ALASKA 2012, DE TOP VAN ALASKA OP MAAT.
Alaska, "The Last Frontier". Een gebied dat (nog) dankzij het weer, wordt gedomineerd door de natuur. Dat klinkt heel mooi en stoer, maar 2-3 maanden per jaar is Alaska gewoon een goed toegankelijke Amerikaanse staat. Het is in die tijd zeker goed te vergelijken met Canada en dus ook heel goed te bereizen met een camper. Je hebt er prima asfaltwegen tussen de "grote" steden en ook de gravelwegen zijn goed te berijden. Een 4x4 huren is dan ook niet nodig, tenzij je zo'n stoere wagen gewoon leuk vindt. Pas wel op, onder een 4x4 huurauto zitten gewone stadsbanden die na een echte trail meestal lek zijn. Bovendien verbieden veel verhuurders het rijden op onverharde (gravel)wegen. D.m.v. GPS-tracking controleren ze dat en je kunt daarvoor bij het inleveren alsnog een boete krijgen.

Alaska is een en al bergen, gletsjers, rivieren en (spiegelende) meren. Veel dorpen in Alaska zijn gehuchten, als je gelukt hebt met een benzinepomp en winkel. Door de lagere snelheidslimiet bemerk je het vaak, anders zou je er pardoes voorbij rijden. Zorg dat je tank vol is, afstanden zijn wat groter hier en je wilt niet zonder komen te staan. Het weer van september t/m mei is erg koud, zo koud dat veel dieren maar ook de meeste inwoners en vakantiewerkers in die periode naar het zuiden trekken.

Wij kiezen voor een auto- en hotelrondreis (rijafstand: ca. 4.000 km) langs de mooiste plekken van Alaska. De hoogtepunten liggen relatief dicht bij elkaar, zodat we ruimschoots de tijd hebben om alles goed te bekijken en te genieten van wandelingen of een dagje rust. Bijzonder is de tocht per bushplane naar McCarthy, die ook per auto goed te doen is via de onverharde weg. Op het Kenai schiereiland kunnen we kiezen voor excursies naar de bruine beren van Katmai. Alaska heeft 90% van de Amerikaanse beren, dus als je gek bent op beren (zoals wij), dan is dit "the place to be". Brooks Falls is echt "awesome" zoals de Amerikanen zeggen. Hier zie je beren van dichtbij op een heel veilige manier.

Askja heeft een ruim aanbod van optionele excursies die deze reis aanvullen. Zonder die opties zijn er weinig andere opties dan ter plaatse wandelen.

De kortste netto vliegtijd naar Alaska is met Condor vanuit Frankfurt. Je vliegt dan via Noorwegen, Groenland en het uiterste Noorden van Canada langs de Artic Circle en voorkomt daarmee een langdurige overstap in een andere Amerikaanse stad zoals Houston of New York. Zo'n overstap is niet alleen tijdrovend, maar je ontloopt ook de uitermate onvriendelijk douane in deze steden die iedereen voor terrorist aanziet, totdat het tegendeel bewezen is. Condor (dochter van Lufthansa) is zeker geen luxe vliegmaatschappij. Alcohol, oortelefoon, e.d. moet je extra betalen, wat erg ongewoon is op een intercontinentale vlucht. De toestellen zijn ouderwets, zo heb je bijvoorbeeld geen persoonlijk video programma. Zorg dus dat je zelf vermaak, eten en drinken bij je hebt als je met Condor vliegt. Misschien is een eigen zwemvest ook geen gek idee ;-)

HET DAG TOT DAG OVERZICHT
1 Vlucht Amsterdam / Frankfurt – Anchorage
2 Dagexcursie Brooks Falls
3 Ophalen huurauto en rit naar Talkeetna
4 Verder naar Denali National Park
5 Per shuttlebus Denali in tot Eielson
6 Korte rit naar Fairbanks, vrije middag
7 Mooie rit naar Chitina
8 Per bushplane naar het afgelegen McCarthy
9 Vrije dag in McCarthy, halve dag gletsjerwandeling
10 Per bushplane terug naar Valdez
11 Vrije dag Valdez, zeekajakexcursie
12 Door de Matanuska Valley richting Palmer
13 Knik Glacier airboat excursie
14 Excursie met natuurfotograaf
15 Via Anchorage naar Seward
16 Vrije dag Seward, North Western Fjords Cruise
17 Over het Kenai Peninsula naar Homer
18 Vrije dag Homer, berenexcursie Emerald Air
19 Anchorage
20 Auto inleveren en vlucht naar Amsterdam
21 Aankomst Amsterdam
GEPLANDE ROUTE

DE DAG TOT DAG BESCHRIJVING 2011

Dag 1, Vliegreis Amsterdam naar Anchorage
Vanuit Amsterdam vliegen we naar Frankfurt. Onduidelijk daar is naar welke gate we moeten hebben voor onze vervolgvlucht. Op één van de spaarzame borden staat gate C1. Hierdoor komen we achter de douane. Vervolgens wordt er B9 omgeroepen en wordt het uiteindelijk gate C9. Gelukkig hebben we al een instapkaart denken we, maar helaas. Iedereen moet een nieuwe instapkaart halen wat tot veel irritatie en vertraging leidt. We kunnen hierdoor ook pas een half uur later boarden en gezien de drukte moeten we ook wachten met opstijgen. Dit geeft ons direct een onproffessionele beeld van Condor. Als we eindelijk mogen opstijgen, blijkt er een storing te zijn aan een van motoren. Dit versterkt het negatieve beeld dat we al hadden van Condor. De monteurs kunnen het niet 1-2-3 vinden. We moeten terug naar de gate. We zijn 3,5 uur verder en niets opgeschoten. Hoezo minder netto vliegtijd ? Voor ons voortaan geen Condor en geen Frankfurt meer.

Binnen een uur is het vliegtuig geruild met een die naar Zuid-Amerika zou vliegen. En dat is op het nippertje, want een kwartier later zou de maximale vliegtijd van de bemanning zijn overschreden. De vliegtijd blijkt nog een uur korter te kunnen, dus de totale vertraging is 4 uur. Minder tijd in Anchorage dus, maar gelukkig geen dag vertraging, zoals we bij Air India hebben meegemaakt. Dan zou onze dure berenexcursie naar Brooks Falls zijn vervallen.

We landen 13:40 uur op Ted Stevens International Airport. Een klein vliegveld waar alles vriendelijk en gemoedelijk verloopt, zelf bij de Amerikaanse douane hier ! Via een lang gangenstelsel lopen we naar de Hertz, een beste wandeling door lange gangen van de North Terminal naar de South Terminal. Hier halen we onze Chevrolet Cruze op (midsize car). Leuke auto, net ruim genoeg voor onze grote tassen. We rijden in ca. 15 minuten naar ons hotel, Clarion Suites Hotel. Toch wel handig om TomTom mee te nemen. Anchorage is namelijk net groot genoeg om te verdwalen.

Voor een laatste snelle hap gaan we naar de Wendy's. Het is een lange dag geweest, naar bed !!

Dag 2, Dagexcursie Brooks Falls
Vroeg op, even snel ontbijten bij het buffet dat om 6:00 uur opengaat. Om 6:30 uur zijn we bij Katmai Air, voor de berenexcursie naar Brooks Falls in Katmai National Park. Het is één van de beste locaties ter wereld om op eigen gelegenheid bruine beren (grizzly's) te observeren. Wanneer je op televisie bij een waterval naar zalm vissende beren ziet is de kans groot dat dit gefilmd is bij Brooks Falls.

We moeten daar een uur wachten voordat we vertrekken. Intussen wordt het vliegtuigje klaargemaakt en alles word gewogen. We vliegen laag over en tussen de besneeuwde bergen en hebben een prachtig uitzicht. Na 1,5 uur vliegen stappen we over op een langzaam en rumoerig watervliegtuig. Daar landen we om 9:35 uur mee bij Brooks Camp.

We krijgen uitleg van een ranger die Barbie heet, maar die er niet uitziet bij de beelden die je doorgaans bij een Barbie hebt. Ze legt uit hoe je met beren moet omgaan als ze onverhoopt toch erg dichtbij komen. Gewoon vriendleijk tegen praten als een grote hond en rustig opzij gaan zodat hij/zij er langs kan. Dan gaan we op pad naar HET platform. Het platform is een bordes dan vlak bij de waterval DE plek is om d beren te fotograferen. Het is nog een aardig stukje lopen. We mogen er een uur op staan, dan word je gevraagd ruimte te maken voor andere bezoekers. Je kunt direct weer intekenen op de (wacht) lijst. Er zijn constant 2-3 beren aan het vissen. Het stikt van de zwarte vliegjes en muggen, die ons net zo lekker vinden als de beren de zalm. Deet helpt weinig, we worden aardig gestoken en gebeten. Van dit gratis souvenier hebben we minimaal nog 4-5 dagen plezier. Het is een hele wandeling met alle foto spullen van het camp naar het platform. Af en toe is de brug er tussen gesloten vanwege te dichtbij zijnde beren. Rangers kijken constant of beren en toeristen wel op veilige afstand van elkaar blijven. Het is werkelijk super de beren van zo dichtbij te kunnen zien. Ze zijn hier 1,5-2 keer zo groot als de inlandse "broertjes" die alleen vegetarisch eten. Je kunt mooi close-ups maken.

Tussendoor eten we even een meegenomen broodje. Dat moet in het camp, want beren zijn gek op voedsel van mensen. Daarna weer naar het platform. Om 18:00 uur gaan we terug, maar niet met "ons" vliegtuigje. De groep wordt verdeeld en komt weer samen in King Salmon. Hier regent het behoorlijk. Hier gaan we met een lijntoestel terug naar Anchorage. We landen op het vliegveld, maar hier staat onze auto niet ! De 5-10 muniten lopen blijken er ruim 30-40 te zijn. Gelukkig is het hier droog, maar we zijn blij als we om 21:30 uur bij de auto zijn. Niet zo netjes deze afronding van deze dure excursie. Even naar Wendy's en dan terug naar hotel.

Dag 3, over George Parks Highway naar Talkeetna (ca. 185 km)
Na ontbijt rijden we naar Talkeetna. Onderweg rijden we ook de Fairview loop. Aardig om even van die typisch Amerikaanse snelweg af te zijn. Alaska is bezaaid met bossen en prachtige meren. Veel Alaskianen hebben dan ook de grond rondom het meer gekocht en een huis gebouwd aan zo'n mooi uitzicht, je kunt dus lang niet altijd bij het meer komen.

Om 12:00 uur zijn we al bij onze lodge Talkeetna Alaska Guest Lodge.

De plaatsjes die we onderweg passeren, bestaan uit wat kleine houten hutjes en stacaravans langs de doorgaande weg. Van alles wat, lijkt soms een beetje op een camping. Bleek achteraf pas dat het de dorpjes waren die we passeerden.

Erg luxe hotel, onze kamers zijn nog niet klaar. We gaan nog even naar Talkeetna om te lunchen, maar daar zijn we snel uitgekeken. Talkeetna bestaat grofweg uit 1-2 straatjes met wat winkels en restaurants. We eten even een hapje.

Terug naar onze Lodge. We zijn onze iPad vergeten, even bellen met het vorige hotel in Achorage. Hij is gevonden en wordt bewaart. De laatste dag zijn we daar weer en dan halen we hem op. 's Middag lekker op het terrasje gezeten met uitzicht op de hoogste berg van Noord Amerika, Mount McKinley. Veel anders is hier niet te doen. Prachtig weer de gehele dag !!

Dag 4, Verder naar Denali National Park (ca. 250 km)
We ontbijten in het hotel en gaan daarna richting Denali NP. Denali is een Athabascaanse naam en betekent “The Great One” en is genoemd naar de Mount McKinley, welke ook wel Denali wordt genoemd. Onderweg proberen we nog een stukje van de Petersville Road, maar dit biedt geen mooie uitzichten. Rond 12:00 uur zijn we alweer bij ons volgende hotel, waar we kunnen inchecken. Daarna gaan we het park in en informeren ons over de shuttle bus van morgen.

We rijden ook de eerste 17 mile die je met eigen auto mag maken in Danali NP naar Savage River. Daar maken een rondwandeling.

We gaan terug naar ons hotel en hebben weinig benzine. We kunnen tanken vlakbij de uitgang van het park tegen 4,60 USD per liter (normaal 3,80). Daar zijn ook wat winkels en restaurants. Ook één achterband blijkt zacht te zijn, lek ? Luchtdruk is 10 mile verderop bij een tankstation in Healy. We gaan daar heen, want buiten het park is toch maar weinig te doen. We eten daar bij Totem Inn. Slecht restaurant (slechte kok en slechte service en dan vergeten ze ook nog het wisselgeld terug te geven).

We zien geen Noorderlicht, het is er wel maar als leek zie je het niet bij daglicht. Het euvel is dat het in juli-augustus hier de hele nacht licht blijft. We slapen 2 nachten in McKinley Village Lodge.

Dag 5, Per shuttlebus Denali National Park in
Tijd voor een kennismaking met Denali National Park. De huurauto laten we achter op de parkeerplaats bij het Wilderness Access Center waar de shuttlebus vertrekt. De toegang tot het park is beperkt tot deze bussen voor onze veiligheid en om de dieren en de fragiele natuur zo min mogelijk te verstoren (zeggen ze). Maar het is natuurlijk een grote commerciele business. De bustour met chauffeur/gids brengt u tot Eielson en duurt ca. 7-8 uur retour (100 km heen en 100 km terug).

Rodney, de chauffeur, is ingeent met een grammafoonnaald. Het zit in zijn eerste jaar als chauffeur hier, weet weinig en braakt heel veel onzin uit als "we zijn nu bij kilometerpaal 59". Zijn schedule is het belangrijkste, daar wordt hij blijkbaar op afgekend. We zien mooie bergen tijdens deze scenic drive. Ook dieren zoals Caribou's, Dall Sheep, Mooses, blonde Grizzly met twee cups. Helaas geen Wonder Lake, die trip daarheen was 12 uur heen en terug. Dieren zijn te ver weg om mooi te fotograferen. In de bus is het erg stoffig door de dustroad waarover we rijden en de slecht sluitende ramen. We hebben wel een erg mooi uitzicht op Mt. McKinley. Gelukkig hebben we weer een zonnige dag. Als het regent beslaan namelijk de ramen van de (oude schol)bus en zie je helemaal niets en is Mt. McKinley ook niet zichtbaar.

Als we terug zijn bij het beginpunt, bezoeken we nog even hondenslede demo. Veel gepraat van een ranger en slechst een rondje als demo. Daarna mag je de honden bekijken bij de kennels. De dieren worden hier goed verzorgt.

Terug, buiten het park gaan we eten bij de lokale pizzeria. Een echte 17" en 13" pizza. Zo groot krijg je ze alleen in de USA. Het is ongekent warm in Alaska, we kunnen zelfs buiten eten en 's avonds nog op een terrasje zitten.

Dag 6, Korte rit naar Fairbanks, vrije middag (ca. 198 km)
Vandaag volgen we de George Parks Highway verder richting het noorden naar Fairbanks. Onderweg krijgen we een indruk hoe ruig en eenzaam het Alaskaanse binnenland is. De rit naar Fairbanks is niet lang, ca. 2,5 uur.

We zijn te vroeg voor een kamer in ons volgende hotel, dus rijden eerst naar het "centrum". Werkelijk een dorp waar niets te beleven is en dat zeggen de mensen uit Fairbanks zelf ook. We rijden door naar het Museum of the North op het Universiteits terrein, het advies van Askja. Een film over het Noorderlicht en veel opgezette dieren uit Alaska. Verder wat schilderijen met eskimo's erop, het totaal is erg mager voor de term museum en helemaal voor 15 USD per persoon. Alaska is relatief duur met alles en dat vinden de Amerikanen die we onderwerg spreken ook. Goede reden om volgend jaar naar Hawai te gaan.

We rijden door naar Chena Hot Springs Resort. Een eind rijden, door prachtige natuur. Verbazend dat je hier overal mag jagen, zo zie je amper nog een levend dier. Bij het Resort is ook een ijsmuseum, in een grote koelcel staan verschillende sculpturen van 2 kunstenaars. Jaarlijks is er een grote ijskunst wedstrijd in Fairbanks, die standaard door een Jappanner en een Rus worden gewonnen. Er staan een aantal mooie stukken, zoals twee duellerende ridders te paard. We lopen met een groep mee en dat scheelt ons entree ;-) Op de terugweg zien we nog een moose met twee kalven, prachtig om te zien en te fotograferen.

Dag 7, Mooie rit over de Richardson Highway naar Chitina (ca. 500 km)

We verruilen Fairbanks voor het verlaten binnenland van Alaska. We rijden vanuit Fairbanks naar North Pole, de woonplaats van DE Kerstman. We vinden de winkel waar hij werkt (op zondag en maandag is hij vrij ;-( Hebben wij even pech, moeten we toch weer onze cadeau's aan Sinterklaas vragen. De hele winkel is al in Kerstsfeer en er zijn leuke snuisterijen bij. Zo heb je een complete Black Bear Kerststal, van Maria Beer, de drie koningen beren en beertje Jezus ;-) Zelfs de engelen zijn beren. Erg leuk, maar ook erg prijzig die Kerstman hier !! Leukste kerststal ornament is een black bear verkleed als kameel.

Na Delta junction waar we de Richardson Highway oprijden naar het zuiden. De Richardson Highway voert dwars door de onherbergzame en imposante Alaska Range naar Chitina (spreek uit als Chit-na). Een lange reisdag vandaag, voor het eerst een paar regenbuien. Prachtige weg door de bergen. Wel een sterke en koude wind en af en toe een bui regen. Regelmatig zien we Mooses, maar het valt niet mee om ze te fotograferen. Ze zijn schuw en terecht, want die het niet zijn hangen nu aan de muur bij de jager. En van die eikels hebben ze hier genoeg.

Vreselijk die stomme Alaska oliepijplijn bovengronds door deze prachtige natuur, maar voor America is het een hoofdslagader van hun economie (voorziet in 15% van dagelijkse olieconsumptie). Sommige delen zijn verchroomt en voorzien van een parkeerplaats zodat je deze levensader kunnen huggen en aanbidden. En dat doen de Amerikanen graag. Dat er nou geen terrorist op het idee is gekomen ....

Het stukje over de Denali Highway bij Paxson is door het weer niet bijzonder. De meeste uitzichtpunten zijn in de loop van jaren alweer zo verwildert, dat er geen uitzicht meer is. Raar want in Amerika worden in de regel dit soort plekken prima onderhouden. Er zijn ook altijd prullenbakken en toiletten.

We stoppen bij het nieuwe en uitgebreide Visitor Center van het Wrangell St.Elias National Park vlak bij de afslag naar Chitina, maar wij vinden het minder bijzonder dan Askja. Chitina is een gehucht en blijkbaar de uitvalsbasis voor een bezoek aan Wrangell St. Elias National Park. We overnachten in het historische Gilpatrick’s Chitina Hotel Een klassiek “frontier town” gebouw in een dorpje dat historie uitstraalt. Het originele gebouw stamt uit 1914 en is gebouwd als de de Arctic Bortherhood Hall. Het werd gebruikt als een soort dorpshuis en later als filmtheater. In de vijftiger jaren is het gebouw omgebouwd tot hotel en werd het voornamelijk gebruikt tijdens de aanleg van de Trans Alaska Pipeline. Rond 1970 werd het hotel gesloten, en bleef het ongebruikt tot ongeveer 10 jaar geleden. De familie Gilpatrick kocht het oude hotel en de saloon en heeft het geheel verbouwd, zodat het in 2006 geopend kon worden voor het publiek. Op de begane grond is de keuken, het restaurant, de lobby en de saloon. Op de eerste verdieping liggen de slaapkamers. De indeling is zoveel mogelijk gelijk gebleven als in de vijftiger jaren; de kamers hebben nog dezelfde sfeer als toen: ze zijn klein maar gezellig. Alle kamers hebben wel een eigen badkamer gekregen en een Queen-size bed. Hierdoor zijn de kamers wel erg krap. Jammer is ook dat een diesel agregaat voor de stroom de lucht domineert in het hotel. Het gaat ook blijkbaar niet goed, want het hotel staat opnieuw te koop. Het hotel heeft wel een enorm voordeel, er komt hier geen bus met Japanners !

Dag 8 Per bushplane naar het afgelegen McCarthy
In de ochtend rijden we naar de airstrip in Chitina waar we aan boord gaan van een Alaskaanse bushplane. Het is net een bushalte, niemand te zien, er land een vliegtuigje, je stapt in en we stijgen alweer op. We hebben slechts de echt nodige bagage mee, omdat er op de vlucht beperkte ruimte is ! Een vlucht van ca. 25 minuten brengt ons "diep" in het hart van de Wrangell Mountains. Don, onze piloot maakt nog een ommetje over de gletsjer en de steil tegen de bergwand geplakte kopermijn. Vliegen is bij mooi weer in ieder geval mooier dan rijden over de weg. We landen op een grevelbaan. We zijn in McCarthy "airport".

Het duurt even, maar dan pikt het regelmatig heen en weer rijdende shuttle busje ons op. Het brengt ons naar McCarthy, waar ons hotel is. Ma Johnson is een hotel uit de tijd van de jaren (19)20. Ook weer van die kleine knusse kamers, aar perse een queensize bed in moest, waardoor je amper je kont kunt keren. En dat alles voor maar 258 USD per nacht. Wel echt zoals je dan in die oude films ook ziet, met oververharde wegen die na een regenbui in een modderpoel veranderen. Het hele dorp bestaat uit een handje vol huizen, allemaal in oude steil.

We lopen even door het gehucht, waar overdag niets te doen is. Er zijn daarom veel excursies te boeken om de verveling te doden. Voor een kop echt goede koffie gaan we naar Patato, een halve hut / halve autobus verbouwd als snackbar. De koffie is er prima ! 's Middags is dit DE eetplek van McCarthy !! Reken wel op lange wachttijden.

We lopen daarna 4,5 mile naar Kennicott. Het is ongeveer 1,5 uur lopen door het bos. We zien alleen sporen van beren. We komen uit in Kennicott, dat ook uit enkel oude huizen en een hotel bestaat. Veel zijn er slecht aan toe en worden druk gerenoveerd. Een film van 15 minuten in het visitor center geeft een goed beeld van de mijn, de gegraven tunnel, de spoorweg en de verwerkingsinstallatie die was gebouwd om het koper in te winnen. Er woonden destijds ook managers met hun familie in Kennicott. Voor de arbeiders was er alleen vermaak in McCarthy (dames en drank). In 2 uur tijd hebben we het wel gezien, je kunt immers bijna nergens naar binnen en men in nog bezig slaghoedjes en dynamietresten op te ruimen. Die werden vroeger gewoon als afval naar buiten gegooid. Tegenwoordig schijnt dit te botsen met de veiligheidsvoorschriften van een toeristische attractie.

Terug in McCarthy is weinig anders te doen dan relaxen. Pas om 17:00 uur gaat "The Golden" saloon open. Het is mooi weer, dus het is er druk. Wij wijken uit naar de "Bistro". Dezelfde keuken als de saloon, dus je betaald meer voor hetzelfde eten en drinken. De bediening is hier niet beter. De saloon is net als 100 jaar geleden, arbeiders (mannen en vrouwen) ontmoeten elkaar daar en drank doet de rest.

Dag 9, Vrije dag in McCarthy, halve dag gletsjerwandeling.
Vandaag hebben we een gletsjer-tour geboekt. Gelukkig, want er is werkelijk hier niets te doen. We ontbijten even in de saloon, daarna kopen we een (oud) belegd broodje in de lokale general store. Brood van eergisteren noemt men hier vers. Wederom zo'n eeuwen oude "goede" gewoonte.

Om 8:30 uur worden we opgehaald en met een busje naar Kennicott te rijden. Daar krijgen we stijgijzers en beginnen we aan de wandeling naar de gletsjer. Daarvoor lopen we eerst 3 kwartier door Kennicott en het aangrenzende bos. Stijgijzers onder en dan de gletsjer op die hier nog bedekt is met steengruis. We maken een wandeling naar het schonere ijsgedeelte, waar we lunchen en onze gids een kop warme thee maakt op zijn campingsetje. Daarna lopen we terug. Het geheel is niet zo bijzonder als op de Porrito Moreno (Patagonie), ook is er veel bewolking. We verlaten de gletsjer en lopen weer terug naar Kennicott. Al met al een aardige wandeling voor vandaag, maar zeker geen aanrader.

Even lekker lang warm douchen en dan maar weer naar de Golden Saloon. Al meer dan 100 jaar het enige vermaakt in McCarthy en omstreken.

.

Dag 10, Per bushplane terug naar Chitina en rit naar Valdez (ca. 195 km)
Vandaag vliegen extra vroeg terug, ipv. 's middags in de ochtend. Om 8:00 uur worden we opgehaald en om 8:30 uur vertrekt ons vliegtuigje. Er is veel wind en het regent. Het is moeilijk het kleine ontbijt van vanochtend binnen te houden. Met een redelijk van streek zijnde maag stappen we uit in Chitina, waar onze huurauto staat te wachten. Voor we vertrekken bekijken we nog even de actieve "fishwheels". Het zijn waterraden die draaien doro de stroming van het water en intussen de vis eruit filteren.

We rijden terug naar de Richardson Highway en verder zuidwaarts richting Valdez. Onderweg steken we de schitterende Thompson Pass over, maaar zien door de mist helemaal niets. Onze maag komt weer tot rust na een korte koffiestop, waar we kunnen beerhuggen met een opgezette zwarte beer. Het geeft een goede indruk hoe groot deze vrienden zijn.

Gezien het weer, slaan we het bezoek aan de Worthington Glacier over, dat doen we op de terugweg wel als het weer dan beter is. De gletsjer is de laatste jaren aanzienlijk gekrompen. Opwarming van de aarde denkt men. Tja, als de aarde niet zou opwarmen dan zaten we nu nog is de ijstijd.

We rijden langs Bridal Veil en Horseshoe watervallen. We overnacht in Valdez, door de mooie ligging vaak het “Zwitserland van Alaska” genoemd. Valdez lijkt ook weer zo'n dorp waar niets te beleven is, behalve de geboekte excursies. Daarom eerst maar even naar het visitor center om te kijken of onze indruk terecht is. Er hangen mooie foto's van zeearenden, het symbool van America. De dame verteld trots dat zij ze gemaakt heeft aan de overkant van de baai bij laag getijde. Dat willen wij natuurlijk ook zien !

's Morgens om 5:30 uur is de beste tijd. Nou verder inderdaad niets te doen in Valdez, dus we gaan vast kijken. Een matrixbord waarschuwd ons voor beren en vooral in de auto te blijven. Wij immiteren de Amerikanen (als dat uitkomt), parkeren onze auto in de berm en stappen uit. Honderden zalmen vechten zich tegen de stroom op om een bergmeer te bereiken wat er niet is (ze hebben geen TomTom of zo een als wij met een te oude kaart). Bij laagtij hoeven de meeuwen en beren de vis alleen maar op te rapen. Wij wachten op de beren, maar het regent en dat is minder.

Na een uur komt een zwarte beer van 1,5-2 jaar oud. Hij is uitgekookt. Hij eet allen de vrouwtjeszalm deels op. Hij bijt de buik open, gaat er met zijn poot op staan zodat de kuit er uitkomt, eet alleen de super calorierijke kuit op en laat de rest voor de meeuwen. Hij verdwijnt en kom af en toe weer terug. Na 4,5 uur (het is inmiddels 20:30 uur willen we gaan eten als net een boar (vrouwtjes grizzly met vier jongen te voorschijn komt. De zwarte beer maakt zich uit de voeten als hij deze big mama ziet. Geweldig 4 cups, met enorme verschillen, de een eet nog wat moeder vangt, de ander vangt zelf al vis (hoe onhandig ook). Helemaal goed deze dag na dit schouwspel. Na 5 uur kijken terug naar het hotel om op te drogen en wat te gaan eten.

We slapen 2 nachten in het Mountain Sky Hotel.

Dag 11, Vrije dag Valdez voor zeekajakexcursie
Als we opstaan regent het nog, maar na het ontbijt is het droog. We gaan naar de haven voor onze kayakexcursie. We krijgen eerst kleding en wat uitleg, dan gaan we aan boord van een boot met de kayaks op het dak. We varen eerst 1,5 uur naar het ijsveld van de Columbia Glacier. Daar gaan we van boord net als de kayaks, waar we even later (na uitleg) instappen. Tweepersoons met roer. Dat roer is handig maar bestuur je met je voeten, na 4 uur heb je erg veel kramp in je benen doordat je die niet kunt strekken.

Heel apart om zo laag langs ijsblokken te varen. Alsof je in een glas Martini drijft, tussen de ijsblokjes. Je hoort ze knappen en kraken. Je moet voldoende afstand houden want ze breken constant af en 1000 kilo ijs lijkt een klein stuk maar is toch dodelijk. We zien ook wat zeeotters, maar voordat de camera uit de waterdichte zak is, zijn die vaak alweer ondergedoken. Nieuwsgierig, maar erg schuw zijn ze hier. We pauseren tussendoor op een eilandje, voor een kop warme chocolademelk. Best koud tussen al dat ijs.

Tegen 16:00 uur gaan we weer uit de kayaks, terug aan boord van de boot die ons terugbrengt naar Valdez. Tegen 17:45 uur zijn we daar. We maken direct een bezoek aan onze berenvrienden, want nu is het laagtij. We zijn er net als de boar en de 4 cups weer komen eten. Als zij weg is komt de zwarte beer (beren) weer te voorschijn om te eten. Blijft leuk om te zien.

Dag 12, Door de Matanuska Valley richting Palmer (ca. 430 km)
Via de Thompson Pass rijden we weer terug richting Glenallen en daarna links af de Glenn Highway op naar de Matanuska Valley. Langzaam gaat de weg omhoog en komen we weer in de alpine toendra terecht met prachtige vergezichten. Na de pas bij Chickaloon worden ook de bomen weer hoger en rijden we door een gemengd bosgebied. Hoe dichter we bij komen hoe meer we van de gletsjer kunnen zien, maar het is bewolkt en mistig. Een wandeling naar de voet van de gletsjer is daarom niet onze keuze.

We overnachten in de afgelegen Knik River Lodge, aan het einde van de gelijknamige vallei. Bij de lodge is een prima restaurant aanwezig. De eigenaar is Nederlander die zelf ook kookt en dat doet hij goed en heel betaalbaar. Mooie vrijstaande cabins, dus je hebt eindelijk geen last van alle burengeluiden die je "normaal" in de houten Amerikaanse hotels wel hebt.

Dag 13, Knik Glacier airboat excursie
Voor 7 dollar ontbijt op bed, dat is geen geld. Daarna een tocht per airboat naar de immense Knik Glacier, deze tour is inbegrepen. Helaas is er ook een groep van 12 SNP'ers die meegaan, waardoor de groep te groot is. We rijden met high 4-wheel busjes door terrein en riviertjes en zien al hobbelend 6 mooses. Dan stappen we over in de (air)boten. Het is een erg platte boot (weinig diepgang) met een enorme ventilator achterop. Als hij vaart maakt stuiter je net zoals in de 4-wheel bus. Niet aan te raden bij rugklachten. "The Wildlife" blijkt beperkt tot die 6 mooses, want voor de rest zien we alleen ijsbergen en een eekhoorn. De gids zegt nog een beer te zien op de berghelling door de verrekijker, maar niemand anders ziet die beer. De ijsbergen zijn ook van de Knik Glacier, er komen hier twee gletsjers samen. Nadat we hier enkele uren hebben doorgebracht, worden we weer teruggebracht. Alleen blijkt dat een van de bejaarden van SNP op eigen houtje is gaan wandelen (goede reisbegeleiding) en is verdwaald. Ze is snel gespot, maar het duurt een half uur eer ze aan boord is om terug te gaan. We hebben alweer zon en dat is in Alaska net zo zeldzaam als in Nederland.

Even lunchen bij de Mac. Daarna zoek we naar een Reindeerfarm. Blijkt een kinderboerderij te zijn, niets voor ons. Veerle heeft ook geen behoefte een moose te zoenen, dus op naar ons volgende hotel. Daar blijkt dat onze cabin geen water heeft. We kunnen kiezen uit een vervallen schuurtje of een ander hotel. Ander hotel dus, de Agate Inn in Wassila, waar we een King Suite krijgen.

Dag 14, Extra vrije dag in Knik Glacier
Vandaag een vrije dag, want we hebben bewust niet gekozen voor een prive excursie met een natuurfotograaf. Garantie om "wildlife" te zien is er namelijk niet en zo'n dagje kost al snel 1.000 USD. Dat kost Brooks Falls ook, maar daar zie je dan ook gegarandeerd wildlife.

We hebben nog niemand van ons hotel gezien. Ontbijt stond al in de koelkast en de rest wijst zichzelf. We pakken onze spullen weer in en laten de sleutel achter in de kamer. We rijden naar de Hatchers Pass, maar dit biedt geen bijzonder uitzicht. Het is nog bewolkt. We bezoeken het nabij gelegen Independence Mine State Historical Park, een van de grootste goud producerende mijnen uit de periode 1938-1941. Je moet er even aan wennen dat Amerikanen alles ouder dan 25 jaar "historical" noemen, maar dat komt door het gebrek aan echte historie.

De gebouwen uit het oude dorp zijn gerenoveerd. De rest van de mijn is grotendeels (90%) ingestort, maar met wat fantasie en informatieborden krijg je nog een goed beeld. Uiteraad zijn er Amerikanen (daar zijn ze Amerikaan voor geworden), die nog denken dat er goud te vinden is en daar dus ook uren naar zoeken. Tijdens ons bezoek zijn er geen met het oog waarneembare klompen goud gevonden. Best leuk om even te bekijken. Entree is slecht 5 USD per persoon.

Tegen 12:00 uur verlaten we de mijn en komt de zon tevoorschijn. We rijden nog even de route van eergisteren voor een deel terug om het gemiste uitzicht alsnog te zien. Dat lukt gedeeltelijk want hoe verder we rijden, des te meer bewolking er weer komt.

We gaan ook nog even naar de Safeway. Je kunt hier complete maaltijden zelf samenstellen en dat scheelt een stuk met uit eten. Uit eten in Alaska kost al snel 35 USD (zonder tax en service) voor een hoofdgerecht met een drankje. Bovendien heb je bij de Safeway meer keuze. Echt Amerikaans is het salade buffet in de winkel, je kunt de hele salade daar smenstellen en kant en klaar meenemen, je betaalt naar gewicht. Ook vers gemaakte soepen en pasta's, alles is hier makkelijk verkrijgbaar. Voor een goede maaltijd soep, pasta en salade met een drankje ben je dan 12 USD per persoon kwijt. Goede koffie ("Expresso") wordt in de regel verkocht in steeds meer kleine kraampjes langs de weg. Je betaalt net als bij Starbucks 3-4 USD voor een kleine cappuccino.

Als we weer in ons hotel zijn betrekt het weer. Maar de Knik River Lodge is ons inmiddels bekend en de wi-fi is er prima.

Dag 15, Via Anchorage naar Seward (ca. 275 km)
We verlaten Knik River Lodge met mooi weer. We rijden allereerst naar Eklutna, een dorp pal naast de snelweg naar Anchorage. We bezoeken dit dorpje vanwege het Russisch Orthodix kerkje annex begraafplaats. Het bewijst dat hier ooit Russen hebben gewoont i.v.m. de bondhandel.

Verder naar Anchorage, waar we de vergeten iPad van Veerle ophalen bij ons eerste hotel. Vandaar rijden we richting Seward. Vandaag gaan we de bergachtige Kenai Peninsula op. We rijden langs de mooie fjord Turnagain Arm. Helaas zien we geen witte dolfijnen (beluga's). Aan het einde van Turnagain brengen we een bezoek aan de Portage Glacier, maar dit is niet de moeite waard. De Glacier is erg klein en er zijn ook geen ijsschotsen meer. We bezoeken wel een opvangcentrum voor dieren, maar de drie beren willen niet tevoorschijn komen.

De weg naar Seward voert over de Seward Highway en over de Moose Pass, door bergachtig terrein met vele snelstromende rivieren, moerassen en vennen. De Kenai Peninsula heeft veel wandelmogelijkheden, van korte middagwandelingen tot meerdaagse rugzaktochten. De weg eindigt in Seward, een gezellige havenplaats waar de haven volligt met tour- en vissersboten. Mannen, terug van een dagje vissen op zee, gaan trots met de vangst van de gehele boot op de foto. Later laten ze door vakkundige fileerders de vis schoonmaken, voordat ze die mee naar huis nemen.

In Seward is het Sea Life Center, dat is opgericht met steun van BP die mede schuldig was aan de olieramp met de Exxon Valdiz, jaren geleden. Zoals alle musea in Alaska is het klein van opzet en toch prijzig, 20 USD. Veel vissen in bakken die je kunt zien, ook kwallen. Het leukste vind Veerle het kunnen aanhalen van zeesterren, zeeannemoon en zeeegels.

Ondanks de haven is ook hier de vis duur in de restaurants. We eten burrito's in een lokaal en druk bezocht restaurantje aan de haven. We slapen hier 2 nachten in Seward - Breeze Inn.

Dag 16, Vrije dag voor bezoek Kenai Fjords National Park
Het is prachtig weer als we opstaan. We gaan vandaag een bootocht maken, of zoals de Amerikanen dat zeggen een dagcruise. Om 8:30 uur gaan we aan boord van onze boot. Iets meer dan 100 mensen gaan aan boord. We vertrekken om 9:00 uur.

Net weg zien we een zeeotter. De boot stopt om rustig even een foto te maken, maar de otter is ver weg en duikt onder. We zien dolfijnen, althans dat zegt de kapitein, want we zien allen de ruggen door het water. De dolfijnen zijn aan het jagen en hebben geen belangstelling voor onze boot. Even later zien we twee walvissen. Het is moeilijk te voorspellen waar ze steeds bovenkomen en een goede foto te nemen, maar mooi om te zien. Soms zie je even de staart, maar in de regel betekent dat ze gaan duiken en vervolgens 5-10 minuten onder water blijven. Weer even later zien we orca's, het is een groepje. De kapitein herkent ze en weet te vertellen hoe oud ze zijn. Hun rugvinnen zijn duidelijk te herkennen aan vorm en hoogte.

We varen het fjord binnen en zijn omgeven door gletsjers. Prachtig hier. Ook af en toe op grote afstand een zeeotter. We varen in rustiger water en krijgen een eenvoudige lunch. We varen tot een 1/4 mile van een aantal gletsjers die bij elkaar komen. In het meer liggen ijsschotsen, waarop zeehonden liggen. Af en toe breekt er een stuk ijs af en valt vergruisd in het water. Er komt weel bewolking opzetten.

Op de terugweg zien we watervogels, weer zeeotters en ook weer de orca's. De kapitein toont ons ook nog een waterval en rotsen met zeevogels. Opmerkelijk hoe dicht hij de boot bij de rotsen weet te brengen. We zien hier robben, pinguins, puffins (papegaaiduikers) en uiteraard veel meeuwen. De robben zijn beschermt, we moeten met de boot 100 meter afstand houden. Hun populatie is de laatste jaren sterk afgenomen. Het is inmiddels gaan regenen.

Koffie en thee zijn gratis aan boord en je krijgt af en toe ook een versnapering. Prima verzorgt dus. Toch hebben we in Seward teruggekomen nog wel een plaatsje voor de lokale Chinees. Geen top restaurant, ga hiervoor dus niet naar Seward. Op weg naar de Chinees zien we nog een mooie volwassen zeearend, eindelijk eens met een mooie witte kop.

Dag 17, Over het Kenai Peninsula naar Homer (ca. 307 km)
Vandaag vertrekken we uit Seward en rijden over de Kenai Peninsula naar het vissersstadje Homer. De weg loopt door groen berglandschap waar snelstromende rivieren zich door vaak nauwe kloven wringen. De rivieren zijn overvol van de zalmen. In het westen van het schiereiland maken de bergen plaats voor vlakker landschap en meer bewoning. Op de Sterling Highway staan regelmatig elanden langs de weg, maar wij zien ze niet. Uiteindelijk rijden we het laatste stuk door heuvelachtig landschap langs de Cook Inlet met aan de overkant de twee machtige vulkanen Mount Iliamna en Mount Redoubt die onlangs nog is uitgebarsten.

Na het inchecken in onze lodge bezoeken we de bekende “Homer Spit”. Het is een hele lange pier met aan het einde een stel dure appartementen die uitkijken op olie opslagtanks en een industrie terrein. De rest van de pier is bezaaid met souvenierwinkels en bedrijfjes die excursies proberen te slijten. Leuk om even langs te lopen als je niets echt nodig hebt, want anders zie je door de bomen het bos niet meer hier. Verder is er in Holmer weinig te beleven.

We rijden nog even langs het berenexcursie kantoortje, om te checken hoe laat we morgen weg gaan. Zoals bij elke excursie met risico's krijg je direct een papier onder je neus geschoven dat je moet tekenen om afstand te doen van alle aansprakelijkheid die het bedrijf heeft. Stel je voor dat je wordt opgegeten door een beer, ...

We slapen 2 nachten in Homer - Twin Creeks Trailhead Lodge

Dag 18, Vrije dag Homer, berenexcursie Emerald Air
Katmai National Park ligt op circa anderhalf uur vliegen ten zuidwesten van Homer. Er lopen geen wegen naar dit gebied, het is alleen per boot of vliegtuig te bereiken. Het is een fantastisch leefgebied voor de grootste berensoort: de bruine beer (grizzly). Om 8:55 uur vertrek ons watervliegtuigje van Emerald Air Service naar dit park. Craig vliegt ons met zijn inmiddels oude DeHaviland Otter vanuit Homer naar het Katmai. Het is net een vliegende traktor, langzaam en heel veel herrie.

Er zijn veel wolken en het eerste stuk over zee is erg saai. We vliegen vrij hoog om turbulentie te voorkomen. Onderweg vliegen we over de actieve vulkanen, waarvan de laatste in 2009 is uitgebarsten en daardoor 1000 ft kleiner is geworden. Eindelijk vligen we boven Katmai NP, het is een tundra gebied met bergen, gletsjers, meren en rivieren. We volgen vanaf de bergtop en rivier richting de kust en zien op een gegeven moment beren langs de rivier. Om de 500 meter staat er wel een, ieder zijn eigen stukje rivier om te vissen. Het water i szo helder en ondieo dat je ook de scholen rode zalmen in het water kan zien. We landen op een van de meren in de buurt van de rivier.

Het is een beetje bewolkt en het waait stevig. We lopen we 500-600 meter naar de rivier. We zijn met nog een stel uit Zuid-Engeland en een stel uit Califormia. Die Amerikanen zijn duidelijk niet gewend om te lopen. Beide compleet in nieuwe outfit, voor het avontuur van hun leven en bij elke stap sruikelen ze bijna over een steen, een takje of hun eigen voeten.

Bij de rivier zien we al direct een beer. We moeten als groep dicht bij elkaar blijven, dan ziet een beer ons namlijk als een groot geheel, groter dan zichzelf en zal dus afstand houden. Een beer ziet alles wat groter is als sterker en ontwijkt dat en er lopen hier een paar beste "jongens" rond. We brengen de hele dag buiten door, er zijn geen hutjes, toiletten of aangelegde paden. Met de gekregen lieslaarsen, lopen we door de riviertjes en de bnedding daarvan. De ene beer volgt de andere op en we zien ook vissers. Sommige beren komen tot 5-6 meter dichtbij. Ze storen zich niet aan onze aandacht. We dragen inmiddels onze regenkleding, al is het allen maar tegen de koude wind. Gelukkig blijft het de hele dag op een paar spetters na droog.

De terugweg is erg mooi vanuit het vliegtuig, althans het stuk boven Katmai. We zee is weer even een saai stuk. We drinken na de landing bij Holmer nog even een kop thee met Sarah die vandaag niet meeging, omdat het vliegtuig vol zat. Ze verteld ook een stuk grond in Arizona te hebben met een hangaar. Over drie weken als de winter weer voor de deur staat in Alaska, vertrekken ze met hun vliegtuig daar naar toe. Craig zal daar de motor van het vliegtuigje compleet reviseren. Het is eigenlijk te duur om hier in Alska te overwinteren.

Wij gaan nog even naar de Safeway voor een maaltijd. Kost minder en smaakt minimaal net zo goed als een restaurant, want meer dan een Pizza en een Burger kunnen ze niet echt goed bereiden.

Dag 19, Terug naar Anchorage (ca. 360 km)
In ongeveer 5 uur rijden we terug over de Kenai Peninsula naar Anchorage. Onderweg kijken we nog uit naar de Beluga walvissen in Cook Inlet, de Dall sheep langs de kliffen van Turnagain Arm of de vogels bij Potters Marsh (vooral) tijdens de vogeltrek. Niets van dit alles, maar wel mooi weer en wel hele mooie natuur, met nog steeds de in bloei staande "fireweed". Het is wel erg druk de kant van Holmer op. Blijkbaar heeft het mooie weer iederen gemotiveerd met hengel en boot op pad te gaan richting Holmer. Werkelijk complete jachten en visboten op trailers achter grote jeeps trekken voorbij. Een simpel spandoek voor om je auto met "oversized" erop is voldoende.

Na aankomst in Anchorage gaan we naar een shopping mall met 200 winkels. Nou, werkelijk geen enkel merk dat wij kennen. Er zit hier wel een heel goede outdoor zaak die alles verkoopt op jacht- en visgebied. Verder naar een shopping mall bij 5th Ave, waar ook een Apple Store zit. Het gezellige centrum kunnen wij niet vinden, de stad lijkt uitgestorven op zaterdag. Die zijn natuurlijk allemaal gaan vissen in Holmer.

We slapen 1 nacht in Anchorage wedreom in het Clarion Suites Hotel.

Dag 20, Vlucht naar Amsterdam
In de ochtend leveren we de huurauto weer in op de luchthaven. We moeten een stevig eind lopen om van de South Terminal naar de North Terminal te gaan. Maar het staat zo op de borden aangegeven, dus we doen het. Komen we in de North Terminal, moeten we het hele eind weer terug lopen met onze bagage, want het is toch in de South Terminal. Uiteindelijk vinden we de Condor ticket counter, met een enorme rij wachtende mensen. Er staat staat ook een rij voor de douane en de security check. Maar hopelijk is dat nu slechts eenmalig. Typisch Amrika, hier mag je een (aangebroken) flesje water gewoon mee aan boord nemen. In in Europa doen we lekker spastisch of 10 cl, omdat Amerikaanse veiligheidseisen dat verlangen.

Het toestel vertrek precies op tijd 15:35 uur. We hebben geen nacht tijdens de vlucht, we zullen constant bij daglicht vliegen. Dat wordt een lange dag. Irritant zo'n ouderwets vliegtuig, waar je met z'n allen naar 1 film moet kijken op een 15 inch monitor. Condor is zo budget ...

Dag 21, Aankomst Amsterdam
Op Frankfurt weet men het weer te presteren ons weer achter de security check te loodsen, waardoor we opnieuw gecontroleerd moeten worden. Vreselijk irritant. Blijkbaar hebben ze nooit een grote telelens gezien. Maar wederom vertrekt het vliegtuig op tijd. Op Frankfurt is het al net als in Amsterdam, voor 45 minuten vliegen ben je 45 minuten aan het taxien.

Nog even de eerder gekocht whisky ophalen op Schiphol. Dat is ook een voordeel van een tussenstop via Europa. Wel even zoeken war die afhaalbalie nu zit. Raar, dat bijna niemand dat blijkt te weten. De bus naar P4 is snel gevonden en onze auto daar ook. Die start direct, geen problemen. Zo lekker dat je niet met de NS naar huis moet, hoe vaak we daar op een terugreis geen uren lange treinvertaging mee hebben gehad ...

Binnen een uur zijn we thuis, we zijn gebroken en deze mooie reis ten einde gekomen. Nu gaan we genieten van de foto's.

Copyright © 2011 Tekst: Askja 2011 & Martin Laatste wijziging: 14 augustus 2012