> Martin en Veerle -> Reizen -> USA 2011 THE ROCKIES

23 DAGEN MET JAN DOETS NAAR DE ROCKY MOUNTAINS
Waar zijn we in de Verenigde Statem nog niet geweest en wat kunnen we dan combineren met het prachtige Yellowstone NP ? Een mooie vraag om voor te leggen aan Jan Doets, waar we tot nu toe al onze reizen naar de USA mee hebben gemaakt. Jan Doets neemt de tijd voor een goed advies en je weet dat alles erg goed wordt geregeld. Je moet alleen naar die uithoek reizen die Heerhugowaard heet !!

We nemen als vertrekpunt de reis "The Rockies" en combineren deze met de reis "The Real Rockies". Daar halen we dan vanaf de NP die we al eerder meerdere malen hebben bezocht rondom Moab (Arches, Canyon Lands, etc.).

Wat gaan we dan zien: Rocky Mountain NP met zijn hoogste toppen van de VS, Crazy Horse Monument, Mount Rushmore, Bear Country, Badlands NP, Devils Tower, een paarden ranch in Ucross, Glacier NP, Yellowstone NP, Grand Teton NP. Dinosaur NM, het centrum van Grand Junction en Mesa Verde. En dat alles met een 4x4, zodat we ook de leuke weggetjes door de parken kunnen nemen waar meestal ook veel dieren te zien zijn.

Voordelen van het voorjaar:
- Veel jonge dieren te zien;
- Veel bloemn in bloei;
- Meer dieren beneden in de vallei, omdat er bovenin de bergen nog sneeuw ligt.

Nadelen voorjaar:
- Drukker door schoolvakantie Amerikanen;
- Door de sneeuw zijn veel passen en 4x4 routes afgesloten.

HET PLAN WAT WE BEDACHT HADDEN
1 Amsterdam - Denver via Chicago
2 Denver - Estes Park (90 km)
3 Estes Park - Loveland (180 km)
4 Loveland - Deadwood (580 km)
5 Deadwood (omgeving)
6 Deadwood (omgeving)
7 Deadwood - Ucross (300 km)
8 Ucross - Great Falls (664 km)
9 Great Falls - Whitefish (355 km)
10 Whitefish (omgeving)
11 Whitefish - Bozeman (540 km)
12 Bozeman - Yellowstone (138 km)
13 Yellowstone (omgeving)
14 Yellowstone (omgeving)
15 Yellowstone - Grand Teton (273 km)
16 Grand Teton (omgeving)
17 Grand Teton - Vernal (574 km)
18 Vernal - Grand Junction (228 km)
19 Grand Junction - Mesa verda (360 km)
20 Mesa Verda - Gunnison (350 km)
21 Gunnison - Denver (350 km)
22 Denver - Houston
23 Houston - Amsterdam
GEPLANDE ROUTE

DE DAG TOT DAG BESCHRIJVING 2011

Dag 1, Vliegreis Amsterdam naar Denver
Vandaag door vrienden naar het treinstation Apeldoorn gebracht. De reis gaat beginnen. Zonder problemen in een rustige trein naar Schiphol.

Van te voren via Internet ingecheckt, maar als die balie niet open is schiet het niet op. Gewoon aan de balie inchecken gaat vlugger, de bekende wet van Murphie. Met UA0909 vliegen we naar Chicago. De vlucht duurt 3 kwartier korter (8,5 uur), maar dat betekent 3 kwartier langer wachten op de vervolgvlucht (ruim 4 uur). De beenruimte is echt minimaal. Je kunt tot 5 inch meer ruimte kopen voor 60 euro's per persoon, een goede optie voor de terugweg als die nog beschikbaar is. Dan naar Denver International Airport met UA 0941 in 2 uur tijd. Als we denken dat onze bagage zoek is en de hele band is leeg, blijkt hij al eerder met een ander toestel naar Denver te zijn gebracht. Grrrr.

We stappen snel in de bus van Hertz. Aardige dame aan de bali deze keer. Krijgen een bijna nieuwe zwarte Jeep Liberty met 5.000 miles op de teller. Zo lekkere stoere wagen hoor. Prinsessenauto noemen ze dat geloof ik ;-).

Hotel Fairfield Inn is 15 minuten rijden. Het duurt langer om een vrije parkeerplaats te vinden bij het hotel. Het zwembad laten we even voor wat het is. Het is hier 21:30 uur en in Nederland is het nu 05:30 uur. Onze dag duurde dus vandaag 8 uur langer. Om te wennen aan de tijd gaan we om 23:00 naar bed. Morgen wacht ons een gratis ontbijt !!

Dag 2, Denver naar Estes Park (555 km, waarvan 224 km om)
We verlaten Denver vroeg in de ochtend en gaan opnieuw kennismaken met de Rocky Mountains, de bergketen die van noord naar zuid dwars door de USA loopt. Via de Berthoud Pass (circa 3.450 meter) rijden we naar Granby, weg 40. Het is een mooie weg om te rijden, een Scenic Byway zoals de Amerikanen dat noemen. Net Zwitserland, met al die besneeuwde bergtoppen. De sneeuw is amper van de weg, het ligt nog meters dik op de pas. Na Granby besluiten we deze weg nog een stukje te volgen langs de Colorado rivier, richting Kremmling. Als we merken dat we de Rockies uitrijden keren we om en rijden richting Estes Park. We lunchen als we de 2de keer in Granby zijn.

We rijden nu verder door toendra gebied, hier moeten veel mooses (rendieren) zitten. Maar mooses houden niet van warme zon en liggen dus met hun donker bruine vacht in de schaduwrijke bossen. Meestal zie je ze overdag niet, maar wij zien er toch 1 lopen, leuk om even te fotograferen. Pal daarna rijden we het Rocky Mountain NP in. Entree kost 20 dollar, we kunnen dus beter weer een Golden Eagle pas kopen van 80 dollar, dan zijn alle NP verder gratis. De ranger vertelt dat de Milner pas nog is afgesloten. Slechts 1 weghelft is open. Als dat zo is dan is onze weg naar Estes Park afgesloten. Omrijden is 140 miles extra, meer dan 2 uur rijden ! We rijden dus verder om het te proberen en vanwege de natuur aan deze kant van de pas. De sneeuw ligt meters hoog aan beide kanten van de weg. Mooi gezicht, maar .... Helaas, de pas is met hekken afgesloten en sneeuwruimers zijn nog druk bezig een pak van 2 meter sneeuw van de weg te blazen. Toch omrijden dus ;-(

Op de terugweg zien we een kudde Wapities (herten met witte kontjes). Mooi gezicht. Eerst dezelfde weg van vanochtend weer terug. Vlak voor Denver nemen we de andere weg de Rockies in en rijden via het plaatsje Nederland. Altijd grappig om te zien. Om 18:30 uur zijn we bij ons hotel in Estes Park, het Rocky Mountain Park Inn. Vandaag 555 km. gereden, iets meer dan de geplande 90 km.

Het is nog lekker weer, waarschijnlijk komt er morgen onweer. Nog even wat eten in het stadje voordat we naar bed gaan.

Dag 3, Estes Park - Loveland (180 km)
Geen gratis ontbijt. Gelukkig, want wat gisteren krgen was niet veel bijzonders. We gaan dus zoals we dat "normaal" doen, naar de supermarkt. Als je denkt dat Nederlanders gek op koopjes zijn, dan heb je de Amerikanen nog niet meegemaakt. We kopen ons ontbijt en een lekkere maaltijd salade voor de lunch. Voordat we hebben kunnen afrekenen hebben we een gratis klantenkaart en besparen we 8 dollar.

Voor het Fall River Visitor Center eten we ons ontbijt op. We moeten toch wachten tot 9:00 uur, voordat het open gaat. Het is prachtig weer. Dat zal wel betrekken in de loop van de dag, want er is onweer voorspelt. De Old Fall River Road is nog tot juli onbegaanbaar. De Fall is echter te bekijken en ook de Trail Ridge Road is open. De ranger vertelt ons dat hij Elks heeft gezien en een paar Bighorn Sheeps. Nou snel op pad dus.

Nog voor we het RMNP in rijden zien we al 2 mannetjes Elks. Mooi gezicht hoe we ze nog net kunnen fotograferen, voordat ze gaan herkauwen in de schaduw van een boom en ze uit het zicht verdwijnen. Geen Bighorn Sheep meer te zien. We gaan bergopwaarts naar de andere kant van de afgesloten pas. Ook hier meters sneeuw. Het is druk, het lijkt wel vakantieperiode hier. We rijden tot het Alpine Visitor Center en hebben onderweg veel panorama's van besneeuwde toppen. Het VC is closed, geen wonder want het grootste deel ligt nog onder 4 meter sneeuw bedolven. We rijden terug en gaan nu naar Bear Lake. Daar maken we een wandeling. Dat is afzien, je loopt op een meter sneeuw te glibberen en bij iedere misstap zak je tot je knieen in de sneeuw. Bergop, op 3.500 meter hoogte, dan ben je snel buiten adem. Ons plan om 6 km te gaan wandelen eindigt na 1,5 km bij een mooi uitzichtspunt.

De bewolking trekt samen en een bui regen komt dichterbij. We zetten koers naar Loveland. Voordat we het park verlaten zien we nog een groep Elks. Die kunnen we heel voorzichtig tot vlakbij benaderen. Prachtig, tot de Park Ranger ons wegstuurt. Veerle wordt ineens erg ziek, zonnesteek ? Balen voor haar want in Loveland zit tegenover ons hotel een Outlet Center, en als Veerle ergens gek op is ... Ook de weg naar Loveland is prachtig, dwars door de bergen langs steile hoge rotswanden. Heel bijzonder.

We overnachten in de Best Western Crossroads Inn. Wederom een goed hotel met ruime kamers, met grote 2-persoonsbedden en gratis Wifi, voor Internet en WhatsApp !

Dag 4, Loveland naar Deadwood (648 km)
Vandaag vroeg vertrokken, 7:00 uur. Vanuit het hotel draaien we zo de Interstate 25 op naar het noorden. We verlaten Colorado en rijden Wyoming binnen. Na Cheyenne verlaten we de snelweg. We rijden Nebraska in. Urenlang rijden we door alleen maar grasland met slechts een drietal kleine stadjes. Ongelovelijk 100-den km's grasland, waar je ook maar kijkt. Soms een paar zwarte koeien en paarden en heel soms bruine koeien. We zien zelfs een paar herten, die zonder blikken of blozen de weg oversteken. Wat een saai stuk. Het Afate Fossil Beds NM biedt na dik 4 uur rijden een gelegenheid om de benen te strekken. Oude versteende zandduinen met fossiele resten. Aardig, helemaal na uren grasland met heel veel wind.

Na een uur rijden South Dakota binnen en komen we door het Wind Cave NP. Hier zien we een kudde bizons. Mooi gezicht ! Het is ook vandaag weer prachtig weer, maar Wind Cave doet zijn naam eer aan. Hier waai je haast weg als je even een foto wilt maken. Ook "prairy dogs" (marmotachtige diertjes) die als stokstaartjes rechtop zitten boven hun uitgegrave hol. Erg grappig. Een stukje verder zien we een mooi hert. Erg fotogeniek, hoewel de telelens van Martin (80-400 mm) intussen de geest heeft gegeven en dat is balen aan het begin van de vakantie. Prachtig in de VS om al die dieren die je er ziet. En dan de prijs van de benzine. Amerika staat op zijn kop, omdat ze bijna 4 dollar per gallon betalen, 70 eurocent per liter !! Waar klagen ze over ?

In de Black Hills van South Dakota komen we langs Crazy Horse. Typisch Amerikaans om van een rots, uit frustratie over Mount Rushmore, een standbeeld te maken zo groot als een groot flatgebouw. En dat van een indiaan die juist altijd alle publiciteit vermeed, maar wel het Amerikaanse leger telkens weer versloeg. Geen historie voor de Amerikanen om trots op te zijn, vooral omdat hij sneaky is vermoord. Alleen het gezicht is pas af, nu werkt men aan de kop van het paard. Er blijkt al jaren geen progressie zichtbaar te zijn, behalve in de familie van de beeldhouwer die er ooit mee begon.

In het plaatsje Deadwood blijven we 3 nachten in de AmericInn@CadillacJacks. Dit is een "perfecte" uitvalsbasis om de highlights in de omgeving te bekijken volgens Jan Doets. Nou valt tegen hoor, zo'n hotel / casino. Zeer matig eten en 's avonds tafels vol met bejaarde en invalide gokverslaafden. Maar de kamer is ruim en rustig en het zal wel goedkoop zijn ;-)

Dag 5, Deadwood (282 km)
Vanochtend is het bewolkt en koud (5-10 graden). Er vallen zelfs een paar kleine druppels regen. Bij de supermarkt halen we weer ons ontbijt en lunch. We gaan op pad naar Keystone om daar Mount Rushmore te bekijken, waar de gezichten van de presidenten Washington, Jefferson, Lincoln en Roosevelt in de rotsen zijn uitgehouwen. Heel bijzonder en omdat het af is maakt het ook meer indruk dan Crazy Horse. Het weer is 83 km verderop iets beter, we hebben zelfs af en toe zon.

Hierna rijden we de Norbeck Trail en Iron Mountain Road. De Norbeck Trail leidt naar de top van een berg met uitzicht op Mount Rushmore. De Iron Mountain Road heet waarschijnlijk zo, omdat er tal van ijzeren bruggen in de route zitten waardoor je soms de indruk hebt in een achtbaan te zitten. Alleen een enkel bruin hertje is te zien aan Wildlife.

Dan gaan we het Custer State Park in. Geen NP, dus opnieuw betalen. Maar nauwelijks binnen zien we een kudde bizons met jongen. Niets aan de hand tot er twee Harley's stoppen. De bizons zien de ronkende motoren als kwaad aardige beesten en besluiten om ze aan te vallen. De motorrijders gaan er snel van door. Amper weg komen 4 nieuwe motorrijders die niets gezien hebben, de bizons vallen direct aan, nog geirriteerd van de 2 vorige. Ze kunnen amper wegkomen voor de 500 kilo wegende spierbundels met horens. Leuk gezicht, want de auto's doen ze niets. Dus als een Nederlandse gemeente nog problemen heeft met rivaliserende Harley Clubs, gewoon een dozijn bizons inhuren en de problemen zijn opgelost.

We nemen een onverharde weg in de hoop ander wild te zien. Aan het eind van de weg zien we een vrouwtjes Pronghorn. Ze staat te grazen, mooi gezicht. We besluiten hier te lunchen en van het uitzicht te genieten. Even later komt het mannetje erbij en nog even later twee vrouwtjes. Ongelovelijk, en dat terwijl je gewoon in de auto zit te lunchen ! Geweldig.

We nemen een andere off-the-road weg terug. Staan we pardoes oog in oog met een andere groep bizons, die ook gewoon midden op de weg staan. Prachtig midden tussen die beesten te staan (beschermd door je auto). Stapvoets rijden we door, terwijl de half-tonners langzaam op zij gaan. Terug op de gewone weg zien we op een in grote weide weer een 100-tal bizons. Mooi hoor.

Tot slot rijden we de Needles Highway. Stenen verticale rotsformaties die als "naalden" rechtop staan. Een heeft er zelfs een oog zoals een naald. Bijzonder, Needles Eye heet deze dan ook. Daarna terug naar het gereanimeerde Deadwood. De gokstad van South Dakota, maar het kan niet in de schaduw staan van Vegas.

Dag 6, Deadwood (420 km)
Het regent echt vandaag. We rijden direct naar Wall Drug Store, meer dan 130 kilometer verderop. Een drogist die ooit bijna failliet ging en door gratis ijswater te schenken het heeft weten te overleven. Inmiddels is het een grote toeristen attractiedorp geworden, met vooral veel souvenirzaken. Ruim 500 reclame borden langs de snelweg proberen je te verleiden daar heen te gaan. Tja, grappig. Het is hier in iedergeval droog.

Na Wall rijden we verder naar Badlands National Park, een landschap gevormd door erosie van rotsen, canyons en veel wildlife. Het is een park met bizarre tafelbergen waarop gras groeit. We zien ook daar weer grote kudde's bizons. Ook een Pronghorn loopt onverstoorbaar te grazen tussen de stenen heuvels. Heel apart dit landschap. We hebben wisselend weer, wat regenbuien en wat zon, maar sowieso veel bewolking. We rijden de Badlands Loop Road heen en terug. Het wordt ons nu wel duidelijk waarom dit het favoriete woon- en jachtgebied was van de indianenstammen die hier gewoond hebben. We eten er ook een buffaloburger, je wilt tenslotte ook begrijpen waarom de indianen deze beesten lekker vonden. Smaakt inderdaad goed !

De Jeep rijdt prima. 1 Op 10 is redelijk zuinig, de stoelen zitten echt goed en grappig is de sataliet radio. Geen krakenden of achter elke berg wegvallende radiozenders meer, maar constant een zender van prima kwaliteit. De auto heeft wel zichtbare antenne, voor AM en FM. Mooie uitvinding ! Alleen in dichte bossen en tunnels ben je het signaal even kwijt, net als met een GPS.

Vanavond gaan we naar een echt Amerikaans specialiteiten restaurant, Pizza Hut ;-) Ze hebben nog steeds die anijssmaak aan die pizza's.

Dag 7, Deadwood naar Ucross (394 km)
Het regent flink als we vertrekken. We rijden via Lead, waar ze tenminste een supemarkt hebben i.p.v. alleen "casino's". Hier kopen we een ontbijtje. Op die manier kunnen we direct via de Spearfish Canyon Scenic Byway naar Spearfish. Ook hier zijn (net als in Custer NP) opnamen gemaakt voor de film Dances with Wolves. De watervallen langs de route zijn ondanks de regen niet spectaculair. Het ene moment valt de regen met bakken uit de lucht, het andere moment is het droog en schijnt de zon.

Via weg 85, 34 en 24 rijden we richting Devils Tower, bekend uit de film Close Encounters of the Third Kind. Ook nu rijden we weer door de Black Hills National Forest, indianen gebied (Sioux dit keer). Bij Devils Tower is het droog en ook de zon is er af en toe. Apart deze rots, bestaande uit allemaal staande stenen kolommen. Voor de indianen is het een heilige rots, ze hebben van kleding kleine "gebedsvlaggetjes" opgehangen aan struiken naast de enorme rots. We maken gebruik van onze Golden Eagle paspoort en maken een wandelingetje van 2 km. rond de rots.

Dan rijden we verder richting Ucross, een plaatsje dat TomTom niet kent. We zijn weer in Wyoming, de rodeo staat. We rijden door plaatsjes waar 15 mensen wonen ! En daar moet je dan ook nog voor afremmen, omdat de speed limit daar 20-35 miles is. Voordat je op snelheid bent, zie je het dorp al in je achteruitkijkspiegel. We rijden verder door heuvelachtig grasland. Er staan ja-knikkers olie naar boven te pompen. Dat is lekker rijk worden hoor, zo'n oliebron in je achtertuin. Verder blijken er ook veel kolen in groeves te liggen, amper op 10 meter diepte. Kolengestookte energie centrale er naast en verdienen maar. Het milieu is wel het laatste waar Amerikanen aan denken. Economie gaat voor alles. Het overschot aan kolen wordt getransporteerd per trein. Een trein bestaat zo maar uit 125 wagons en omdat er geen bergen zijn, zijn er maar 3 locomotieven nodig om ze in beweging te brengen. Dit is nu een gebied in Amerika waaar je dus geen mobiele telefoon dekking hebt !

In de loop van de middag (15:00) arriveren in de Ranch in Ucross in eigendom van de Blair Family. We blijven hier maar 1 nacht, want er is weinig te beleven. Ucross heeft ook 15 bewoners en geen restaurant, dat is 30 mile verderop. Gelukkig serveren ze hier ook tegen meerprijs een diner (keuze uit zalm of steak ;-). Verder is het er heerlijk rustig, maar verder niets geen koeien of cowboys zoals op de ranches in Argentinie waardoor je een range gevoel krijgt. De grasheuvels en weiden om ons heen noemen ze met mooie woorden in de vakantiefolder "de foothills van de Rockies". Dat de gastvrouw commercieel is aangelegd blijkt uit het feit dat de kamer is opgemaakt met allerlei Ranch artikelen, die natuurlijk te koop zijn bij de receptie. Niet zo'n behoefte aan een lederen sprei en lederen hoofdkussens.

Het is hier inmiddels 20 graden en de zon schijnt volop. Lekker even zonnen, om 19:00 is het pas eten. De steak smaakt prima, maar het is dan ook het duurste dinertje zolang we nu in de Rockies zijn. Commerciele boeren zullen we maar zeggen. Ze houden zelfs hun cowboy hoed op tijdens het eten !

Dag 8, Ucross naar Great Falls (778 km)
We kunnen niet eerder ontbijten dan 7:30 uur en er is ook geen supermarkt in de buurt. Na ons warme ontbijt (eieren met bacon en toast), gaan we op pad. Na het kruisen van de Interstate 90, rijden we Bighorn National Forrest binnen. We zien eerst nog drie herten, prachtig tussen de paarse voorjaarsbloemen in de weide. Daarna gaan we de pas over, waar alles nog kaal en besneeuwd is. Weer mooie panorama's op de besneuuwde pieken van de Rockies. Hier zien we 2 heel merkwaardige vogels lopen en dan bedoel ik geen Amerikanen. Ter grote van ooievaars maar dan bruin.

Dan volgt een lang en saai stuk over de Interstate richting Bozeman. Vreselijk die Amerikaanse snelwegen. We kiezen voor de Lewis & Clark Trail, twee commanten die 1804-1806 zochten naar een waterweg die vanuit het oosten naar de westkust (oceaan) zou lopen. Route 89 naar het noorden brengt ons zelfs door het gelijknamige park. Hier hebben we tenminste weer rotsen en dennewouden i.p.v. teletubbie-heuvel-grasland.

Het is een lange reisdag, maar om 18:00 uur komen we aan in Great Falls waar we 1 nacht blijven in de Best Western Heritage Inn. We zien hier op Internet dat de "Going to the Sun Road" zoals we hem morgen willen rijden nog gedeeltelijk gesloten is. Waarschijnlijk hetzelfde sneeuw en lawine probleem als in het Rocky Mountain NP. Dat wordt morgen dus een alternatieve route kiezen (omruilen).

Vanavond gaan we naar de Chinees. Deze zijn in Amerika opvallend goedkoop, je hebt een (all you can eat) buffet voor $9,25 ! Smaakt prima voor Amerikaanse begrippen. Het is er druk. We zien dat de "Doggybag" een beetje uit raakt bij de Amerikanen, alleen resten pizza gaan nog mee naar huis. Eerder schepten ze hun bord nog een keer vol van het buffet en lieten het vervolgens netjes inpakken om mee te nemen. Heel genant.

Dag 9, Great Falls naar Whitefish (570 km)
Vandaag alweer prachtig weer met af en toe een bui. Het eerste stuk van de route is weer heuvelactig grasland. Gunst, wat hebben hier een hoop van. Hier in Montana een hoop suicidale Chipmunks. Massaal zitten ze op de weg waar 70 mile gereden mag worden. Je moet zigzaggen om ze te missen. Ook al rijd je er pal langs dan nog blijven ze zitten. Er zijn er daarom ook genoeg permanent onderdeel van het wegdek geworden zijn.

De natuur wordt echt mooi als we na 3 uur rijden het Mount Glacier NP inrijden. Hier zien we eerst een vrouwtjes moose (zonder gewei). Tussen de bomen is ze haast niet te fotograferen. Dat geldt ook voor de zwarte Black Bear en jong die we even later tussen bomen en struiken zien scharrelen. De autofocus ziet het niet zitten om een donkere beer in het donkere bos met een web aan takjes scherp te stellen en intussen loopt de beer weg uit ons gezicht. Het park biedt gelukkig ook panorama's van besneeuwde bergen die zich gemakkelijk laten fotograferen.

Even later zien we een bruine Black Bear, je hebt ze namelijk in allerlei kleur varianten. Deze heeft maling aan ons en laat zich rustig fotograferen. Daar wordt je nou gelukkig van ! Als bonus 100 meter verderop een hert langs de weg, even vanuit de rijdende auto fotograferen, want je mag niet overal stoppen. We keren om daar waar de pas is afgesloten en rijden terug. We zien weer een andere moose. We kunnen hogerop in het park ook nog een weg inrijden. Ook daar mooie panorama's en ook daar een jonge mannetjes moose (klein gewei).

Dan moeten we 160 km omrijden om bij ons hotel te komen. Precies dezelfde situatie als in het Rocky Mountain NP. Morgen moeten we de rest vanaf de andere kant (ingang) gaan bekijken. Aan het begin van de avond arriveren we in Whitefish (18:30 uur). Van hier is het nog een stukje rijden naar Grouse Mountain Lodge, waar we 2 nachten overnachten.

Dag 10, Whitefish (216 km)
Zoals de meeste huizen in de USA zijn ook de meeste hotels gebouwd van hout. Houten wanden, vloeren, alles hout. Dat maakt het erg gehorig. We hebben nu een kamer in een luxe hotel (met golfbaan) en in onze kamer kun je "de buren" bijna letterlijk verstaan. Sterker nog vannacht merkten we dat als hun heen en weer lopen, dan bewegen onze bedden. Ja, bedden want alle hotels (behalve The Ranch) hebben twee queen- of kingsize bedden per kamer. De boxspring bedden liggen prima. Het dure hotel biedt weinig extra behalve dat je je kleding zelf gratis kunt wassen en dat het restaurant 2x zo duur is als "buiten de deur".

We hebben de gehele dag de tijd om Glacier NP te bezoeken. We rijden naar Lake McDonald, het regent al vanaf dat we zijn opgestaan. De temperatuur blijft vandaag tussen de 8 - 13 graden Celsius. Het meer kunnen we zien, maar de bergen en daarmee het panorama zijn in de mist verdwenen. Je kunt vanaf deze ingang (west kant) maar 16 mile het park in. Af en toe houdt het even op met regenen en soms denken we even dat de zon er door komt, maar nee. De rode historische toerbussen, waarmee veel Amerikanen een excursie maken door het park, zien we rijden, net als gisteren aan de andere kant van het park. We rijden verder over de "Going to the Sun Road", tot deze na 16 mile is afgesloten. Zwaar materieel rijdt op en af, de weg verderop is waarschijnlijk door een lawine zwaar beschadigd. Dus niet naar de zon, maar gewoon weer omkeren. We zien behalve de woeste rivier nog 2 herten. Dat blijft mooi.

We verlaten het park even om te lunchen en proberen dan nog een andere weg. Hier rijden we door over bergflamken die in 2003 totaal afgebrand zijn. Het is een triest gezicht alleen maar grijze dode stammen van wat ooit dennebomen waren. Duizenden dode bomen, kilometers lang. Jonge aanplant is alweer een meter hoog, maar het blijft een troosteloos gezicht. We keren om, want het blijft ook regenen en van wandelen komt zo ook niets terecht. De wandeling die we beslist moesten maken, de Hidden Lake Trail die 3 uur in beslag neemt, is helaas door de gesloten weg niet te bereiken.

We doen even boodschappen bij de Safeway voor morgen onderweg en drinken even koffie bij Starbucks Coffee. De koffie bij Starbucks is goed en je weet wat je krijgt. Dat is ook het succes geweest van McDonalds en andere grote ketens, want ieder wegrestaurant heeft zo zijn eigen begrippen en je weet eigenlijk nooit wat je op je bord krijgt. Vandaag bestelden we een cappuccino en kregen een "witte" chocolademelk !! Lokale specialiteit, uhu. Restaurants zijn vaak ook nog 3-4 keer duurder dan de fastfood en zelfs de burgers smaken er niets beter. Wat wel leuk is van een restaurant is Amerikanen met mes en vork te zien eten, dan kunnen ze namelijk niet. Op de radio vertelden ze dat 90% de vork nog steeds rechts vasthoud. Na het snijden van een steak, leggen ze het mes neer, pakken de vork rechts op en eten verder ;-) Pizza is voorgesneden, want stel je voor. En met je mond dicht eten is ook een uitzondering, vooral bij jongeren. Daarna kun je helemaal lachen. Zodra de eerste aan tafel zijn hoofdgerecht op heeft vraagt de serveerster (terwijl ze het bord weg haalt) of je een toetje wil. Hallo, we zijn nog met het hoofdgerecht bezig, nee dus. Pats daar ligt de rekening !! U kunt straks in alle rust afrekenen hoor ... Uhu.

Nou het was duidelijk een mindere dag vandaag. Maar goed alles beter dan op 2de Pinksterdag in Nederland in de file voor de IKEA te staan ;-)

Dag 11, Whitefish - Bozeman (592 km)
Omdat het bij het hotel prachtig weer is en er in Bozeman niets te beleven is, overwegen we het om nog een keer naar Mount Glacier NP te gaan. Als we echter auto stappen zien we dat er nog steeds dikke regenwolken om de bergtoppen hangen en het dus geen nut heeft dit te doen. We gaan toch maar naar Bozeman.

Zodra we Whitefisch uitrijden zegt TomTom "over 204 km rechtsaf" !! 1 Lange weg ? Dat lijkt ons geen goed plan, we kiezen voor een minder snelle weg naar het zuiden door het National Forrest. Weer een prachtige weg door dennewouden, waar we ook zo weer 3-4 herten langs de kant van de weg zien. We hopen natuurlijk nog een beer te zien, maar het bos ligt vol met afgebrande zwarte boomstronken, waardoor (als er al een beer zou zitten) je absloluut geen beer ziet vanuit de auto.

De herten blijken "koeiengras" lekkerder te vinden, want in een weiland zien we zo een groepje van 5 herten staan grazen. Ze springen, anders dan de koeien en paarden met gemak over het hek. Ook hier weer grote ranches en kastelen van huizen. We rijden zo dwars door de staat Montana naar Bozeman. Bozeman ligt in een prachtige vallei en is omgeven door bergen. De witte sneeuwtoppen van de Rockies staan te lonken, maar we moeten hier stoppen. Bozeman is een belangrijk toeristencentrum in Montana. Straks maar eens even kijken. Maar eerst een duik in het zwembad en dubbelbad waar onze kamer aan ligt. We overnachten hier 1 nacht in de Best Western GranTree Inn.

Dag 12, Bozeman - Yellowstone (587 km)
We verlaten Bozeman en gaan de Interstate op. We nemen afslag 333 en gaan via Mammoth Hot Springs, Yellowstone NP in. We zijn weer terug in Wyoming. Via de Bairtooth Highway willen we naar het plaatsje Red Lodge, een sfeervol western stadje. De route is prachtig, al voor we het park in gaan zien we grote herten (Elk's). In het park zien we nog meer herten en ook een mannetjes Elk met een nieuw gewei. Hij is zijn wintervacht al kwijt en ziet er prachtig uit. Hij laat zich zelfs fotograferen.

Op en naast de weg staan ook weer kuddes met bizons, deze zijn wat groter. Vrouwtjes, kalven en jonge stieren trekken als kudde. Oudere mannetjes grazen sollitair. Een paar jonge stieren blokkeren zonder enige gene de weg. Dit werk goed bij de toeristen, want die stoppen en wachten netjes. Zoveel geduld heeft een trucker niet, hij geeft een paar keer flink gas waardoor zijn motor hard ronkt en rijd langzaam door. Voor zo'n groot monster gaan zelfs de bizons op de loop ;-)

Dan is het druk langs de weg. Het lijkt of de perstribune is uitgerukt met 500-600 mm lenzen. Twee Grizzly's (moeder en 1 jarig jong) hebben een kalf van een hert gedood en zijn dat nu aan het verorberen. Een Coyote dribbelt er een beetje om heen in de hoop dat er nog iets overblijft. Het moederhert staat op afstand overdonderd te kijken waar haar kalf is gebleven. De Grizzly's zijn roofdieren, met nagels zo lang als mensenvingers. De zwarte beer, normaal vegetarier, eet soms ook vlees. Mensen die naast ons staan te kijken hebben gisteren gezien hoe een zwarte beer een kalf van een Elk dode en opvrat. Uitkijken dus voor beren als ze honger hebben ! Zij vertellen ons dat er ook nog 2 groepjes wolven (5-7 stuks) in het park zijn. De Grizzly's nemen na hun maaltijd een bad. Aangezien de Coyote ook weer snel afdruipt, zullen de beren weinig hebben overgelaten. Alles gebeurt op een afstand dat je eigenlijk 1000 mm lens nodig hebt om een foto te maken. Sommigen doen dat met een scoop en daarop een camera body. Tja die hebben wij (nog) niet, maar af en toe even meekijken is geen probleem.

We gaan verder en zien nog meer bizons en herten. Ook mooie panorama's. We hebben prachtig weer, hoewel er naar het oosten steeds meer wolken komen. We rijden het park uit. Zodra we bij een spitsing komen waar staat dat er onderhoud is aan de Beartooth Highway, met een oponthoud van 30 minuten, besluiten we vanwege de tijd deze en Red Lodge over te slaan en via Cody weer naar Yellowstone terug te rijden. Door bosbranden is de route niet meer zo scenic als in de boekjes staat, ook zijn er geen dieren in dit stuk te bekennen. We komen langs het Yellowstone Lake (zo groot als een zee lijkt het) het park weer binnen. Het stinkt vreselijk naar zwavel en er drijft nog ijs op. In het park ligt ook nog heel veel sneeuw, in de bossen vaak nog meer dan een meter ! Alle hoofdwegen zijn keurig sneeuwvrij gemaakt, want het is schoolvakantieperiode in mei-juni en dus is het hoogseizoen !

We gaan naar ons hotel. Geen telefoondekking en ook geen Wifi. Helemaal afgesloten van de buitenwereld dus. Het is eind in de middag en we besluiten nog een stukje naar het noorden te rijden tot aan de weg van vanochtend bij Roosevelt Lodge. De trail die we willen rijden is helaas afgesloten. Ook zien we een zwarte Black Bear, maar voordat we de auto uit zijn is hij verdwenen tussen de dode omgevallen bomen. Van de Ranger mogen we ook niet verder. Jammer, net te laat.

Om 20:30 uur denken we dat de drukte in het restaurant wel minder zal zijn. Blijkt nog een wachttijd van een uur te zijn. Dus dan maar naar de zelfservice. Smaakt ook goed en is een stuk sneller. We slapen de komende 3 nachten in de Canyon Village, centraal in het park.

Dag 13, Yellowstone (208 km)
Yellowstone National Park - het eerste park van de USA - is groot en indrukwekkend. Het heeft een rondweg. Die rondweg heeft een middenweg, zodat er een acht ontstaat. Vandaag nemen we ons voor om de onderste cirkel van de acht te gaan rijden, een rondje van 200 km. Het is afwisselend bewolkt en zonnig, net dat je je niet insmeert en toch net te veel verbrand. Het blijft vandaag tussen de 4 en 10 graden Celsius.

Om 7:15 uur eerst even tanken en naar de winkel voor een brood. Dan zakken we af naar het zuiden, het is nu nog lekker rustig. We hopen wat dieren te zien. Dat doen we ook, Buffels en Canadeese Gansen. Helaas geen beren. We rijden zo naar het zuiden, het westen en weer naar het noorden tot we bij Old Faithfull komen om 9:30 uur. Bij deze geiser kun je de klok gelijk zetten, om 10:22 uur is de volgende fontein. Er zitten nu alweer toeschouwers klaar. Ze gaan rustig een uur wachten voor een goed plaatsje. Ja en dan zal je zien dat je na een uur een rolstoeller voor je neus geperkeerd krijgt. Amerikanen maken daar zo veel misbruik van, omdat je overal mag parkeren en voorrang op krijgt. En even later lopen ze weer als een kievit. De bizons liggen op de warme grond rond de geiser. Wij gaan eerst naar Geyser Hill, Castle Geyser, helemaal tot en met de Morning Glory Pool (echt mooi). Martin heeft zijn polarisatie filter vergeten mee te nemen, dus we gaan straks nog even terug vanaf de andere kant (Biscuit Basin). Erg mooi om weer te zien !! Daarna lopen we weer terug naar de auto en zijn precies op tijd (12:00 uur) om Old Faithfull weer te zien spuiten.

Verder naar Black Sand Basin met de bekende Emerald Pool en Biscuit Basin, weer een andere groep Geysers, Springs en Pools. Vanaf hier lopen we nog even naar de Morning Glory. Ze waarschuwen hier voor beren, maar je struikelt er alleen (bijne letterlijk) over bizons. Er ligt een ouder mannetje pal naast het pad. Maar als je rustig voorbij loopt, blijft hij rustig liggen herkouwen.

Verder naar het Lower Geyser basin, de Midway en Upper Geyser Basin, van bron, tot geiser, tot bubbelende modderpool. Teveel om op te noemen en te bezoeken. We zien nog een Coyote, maar die is te snel voor de camera weer verdwenen. Als laatste bezoeken we het Norris Geyser Basin. Om 18:00 uur kunnen we geen geiser meer zien en komen we terug in ons hotel om even te reannimeren, voordat we gaan eten.

In het restaurant is het wederom een uur wachten voor een zitplaats. Reserveren kan niet, first come first serve. Nou dat wordt weer zelfbediening vanavond. Maar het is het ook erg druk. Drie van de vier gerechten zijn tijdelijk uitverkocht, duurt een uur om ze aan te vullen. Nou dat wordt dan weer snitzel met knoflook aardappelpuree en een schepje groente. Lekker is anders.

Dag 14, Yellowstone (154 km.)
Het heeft gesneeuwd vannacht. Er ligt een laag sneeuw op de auto's. De sneeuwvrije grond is sneeuwvrij gebleven. Er is ook voor vandaag lichte regen en sneeuw voorspelt. Er hangt in ieder geval een beste wolkendeken boven Yellowstone.

We rijden vandaag de bovenste cirkel van de "acht" en rijden dus via de tussenweg naar Mammoth Hot Springs, de plek waar we gisteren het park zijn binnengekomen. Dit staat bekend om zijn kalksteenterrassen. Er zijn verschillende niveau's en trails, 1 daarvan kun je met de auto rijden de andere moet je lopend bekijken. White Elephant Back Terrace, Canary Spring en Pallette Spring zijn de mooiste. Voor de Beaver Ponds Trail vinden we het met nul graden Celsius en een dreigende lucht de 8 km net te ver. We besluiten nog een stuk Noord-route te rijden.

Eerst rijden we weer naar Tower-Roosevelt, maar de Blacktail plateau Trail is nog steeds gesloten. Ook is de Beartooth Pass vandaag gesloten. We zien op deze route nog wat herten en bizons. We keren om en gaan bij Tower-Roosevelt naar het zuiden, naar Canyon Village, waar ook ons hotel is. Even doorrijden naar de Grand Canyon van Yellowstone, dit is immers waaraan Yellowstone z'n naam ontleent. De canyon heeft twee prachtige watervallen en is geel van kleur. Er zijn tevens kleuren oranje en rood zichtbaar, waarschijnlijk afhankelijk van de hoeveelheid ijzererts in de grond. Jammer, dat de zon niet even doorzet, watervallen en kleuren komen dan direct veel mooier uit. Maar het is in ieder geval droog !

Restaurant te druk, zelfbediening te druk, dan blijft alleen de "snackbar" over ;-) Daar is het inderdaad rustig. Gewoon even een burger en een kop soep.

Dag 15, Yellowstone naar Grand Teton (305 km.)
Om 8:00 uur rijden we naar de zuid uitgang van het park. We bekijken nog even het West Thumb Basin. Niet bijzonder als je al de hoogtepunten van het park hebt gezien. We zien nog twee Elk's lopen. Als we Yellowstone verlaten, dan komen we vrijwel direct in Grand Teton. Er staan auto dwars op de weg geparkeerd, hier is dus iets spectaculairs te zien. Martin staat vast in de file en Veerle gaat vast kijken wat er te zien is. Het blijk een bruine Black Bear met jong te zijn. Echt een klein jong. Geweldig om te zien !! We kunnen tot 10-12 meter dichtbij komen. Het jong haalt allerlei capriolen uit. We schieten er een hele serie foto's van.

Als we even later (30 km. verderop iets willen kopen, blijkt dat Martin's portemonnaie weg is. Die had Veerle op schoot, voordat ze de auto uit sprong om foto's van de beer te maken. A.d.h.v. de GPS-coordinaat van de berenfoto en TomTom rijden we weer terug. We vinden op die manier exact de locatie, maar geen portemonnaie. Hum, creditcards, Golden Eagle Pas, etc. niet grappig dus. De beer met het jong is er nog wel. Eerst nog even meer foto's maken en nog dichterbij. Geweldig het speelse jong te zien naast een nonchalante moeder beer. Een Ranger sommeert ons afstand te nemen van 100 ft. (30 meter). Hum, jammer, was net zo mooi.

Martin vraagt de Ranger of er toevallig een portemonnaie is gevonden. Dat is inderdaad het geval en het is Martin zijn portemonnaie. Hij ligt bij het Ranger Station naast de winkel waar we net constateerden dat de portemonnaie weg was. We rijden achter de Ranger aan en krijgen de portemonnaie weer terug. Wat een opluchting. Dat is 2x veel geluk vandaag !!

Grand Teton NP - als het helder weer is zien we de scherpe bergpieken al tegen de hemel afgetekend - het is echt heel indrukwekkend. We rijden naar ons Signal Mountain Lodge hotel, waar we 2 nachten blijven. Vlak bij het hotel steekt weer een bruine Black Bear over. Vol in de remmen, maar helaas kunnen we alleen nog zijn kont fotograferen ;-) We hebben een knusse blokhut aan het meer, met uitzicht op de prachtige bergen. Het regent een paar spetters, maar het is een prachtige locatie.

We rijden door het park verder op zoek naar dieren. We willen heel graag de River Road (4x4) rijden, omdat we daar 3-4 jaar geleden Grizzly's hebben gezien en gefotografeerd. Is de weg gesloten !! Hebben we daar een 4-wheel voor gehuurd. Gelukkig vinden we nog een andere modderweg om de auto lekker vies te maken ;-)

Dag 16, Grand Teton (205 km.)
Het regent en de bergen zijn verdwenen in een dikke wolkenlaag. We besluiten om naar Dubois te rijden, misschien is het weer daar beter. Maar helaas we gaan alleen maar bergopwaarts, meer sneeuw en meer wolken. We besluiten dus maar om te draaien en richting Jackson te rijden. Langs de weg zien we in een keer een zwarte Black Bear met jong. Geweldig, naast de weg op 5-6 meter afstand, zonder lastige takken er tussen. Geweldig moment !

De cubb is al net zo baldadig als die we gisteren zagen. Hij (?) is gek op boomklimmen, hoe hoger hoe mooier. Als moeders het niet langer veilig vindt, gaat ze onderaan de boom zitten. De cubb weet genoeg. met de oren in de nek komt hij naar beneden. Als moeders niet boos is, wil hij direct stoeien. Hij gaat op zijn achterpoten staan en stort zich op de kop van zijn moeder, die hem zachtaardig afweert. Je zou haast vergeten dat het om gevaarlijke wilde dieren gaat.

We rijden verder, de auto waarschuwt voor een lekke band. Dat deed hij gisteren ook even. We checken de banden en inderdaad, links achter is lek. Het tweede pompstation heeft lucht, denken ze. Zodra we de luchtslang op de band zetten, loopt hij verder leeg. Blijkt dat iemand de compressor weggehaald heeft. Lekker bij de hand, zullen we maar zeggen. Het aanwezige personeel weet niets, maar gaat bellen. Na 30 minuten komt een man met een compressor en kunnen we de band weer op spanning brengen. Snel naar Jackson rijden, dik 60 km. verderop, dan hoeven we hem niet te wisselen. Jackson is de dichtst bijzijnde stad in de omgeving. In de nationale parken zitten verder geen faciliteiten voor reparatie.

Vlak voor Jackson staat nog een mooie moose langs de weg. Even snel foto's maken. Hoor eens er zijn prioriteiten hoor. In Jackson blijkt op zondag geen van de 2 bandencentra open. De hele stad is open, alle winkels, maar niet iemand die een band kan plakken. Het regent, alles is nat, ook het reservewiel onder de auto, die bovendien onder de modder zit door ons off-the-road ritje van gisteren. Opnieuw lucht er in en even bij de Mac (daar hebben ze tenminste Wifi) zoeken naar mogelijkheden. Het duurt 1,5 uur voordat de band weer leeg is, dus we kunnen terug naar het hotel. Weer lucht er in en rijden maar.

Aangekomen bij de lodge is het even goed weer. De straat is droog en het reserve wiel ook. Bovendien kunnen we meteen ons handen wassen, dus wiel wisselen. Eigenlijk zo gedaan, als je eenmaal weet hoe het reservewiel los gaat. Het is al 15:00 uur. De rest van de middag lekker relaxen.

We gaan vanavond net als gistern naar de pizzeria, 17 km verderop aan het meer. Tja, veel keus heb je hier niet hoor. Op de terugweg zien we weer een opstopping, maar de Rangers zijn al druk bezig de weg vrij te maken. De meeste mensen gaan ook terug naar hun auto. We zijn net te laat om een Grizzly te zien. Verderop in het meer zien we nog wel een hele groep pelikanen. Ze zijn goede vriendjes met de vissers die er langs de oever staan te vissen. De beer bij de lodge zien we niet meer. Vanochtend was hij er nog even, maar wij hebben hem niet gezien.

Dag 17, Grand Teton - Vernal (597 km.)
Vandaag een lange rit naar de staat Utah, naar Vernal. We gaan om 7:00 uur rijden. De zon schijnt onder de wolken door op de besneeuwde bergtoppen van Grand Teton. Op 100 meter afstand zien we een groep vrouwtjes Elk's van minimaal 12 stuks. Later zien we nog een groepje van 7 stuks. Naar mate het drukker wordt op de weg trekken ze de bossen in. Zolang je maar in je auto blijft zitten, blijven hun staan. We zien ook nog een paar mooie spiegelingen in het meer om te fotograferen.

Om 8:15 uur staan we bij het bandencentrum in Jackson. Eigenlijk een best wel sfeervol stadje vergeleken met al die andere stadjes die we onderweg tegenkomen. Binnen een half uurtje is de band geplakt, nu nog even tanken en koffie halen bij de Mac en dan kunnen we op pad naar Vernal.

De 191 is 1 lange weg die we vandaag moeten volgen. TomTom geeft al aan dat we pas over 234 km linksaf moeten. We verlaten voor even de majestueuze bergen van de Rocky Mountains. Er volgt een saai stuk, maar alles beter als een Interstate. Aan het einde van onze route komem we in een gebied, waar de laatste jaren veel fossiele opgravingen gedaan zijn. We overnacht 1 nacht in Vernal in de Best Western Dinosaur Inn. Vernal ligt aan de rand van het Dinosaur NM. Hier zijn zeer veel prehistorische fossiele resten van dinosaurussen gevonden. We denken deze te kunnen bezichtigen bij de Dinosaur Quarry. Helaas is Jan Doets niet up-to-date, want deze Quarry is wegens verbouwing tot oktober gesloten. Behalve een leuk panorama op de oranje-rode bergen (de kleur Utah om bekend staat) en een paar rotstekeningen is er nu niets te beleven. Het is wel even wennen aan de temperatuur, want het is hier 22 graden Celsius. Heel wat anders dan 5-10 graden !! Het grootste wild wat we hier zien is een hagedis van 25 cm, helaas wil hij niet op de foto. Het gevaarlijkste wild zijn de muggen, binnen no-time hebben we allebei de nodige bulten.

Ook Vernal is weer zo'n stad van 100 (nee, geen 13 maar 100) in een dozijn. Totaal geen sfeer, alleen de winkels van grote ketens, zonder ook maar 1 druppel historie. Bandencentra en heel veel autodealers en aanverwanten artikelen. lijkt wel een autodorp ! We eten in een steakrestaurant. Zo'n saladbar is eigenlijk een goede uitkomst als het eten niet smaakt. Kun je tenminste je maag nog vullen met dingen die je zelf samenstelt of uitkiest.

Dag 18, Vernal naar Grand Junction (456 km)
Na het gratis ontbijt, vertrekken we om 8:00 uur naar Grand Junction. We rijden door een mooie beboste canyon. Af en toe de nodige haarspeldbochten, maar ook mooie panorama's. Om 10:30 uur zijn we al bij Grand Junction, te vroeg om in te checken.

We vragen even wat info bij het Colorado Visitor Center. Twee demente bejaarde mannen achter de bali. Het duurt even voor ze in de gaten hebben dat we niet bij de mensen horen die al binnen zijn. Op onze vraag begint de speurtocht naar folders, die we zelf nog eerder hebben gevonden, dan de heren in kwestie. Verdere info hebben ze niet.

We bezoeken het Colorade NM, een rood stenen rotsformatie. De entree is gratis, want het is de eerste dag van de zomer. Op onze pas kunnen we toch grtais naar binnen, maar wel een leuke geste. We kunnen hier een scenic route rijden "The Rimrock Drive" via welke we langs alle viewpoints komen; 'Artist Point', Grand View met de 'kissing couple', 'the Independence Monument' en de 'Balanced Rock View' zijn hoogtepunten. Verder zijn er lange en korte wandelingen te maken, o.a. naar Devils Kitchen. Een mooi hoogtepunt in de reis. Het is er wel warm, 28 graden Celsius.

Om 15:00 uur rijden we nog naar Grand Mesa. De Jeep met zijn 3,7 liter motor trekt ons moeiteloos naar 3.300 meter hoogte, waar de sneeuw nog ligt en de temperatuur 11 graden Celsius is. We willen de scenic rondweg rijden, maar die is net als een aantal uitzichtspunten afgesloten door de sneeuw. Boven zien we mooie meren op deze grootste tafelberg van de wereld. Verder wat geel buikige marmoten. Dezelfde weg dus weer naar beneden. De Bookcliffs kunnen wij niet vinden.

De benzine is hier weer erg goedkoop, 58 eurocent de liter !! We volgen weer zo'n geweldig advies op van Mr. America #1, we bezoeken Downtown Grand Junction met de de sfeervolle Main street, met vele lokale winkels en classic American Homes. Hij is vergeten er even bij te zeggen dat na 17:00 uur 's middags alles daar gesloten is. Nou dan maar weer eten in het ongezellige deel van de stad. Het wordt wederom een Chinees restaurant. Daarna nog even naar de Safeway (de AH van de USA) en dan zijn we weer klaar voor morgen.

Aangezien we nog nooit van goede wijn uit Colorado hebben gehoord, laten we de wineries lekker voor wat ze zijn en gaan we naar ons Grand Vista Hotel, waar we 1 nacht blijven.

Dag 19, Grand Junction - Mesa Verde (445 km.)
Om 8:00 uur rijden we weg uit Grand Junction. We nemen weg 141 naar het zuiden. Een prachtige weg die ons het eerste stuk door een rode canyon leidt. Je krijgt het gevoel over de bodem van de Grand Canyon te rijden, des te meer omdat de rivier ook Colorado heet. De route leidt af en toe ook omhoog naar de rim van de canyon, zodat je een mooi overzicht hebt.

We vervolgen onze route over de San Juan Skyway. Ja de temparatuur loopt flink op en met de namen van de plaatsjes en de in Mexicaanse stijl gebouwde huisjes, zou je zo zeggen in Mexico te zijn. We gaan berg op en nog geen half uur later rijden we in een Zwitsers landschap. Geweldig zo'n wereldreis in een paar uur. Er komt ook een minder stukje, met wolken insecten boven de weg, kilometers lang. Velen van hun zijn gek op onze voorruit. Ik denk even aan de motorrijders hier, die bijna allemaal zonder helm rijden. Die zullen na dit ritje geen honger meer hebben ;-) Bzzzzzzzzzzz ...

Vlak bij Cortez even tanken. Het is hier nog goedkoper, het wordt bijna een sport om het zo goedkoop mogelijk te krijgen. Daar nemen we met veel moeite afscheid onze voorruitfans. Verder naar Mesa Verde, wat gelukkig op een hoge berg ligt, want de weersvoorspelling voor het beneden gelegen Cortez zijn 45 graden Celsius en dat hoeft voor ons nu ook weer niet.

Om 12:45 uur rijden we Mesa Verda NP in. Boven is het "maar" 33 graden. We gaan op zoek naar de bezienswaardigheden, de verlaten huizen van Anasazi indianen. Deze rotswonningen zijn heel apart en zijn 1 van de weinige stukjes historie van de USA. Om 17:00 uur krijgen we een rondleiding naar Cliff Palace. De Ranger gaat een ... verhaal houden van een uur, terwijl het inmiddels 38 graden Celsius is. Dit had ook in 10 minuten gekunt, maar de show moet maximaal verkocht worden. Een hoop historie is gis werk en een deel is verklaart a.d.h.v. Hopi indianen die een vergelijkbare levenstijl hadden.

Na dit uitputtende verhaal hebben we het helemaal gehad. Bijna als eerste klimmen we via de ladders weer omhoog en zoeken onze Far View Lodge op. Daar eten we meteen een hapje, zodat we om 20:00 uur kunnen afkoelen onder de douche van onze cabin. Het is niet te geloven, op de warmste plek van onze reis heeft onze kamer geen airco !! ;-)

Dag 20, Mesa Verde naar Gunnison (425 km)
Vanochtend om 9:00 uur eerst naar het Balkony House gegaan in Mesa Verde. Alweer zo'n praatsessie van een Ranger en wederom een uur. De zon schijnt in de ochtend mooi op deze plek, vandaar dat we deze hadden uitgesteld tot deze ochtend. Wel is het al bijna 30 graden Celsius. Je kunt hier wat door de huizen heen lopen. Het is een avontuurlijk traject met ladders, kruip- en sluipgangetjes. Een gat in de muur dient als uitgang. Je moet er bijna liggend doorheen kruipen. Het gat is zodanig klein dat geen forse Amerikaan daar doorheen kan komen. Gelukkig zijn we maar met een klein groepje van 15 bezoekers, dus we lopen elkaar niet voor de voeten.

Van Mesa Verde naar Gunnison door de San Juan mountains en langs het Gunnison National Forrest. Via Silverton over de Red Mountain Pass die ruim 3.300 meter hoog is. Het is een mooie weg waarlangs nog een aantal mijnen liggen. In Silverton kijken we even rustig rond. Voor $5 kun je in ritje maken in een oude postkoets en twee straatje zijn (behalve de auto's) nog redelijk in Western sfeer. De stoomtrein op smal spoor komt net aan uit Durango. We eten hier een sandwitch als lunch. Het is hier lekker "koel" op deze hoogte, 28 graden Celsius. Onderweg meten we 36 graden, zodra we iets lager komen. Van de "milion dollar highway" merken we niets. Zelfs geen bordje die daar naar verwijst. Van al dat gouderts wat in de aanleg van weg is werwerkt is niets meer te merken.

We rijden naar de Black Canyon of the Gunnison NP. Een smalle canyon met links en recht "zwarte" wanden. Ze zijn niet zwart van kleur, maar omdat de kloof zo smal is, komt er amper zonlicht in. Het staat dus voor donkere canyon. Men is er met de weg bezig, daardoor kunnen we niet alle uitzichtspunten bekijken. De canyon is verbluffend diep met steile wanden. De kloof werd twee miljoen jaar uitgeslepen door de Gunnison River. De South Rim Road die we rijden kronkelt ongeveer 11 km langs de vele uitkijkpunten.

We overnachten 1 nacht in Gunnison in de Quality Inn Gunnison. Restaurants is weer een zoekplaatje, je kunt aan de buitenkant moeilijk zien wat de kwaliteit van het eten is. Maar het lukt weer om onze trek te stillen ;-)

Dag 21, Gunnison naar Denver (350 km/4:06 uur)
Tot slot rijden we het laatste stuk van Gunnison naar Denver. We kiezen voor een scenic route over Florissant en Colorado Springs. Bij Colorado Springs gaan we de snelweg op en gaan we aan bj twee grote Outlet centra, Castle Rock en Leekwood. Bij de eerste zijn we al om 11:20 uur. Pas om 18:30 uur zijn we bij onze Fairfield Inn. Weer lekker dicht bij het vliegveld.

Na het eten is het inpakken geblazen. Er moet wat extra bagage mee en dat is even puzzelen met het gewicht. Gaat wel lukken ;-)

Dag 22, Denver naar Houston
Na het ontbijt gaan we naar Hertz om de auto in te leveren. Dan met de Hertz bus naar het vliegveld. Om 11:35 uur vliegen we met UA 3318 naar Houston, waar we moeten overstappen op het vliegtuig naar Amsterdam. Helaas geen extra beenruimte plaatsen meer beschikbaar. Je moet tegenwoordig ook bijbetalen als je bij de nooduitgang wilt zitten.

Dag 23, Houston naar Amsterdam
Vandaag komen we om 8:20 uur aan op Schiphol. Nou of de duvel ermee speelt. De NS heeft weer eens werkzaamheden gepland. GEPLAND, en dat geeeft al overlast. We moeten nu via Amsterdam CS. Kost ons ruim een half uur extra tijd en daar heb je op de terugweg, na een lange vlucht geen zin in. Maar om 11:07 uur worden we opgehaald van station. Zo die lange reis zit er weer op.
Copyright © 2011 Tekst: Martin Rodenburg en Jan Doets Laatste wijziging: 26 juni 2011