrijfelijk mooi gezicht hoe zulke reuzen uit het water komen. Later zien we nog twee mannetjes "breachen" en een ander "lappen" (met zijvin op water slaan). Veerle kijkt een tijdje door een geleende verrekijker van de Whale Watch vereniging. We wachten nog op een confrontatie tussen een groepje van 4-5 en 2 die aankomen van de andere kant. Maar ze ontwijken elkaar en alles blijft onder water.

In Kahului halen we bij de Starbucks even koffie voor onderweg. Het is er file rijden en in Amerika rijd je allemaal een automaat om met je rechterhand te kunnen bellen, koffie te drinken of te roken (hoewel het laatste steeds minder wordt). De weg naar Hana, weg 36, is rustiger maar toch nog aardig druk. Er zit geen recht stuk asfalt van 20 meter of langer in deze weg, dus 617 bochten, 56 bruggen en 52 Miles te gaan. Aan het begin zien we de Rainbow trees (Rainbow Eucalyptus). Een heel snel vervellende boom waarbij de barst veel kleuren kent van groen (heel vers) tot bruin (oud). Heel apart om te zien. Onderweg stoppen we een paar keer voor een kleine wandeling of een uitzichtpunt. Een paar kleine watervallen en een paar stukjes mooi regenwoud. Helaas is het bewolkt en zien we niet veel van de prachtige vergezichten op zee en stranden.

Om 15:30 uur zijn we bij ons hotel. Het ligt mooi aan de kust en we hebben, voor 250 dollar per nacht, uitzicht en balkon op zee. Even de koffers naar binnen en dan Hana verkennen. Nou dan ben je snel uitgekeken hoor. Alle prijzen zijn hier trouwens 25% duurder. Er is één restaurant, zo'n 30 dollar hamburger tent. We hebben een keuken in onze hotelkamer, dus we gaan zelf koken. Even boodschappen doen bij een van de twee General Stores. Ze verkopen hier zelfs Magnums, dus we zitten goed !

We overnachten hier in Hana Kai Maui.

Dag 18, Hana en verder ...
Het is bewolkt als we opstaan. Vervelend is altijd dat de zee de kleur van de lucht aanneemt, bewolkt is dus dubbel grijs. We gaan kijken of we verder langs de kust van Hana kunnen rijden. Even klaart het op, dan spettert het weer, wisselvallig dus. In dit gedeelte van de weg zitten al net zoveel bochten als in de weg naar Hana. Het asfalt is slecht onderhouden en de weg wordt steeds smaller. Het onverharde stuk is eigenlijk nog beter dan het laatste asfalt. We rijden door naar de General Store van Kaupo. Hier kopen we even een cola en wat koekjes.

We keren weer om en zoeken Lindbergh's Grave, maar we kunnen die helaas niet vinden. Verder terug bij mijlpaal 40-41 kunnen we de Pipiwai Trail lopen. We moeten wel eerst het State Park in dat kost 10 dollar. Vandaag is het niet gratis. Het is een onverhard stijgend pad, wat na 800 meter uitzicht biedt op een kleine waterval. Het pad is vochtig glad, ligt vol met stenen en boomwortels dus goed opletten waar je loopt. Dan is het nog 2.000 meter verder naar de grote waterval. Het is bewolkt dus de warmte valt mee, maar de luchtvochtigheid maakt het benauwd. Veel lopen de route in zwemkleding, je kunt het ook een bikini-trail noemen. Gezien de prikgrage muggen doen wij dat maar niet, maar het zweet loopt je dan wel van het hoofd.

We steken via een brug de uitgesleten kloof over en komen in een bamboewoud. De bamboestammen staan om de 10 cm en vormen een ondoordringbaar bos. Het pad dat is vrijgemaakt loopt als een tunnel door het bos, je merkt amper of de zon schijnt of dat het regent. Een deel van de route loopt hier over vlonders en dat loopt een stuk makkelijker. Het laatste stuk is het oversteken via stapsteen van het water. Gelukkig staat het water niet te hoog.

De waterval is niet indrukwekkend qua hoeveelheid water, wel qua hoogte. Moeilijk schatten, maar 100 meter lijkt reëel. Het is een populaire route dus er zitten een 10-tal mensen bij dit eindpunt. Een enkeling neemt een douche, maar gaat er snel weer onder vandaan. Koud of komt het water toch hard aan ? We gaan het niet onderzoeken. We eten en drinken een kleinigheid, voordat we weer terug lopen. Naar beneden loopt makkelijker, maar is wederom uitkijken en zweten. Op de plekken waar de zon schijnt is het direct loei warm en benauwd. Beneden bij het Visitor Center even opfrissen.

We rijden we richting Hana. Even langs de General Store voor een paar boodschappen, we koken weer zelf vanavond. Zo'n General Store verkoopt het hoogst nodige aan food en non-food. We hebben ook een paar gallon benzine nodig, want langs de Road to Hana (terug) is morgen geen tankstation. We willen morgen bijtijds vertrekken, want ons vliegtuig naar Kauai gaat om 12:00 uur.

Dag 19, Kahului naar Lihue op Kaua'i
We staan op bij het gloren van de dag. Eten even een eigen ontbijt en stoppen de spullen in de auto. Om 7:15 uur vertrekken we en de zon schijnt. Het is nog rustig op de weg, maar dat zal niet lang zo blijven. We hebben nu mooi zicht op de kust en de stranden. Er is nog wel nevel, maar met zon ziet alles er dubbel zo mooi uit. We maken wat foto's en rijden heel rustig naar Kahalui. Zonder TomTom weten we het vliegveld te vinden, leveren de auto in en gaan inchecken.

In 25 minuten vliegen we naar Honolulu. Daar moet de piloot (vrouw) even plassen en wisselen de passagiers. We pikken allebei een eigen bankje en een windowseat. Geen probleem, ruimte genoeg. In nog eens 25 minuten vliegen we naar Kauai. Het duurt even voordat de bagage er is en een slurf is er ook niet bij. Druk is het echt bij Alamo. Zichzelf overschattende Amerikanen (90%) proberen de automaat om in te checken voor hun huurauto. Wij treffen weer een verkoopgrage tante achter de balie. Eerst probeert ze ons een "ANWB" aan te smeren voor 5 dollar per dag, daarna een GPS voor 13 dollar per dag en tenslotte een upgrade van de auto. We hebben een SUV (Jeep) gereserveerd. Martin zegt, "Oké, only if you have a red Mustang Convertible". Ze loopt even weg en komt weer terug, kost 25 dollar per dag extra. Deal ! We krijgen de sleutels en lopen naar buiten. Er staat een fel rode en een saai grijze Mustang naast elkaar. Een Amerikaan heeft via en diamant kaart (met voorrang geholpen, hoeft niet in de rij hoeven staan) in gedachten de rode al toegeëigend en zijn koffers erbij neergezet. Hij knuffelt de auto en zegt "my car" tegen zijn vrouw. Je had zijn gezicht moeten zien toen Martin met de sleutels de auto opende. Verslagen kijkt hij naar de Alamo assistent, "sorry you didn't mention the color, and this one is just rent to those people". Goud waard zo'n verbouwereerde diamant kaarthouder !

We rijden naar het Hotel Aloha Beach Resort, redelijk vlakbij (12 km) van het vliegveld ligt. We checken in, onze kamer is klaar. We krijgen een gratis upgrade naar kingsize bed en seaview i.p.v. gardenview. Daarmee kijken we ook meteen op het zwembad. Lekkere kamer ! Je betaalt wel 10 dollar per dag voor een stukje fruit en Wi-Fi op de kamer of je nu wil of niet.

Eerst even een stukje met de auto langs de kust rijden. Even een foto maken van deze heerlijke auto. We kijken nog even op een viewpoint, maar hier geen walvis of dolfijn te zien. We verkennen even de restaurants en zien ook een Safeway. Even boodschappen doen, water, cola, cheesecake, chipjes, yoghurt, crackers en ook even bij de excursie kraam kijken. Wat zijn de must do's ? Helikopter en boot langs de Napali Coast. Vooral de helikopter, want die gaat ook over de "Grand Canyon", het dal met de vele watervallen en het stukje uit Jurassic Park. De boot is vanuit een heel ander standpunt, laat je dolfijnen zien en laat je ook snorkelen. Martin wil dat we beide een windowseat hebben en het liefste een open door helikopter. Kan allemaal, als je maar betaalt. Een privévlucht, wij twee alleen met een piloot in één helikopter, 650 dollar, kassa ! Ach het zijn maar dollars. Wanneer ? Morgen !

Oh ja en doe dan overmorgen die snorkeltoer maar. Dat is 300 dollar, weer kassa ! Maar goed dat we een Safeway kortingskaart hebben !! Vanavond maar weer even goedkoop uit eten bij de McDonalds. We rijden in onze stoere kar terug naar het hotel. Even een wasje draaien en doorspreken wat we de komende dagen gaan doen. Martin neemt nog even een duik in het zwembad. Ook hier is het bubbelbad een echte kookpot. Nog even wat lokale bieren proeven die we gekocht hebben bij de Safeway en Veerle gaat voor de cheesecake !

Dag 20, Kapaa - Helikoptervlucht
Mooie zonsopgang, dus Martin vermaakt zich wel met foto's maken terwijl Veerle zich nog een keer omdraait. Om 8.30 zitten we al in onze bolide. Eerst naar de Wailua watervallen (2). De zon staat er net goed op. Echte toeristische plekjes. Ze worden massaal bezocht. Dan rijden we naar de kuststrook, the Spouting Horn. Het is een lava kuststrook waarbij de golven in de lavatunnels slaat. In twee van die tunnels zitten gaten en het water spuit daar als een geiser uit.

We stoppen nog even bij een Russiche Fort, vlak voor Waimea. Je hebt wel heel veel fantasie nodig om hier een fort in te zien. Wij houden het bij onze Ford (Mustang). Er lopen overal kippen (roosters) los op Hawaï, een beetje zoals bij ons eenden. Ze zijn gek op onze crackers en de (zwerf) katten gek op onze ham.

We vervolgen de weg naar de Waimea State Park en rijden zo een deel de Waimea Canyon in. Bij de eerste lookout is het al stervensdruk. Maar het uitzicht is er ook magnifiek. Doet echt denken aan de Grand Canyon, maar dan veel groener. Vanwege de tijd gaan we niet veel verder en we eten bij een picknick plaats onze meegebrachte lunch op. Hier is weer een heel schuwe zwerfhond die onze ham wel lust. Gaat hard zo met die 7 dollar per pakje kostende ham. Hihi.

Op naar het helikopter vliegveld. Nog een veiligheidsfilmpje kijken een zwemvest mee en dan de helikopter in. Het is een klein 4-persoons toestel. We zitten allebei achterin met alleen de piloot voor in. Een open door, dus windjack aan. Dit is nu Awesome. De piloot vertelt ook heel veel en we zien zelfs walvissen zwemmen en spuiten en ook zeeschildpadden. Wat een mooie groene natuur. Eerst vliegen we over de zojuist bezocht Waimea Canyon, dan de Na Pali Coast, dan de Jurassic Park waterval en tenslotte nog even de koffie plantages van Kaua'i. Het uurtje vliegt letterlijk voorbij en voor we het weten staan we al weer aan de grond. Veerle is geen moment misselijk geweest, mede ook door het primatourtje.

Even een duik in het zwembad van ons hotel. Daarna een hapje eten bij een pizza brick oven, een luxere Pizzahut (familie vreetschuur) zeg maar. Het is er erg druk dus we moeten 25 minuten wachten. Het smaakt allemaal wel redelijk, maar nogmaals: de Amerikanen kunnen niet koken en vinden dit al een goed restaurant.

Dag 21, Kapaa - Snorkeltour
Om 5:00 uur op. Martin kijkt naar buiten, het onweert en het hoost van de regen. We moeten naar Port Ellen. Dat is normaal al 45 minuten rijden, en nu is het donker en slecht weer. In Lihue is het droog en is de weg al aan het opdrogen. Even krijgen we de hoop dat het aan de andere kant van het eiland gewoon droog is en dat dit de gebruikelijke nachtelijke regen is. Nee dus, iets verder op onweert en regent het weer volop. Weinig straatverlichting, dus je kunt amper de dubbele gele lijn op het wegdek volgen. Je ziet bijna geen hand voor ogen. We zijn om 6:00 uur in Port Ellen en ook Blue Dolphin Charters is snel gevonden. Het blijft flitsen en zachtjes regenen.

Om 6:35 uur komt er iemand in de zaak en om 6:45 uur gaan de deuren open. Als we binnenkomen horen we het al, de tour is geannuleerd door het onweer. Chips, en dat zeggen ze nu. Hadden we ook lekker kunnen uitslapen. Nou ja, beter als in de regen op zo'n boot zitten. We verschuiven de tour naar morgen en om 8.00. Terug naar ons hotel. De ochtendspits is begonnen en we doen er nu driekwartier over. We gaan voor ons fruitontbijt en zitten buiten lekker droog onder het afdak, terwijl het plenst van de regen. Even internetten maar.

Tegen een uur of 13:00, klaart het iets op. We rijden naar Lihue, omdat daar in Walmart ook souvenirs te koop zijn. Alle souvenirs komen uit China en er zit maar weinig leuks bij. Wel een nieuw hoesje voor de iPhones 5. Het blijft wisselvallig weer. Toch besluiten we naar Kïlauea Lighthouse te gaan. Het is tevens een opvangcentrum voor vogels, maar anders absoluut geen 5 dollar p.p. waard. Het zou tevens een mooi viewpoint zijn, maar meer dan een paar walvissenruggen heel ver weg. We gaan verder naar het noorden opzoek naar Lumahai Beach. We komen langs een uitzichtpunt dat lijkt op een sawa-landschap. Nou we rijden helemaal naar Kee Beach, waar de weg ophoud, maar het bekende strand is niet te vinden.

Terug naar het hotel. We hebben ook de Mummy trilogie gekocht voor 10 dollar, die kunnen we ook in onze kamer kijken.

Dag 22, Kapaa - Snorkeltour (nieuwe poging)
We staan 6:15 uur op, want we gaan voor de snorkeltour. We rijden naar Port Ellen, Blue Dolphin Charters. Het is droog en het lijkt er op dat de zon gaat doorbreken. We wachten met insmeren, omdat we gaan snorkelen. Pas om 8:45 uur varen we uit, we zien direct hoe vuil het water is. Tot een kilometer uit de kust is het water zo bruin en troebel als de Noordzee. De kapitein kijkt op een paar plaatsen besluit dat er niet gedoken en gesnorkeld kan worden. Maar dit was toch een snorkeltour ? Er is een klein ontbijt bestaande uit scones. Omdat er niet gesnorkeld kan worden, kun je naast de softdrinks ook naar de bar gaan. De Amerikanen zijn om, gratis alcohol en je hoort ze niet meer, totdat ze teveel op hebben.

We zien dolfijnen met een korte snuit. Ze zwemmen voor de boeg van het schip mee. Ze leven in grote groepen, om te kunnen overleven. We kunnen we mooi fotograferen. Een half uur later zien we andere dolfijnen met een lange snuit (tuimelaars of flippers), ze jagen samen met vogels op vis in het water. Dit is het flipper type en die zwemmen weer niet mee, geen tijd voor spelen het is etenstijd.

We varen naar Na Pali Coast en met de boot is dat een heel eind. We hebben de zon tegen, niet slim bedacht van de organisatie om dit in de ochtend te doen. Er hangt een nevel voor op de kust en die gaat door gebrek aan wind niet weg. We zien verderop wat walvissen, één showwhale vlak bij een andere boot. De nevel geeft wel een mistieke sfeer aan de kust, maar je wilt natuurlijk een helder beeld. Gelukkig hadden we dat een paar dagen geleden vanuit de helikopter wel. We varen de gehele Na Pali kust af en keren dan om, om op zoek te gaan naar walvissen.

Nou dat valt niet mee. Ruim een uur zien we helemaal niets. Pas als het lunchbuffet is geopend en de meeste hebben hun zinnen gezet op de boterham, dan komen walvissen in zicht en ook die zijn aan het breachen. Twee hebben er mot en meppen met hun zijvinnen naar elkaar. Ja en zo'n vin is toch zo groot als een kamerdeur. We kunnen aardige foto's maken, je bent net steeds te laat, want je weet niet waar en wanneer ze boven komen en of ze dan ook breachen.

Het laatste stukje wordt de zee wat onrustig. We gaan flink op en neer een Veerle wordt een beetje ziek. Gelukkig duurt het niet te lang, maar Veerle moet wel even bijkomen. Ondanks de goede lunch stoppen we bij de McDonalds, voor thee en een milkshake. Nu ontdekken we pas dat we vergeten zijn ons in te smeren toen het snorkelen werd gecanceld. Martin is weer flink verbrand, gezicht en voeten. Veerle alleen gezicht.

Dag 23, Kapaa - Waimea Canyon
Tegen 9:30 uur rijden we naar Waimea, naar de gelijknamige canyon. We rijden naar het uitkijkpunt, maar voor die tijd zien we het al, een enorme dichte mist wolk zit in de canyon gevangen en geen wind helpt hem daaruit. Gevolg, geen uitzicht op de mooie canyon. We rijden hogerop, maar daar wachten weer andere wolken. Op een gegeven moment hebben we amper 5 meter zicht. We bereiken het eindpunt van de asfalt weg. Het regent er zelfs. Veerle gaat even checken, maar nee 0,0 zicht. We besluiten te wachten tot morgen en ons bij het informatie centrum verder te verdiepen in de wandel mogelijkheden. Er zijn ook veel onverharde wegen, maar die zijn door de regen onbegaanbaar. We hebben al heel wat auto's gezien met de rode modder tot op het dak. Dat is niets voor een Mustang.

We rijden terug naar het hotel, via het Kauai Coffee Visitor Center. Hier kun je proeven en zien hoe de koffie wordt verbouwd. Nou de koffie is al even slecht als het eten in Amerika.

We rijden terug naar het hotel. Het is weer gaan regen. We chillen even in het hotel. We willen wel weer een poging doen om uit te gaan eten. Op heel Hawaii hebben we nog geen vis gegeten, terwijl dat toch midden in de oceaan ligt. Ja, een paar veel de dik gepaneerde en gefrituurde garnalen bij de chinees. We vinden een visrestaurant. Voor paella vragen ze 45 dollar per p.p. zonder tax en bediening. En die is vast niet zo lekker als die van Veerle. We gaan naar een pasta restaurant en moeten een half uur wachten voor een tafel. Het is redelijk gezellig ingericht, maar het eten is weer zeer matig. Het is zo sfeervol dat je het menu niet kan lezen zonder zaklampje. Martin heeft lasagne besteld, maar het zou alles kunnen zijn behalve lasagne. Er zit een tomaten - vleessaus bij die verdacht veel naar een potje smaakt. Hebben ze dan helemaal geen goede restaurants ? Ja, maar veel denken dat ze heel goed zijn en vragen minimaal 80-100 dollar p.p. En dat is dat eten ook niet waard.

Dag 24, Waimea Canyon - Los Angeles
Later uitchecken (14:00 uur i.p.v. 12:00 uur) heeft voor ons geen nut. Onze vlucht gaat 21:40 uur en we moeten er twee uur voor vertrek zijn. We gaan dus eerst voor ons fruitontbijt, alvorens te douchen en de tassen verder in te pakken. De zon schijnt volop, er zijn wel wolken, maar die zijn wit. Om 10:30 uur checken we uit en rijden we naar Waimea Canyon. We rijden meteen helemaal naar het eind, want we willen een wandeling maken die uitzicht biedt op de Na Pali kust. Het uitzichtpunt bij de parkeerhaven geeft 0,0 zicht. We zitten precies in de wolken. We besluiten de trail te gaan lopen. Nou ja lopen, het is meer klimmen, dalen en glijden door de blubber. We lopen 45 minuten, maar alle uitzichtpunten bieden allemaal uitzicht op alleen maar mist. Wandelaars vanuit de ander kant vertellen dat er alleen nog maar meer modder en nog meer mist komt. We keren terug. Wat nu ?

Eerst maar even lunchen van de restjes die we nog hebben. Bij een campground staan picknicktafels en kunnen we de dikste blubber van onze schoenen spoelen. We hebben direct gezelschap van twee wilde hanen (roosters). Een orkaan (20 jaar gelden) schijnt deze beesten te hebben bevrijd en te hebben rondgestrooid over het eiland en je ziet ze nu overal (zelfs bij McDonalds op het terras). Ze lusten alles, onze crackers, M&M's, nootjes en zelfs Skippy pindakaas. Een loopt er mank, we noemen hem Manke Nelis. MN is niet bang, hij eet de pindakaas zo van de lepel die Martin hem voorhoud. Geweldig lachen om meerdere kippen te zien rennen om een klodder pindakaas. Net kippenrugby. Als we zijn uitgegeten wordt onze tafel en directe omgeving door een team van kippen nog minimaal zeven keer nagezocht op restjes. Blijkbaar vonden ze het erg lekker. MN zit volgegeten in het zonnetje uit te buiken.

We stappen in de auto en rijden naar een lager gelegen punt, wat uitzicht biedt op Waimea Canyon zelf. Daar hebben we wel zicht. We besluiten de Canyon Trail te gaan lopen. We vertrekken om 15:30 uur. Weer een modder pad, maar een stuk minder nat als zo net. We dalen af naar een rivier, wurmen ons daar door struiken en bomen om niet door de rivier te moeten lopen. Dan weer omhoog, naar het viewpoint. Als we er zijn, blijkt dat we een ander viewpoint voor ogen hadden. Die ligt op de route naar de waterval. We besluiten die een klein stukje te lopen. Maar dat valt tegen, ook nu eerst weer naar beneden naar de rivier, weer een moeilijke oversteek en dan wederom omhoog. Mooi uitzicht, maar we horen de waterval vlakbij. Nog een klein stukje verder. We zien de bovenkant van waterval. Het is inmiddels 16:45 uur een we moeten terug naar de auto. Dat is nog een aardige klim terug die we in 3 kwartier doen.

Nu is het nu 1,5 uur rijden naar het vliegveld en we moeten ons nog omkleden, warme kleren aantrekken. We stoppen bij de McDonalds in Lihue. Op het toilet kleden we ons om en eten snel een burger, op de binnenlandse vlucht naar LA krijg je namelijk niets te eten. Hier doneren we ook de rest van onze cholesterol vrije frietsaus aan de vuilnisbak. Laatste spullen in de tas, nog even aftanken en door naar het vliegveld.

We leveren de Mustang in bij Alamo en gaan met de shuttle naar de vertrekhal. Eerst een agricultuur scan, dan naar de incheck automaat die het weer eens bij ons niet doet, dan naar de gewone incheck balie en dan met de gelabelde tassen naar de scanner. Vervolgens met de handbagage door de veiligheidscheck en dan wachten bij de gate op het vliegtuig. Nu kan ineens onze hoofdbagage niet direct doorgelabeld worden naar Amsterdam. Ja, Delta en KLM werken samen, maar omdat er meer dan 8 uur tussen de vluchten zit kan dat ineens weer niet. Om 21:40 uur begint de tweede marathonvlucht, dit keer naar huis. Eerst maar naar LA (DL1840).

Dag 25, Los Angeles
In krap 5 uur vliegen we direct naar LA. Gelukkig maar 5 uur, want de stoelen zijn echt (te) smal en de beenruimte is 1 cm. We zijn blij dat we er uit mogen. Ja hoor we moeten onze bagage van de band gaan halen en verlaten daarmee de incheck ruimte. We staan buiten en kunnen opzoek gaan waar we onze bagage kunnen laten. Vragen heeft weinig nut iedereen lijkt hier Spaans (Mexicaans) te praten. Blijkt een stuk lopen te zijn en vervolgens is de KLM balie gesloten. Het is 5:30 uur en op zijn vroegst gaat deze 9:30 uur open, zegt men. Vervolgens zijn er in dit gebied geen restaurants, daarvoor moet je eerst inchecken. Dat is nu de service van Delta !

Na wat zoeken vinden we toch een restaurantje voor een snelle hap en een kop koffie. Hier maar even blijven hangen. Ze zijn nog niet open, maar we krijgen wel koffie als we betalen met onze creditcard. We zitten in een afgelegen hoekje, maar slapen op de bank mag niet. Wel met je hoofd op tafel. Veerle heeft een leesboek en Martin doet een poging te slapen. Ineens blijkt het 10:30 uur te zijn. We kunnen inchecken. Ook hier weer allerlei checks, maar minder streng dan vanaf Hawaï. Carmen laat weten dat ze ons komt ophalen samen met Dianne van Schiphol. Gelukkig deze vakantie geen NS-trauma ! We kijken nog even in de paar winkels die er zijn en eten nog wat voordat we aan boord van de KLM gaan.

We zitten bij de hoofingang van het toestel en hebben een eigen kastje voor onze handbagage. Wat een luxe. De stewardessen zijn erg vriendelijk en belangstellend. We hebben 1,5 meter beenruimte en van de drie smalle stoelen, zijn er maar twee bezet. We hebben een prachtig uitzicht over de Grand Canyon en de Rocky Mountains vanuit het vliegtuig. Zelfs het video systeem doet het ! We krijgen aan boord een maaltijd, waarbij we moeten toegeven dat dit toch één van de beste maaltijden is die we de laatste weken hebben gegeten. Nou, dat zegt genoeg over de Amerikaanse kookkunst, nietwaar. We kunnen nog wat slapen, hoewel onze beenruimte graag wordt ingepikt door passagiers die hun benen willen strekken. Dat is niet erg, maar dat ze gaan staan discussiëren terwijl jij wil slapen. Opzouten !

Dag 26, Aankomst in Amsterdam
Eerder dan gepland komen we aan op Schiphol. We stappen als eerste uit. Het wachten is dan bij de bagage band. Carmen en Dianne zijn er al, wat leuk ! Wachten duurt lang, maar uiteindelijk komen onze koffers. Snel door de douane en dan worden we heel luxe thuis gebracht, waar gezamenlijk een kop lekkere Hollandse koffie drinken. Vanavond staat boerenkool stamppot op het menu, we zijn weer thuis.

Copyright © 2014 Tekst: Dagboekje Hawaii Laatste wijziging: 4 mei 2014