5 WEKEN ZUID-OOST AUSTRALIE

Tja, ineens loop je tegen de mogelijkheid aan om goedkoop tickets te kunnen boeken voor Australie (met dank aan Ellie). Dan ga je kijken of je een groepje kunt samenstellen, zodat je genoeg chauffeurs, fotografen en video'ers hebt om deze reis mooi vast te leggen en comfortabel te kunnen bereizen. Oh ja, het moet ook nog een gezellige groepje zijn. Dan ga je in een weekend, onder het genot van Limburgse vlaai en Belgisch bier, een reis plannen van Sydney naar Adelaide.

We willen flexibel zijn met onze overnachtingen (dus nemen we een grote camper) om via de Blue Mountains (ten westen van Sydney) af te zakken naar het zuiden. Via de zuidkust en verschillende nationale parken naar Adelaide (Kangeroo Island niet vergetende). Dan een binnenlandse vlucht naar Alice Springs, waar we een vijftal dagen blijven met een huurauto en hotelovernachtingen. Dan weer met een binnenlandsevlucht terug naar Adelaide, waar het vliegtuig naar Amsterdam al weer staat te wachten.

PLANNING
1 Amsterdam - Kuala Lumpur
2 Kuala Lumpur
3 Kuala Lumpur - Sydney
4 Sydney
5 Sydney - Katoomba
6 Katoomba
7 Katoomba
8 Katoomba - Canberra
9 Canberra - Namadgi NP
10 Namadgi NP - Anglers Reach
11 Anglers Reach - Jindabyne
12 Jindabyne - Eden / Loch Sport
13 Loch Sport
PLANNING
14 Loch Sport - Wilsons Promontory
15 Wilsons Promontory
16 Wilsons Promontory - Philip Island
17 Philip Island - Melbourne
18 Melbourne
19 Melbourne - Ballarat
20 Ballarat - Torquay - Apollo Bay
21 Apollo Bay - Warrnbool
22 Warrnbool - Halls Gap
23 Halls Gap
24 Halls Gap - Victor Harbor
25 Victor Harbor - Kangeroo Island
26 Kangeroo Island
PLANNING
27 Reservedag programma
28 Reservedag programma
29 Kangeroo Island - Adelaide
30 Adelaide
31 Adelaide - Alice Springs
32 Alice Springs - Ayers Rock
33 Ayers Rock
34 Ayers Rock - Kings Canyon
35 Kings Canyon
36 Kings Canyon - Alice Springs - Adelaide
37 Adelaide - Kuala Lumpur
38 Kuala Lumpur - Amsterdam
ONS PLAN VAN DE ROUTE DIE WE WILLEN MAKEN
PRACTISCHE WEETJES
PRACTISCHE LINKJES
PRACTISCHE LINKJES
DE REALISATIE VAN DAG TOT DAG

Dag 1, Vliegreis Amsterdam - Kuala Lumpur - Sydney
In de ochtend vertrekken we (Gertjan, veerle en Martin) naar Schiphol. Huub en Ellie komen met de trein en zijn gelijktijdig in de vertrekhal. Het inchecken verloopt snel en er zijn zelfs nog een paar plaatsen bij de nooduitgang vrij (Gertjan en Martin). Veerle wil liever een plaats aan het gangpad. We hebben ruim tijd om te winkelen, hoewel we door de overstap in Kuala Lumper (afgekort als KL) geen vloeistoffen kunnen kopen. Het boarden begint pas om 12:00 uur, maar door een paar verlate passagiers vertrekken we om 13:00 uur. Het is 10.480 km. naar KL, 11,5 uur vliegen. Veerle heeft last van haar been en is ziek (van de medicijnen ?). De maaltijden zijn verder prima en we hebben weinig turbulentie.

Dag 2, Kuala Lumpur
Om 0:24 uur (6:24 uur lokale tijd) landen we in KL. Een beste rij voor de douane, maar alles loopt vlot door. De hoofdbagage gaat direct door naar Sydney. Met een monorail gaan we van de terminalhal naar de aankomst- en vertrekhal. Daar is wederom douane en zijn ruime kluisjes om onze dikke jassen / truien en andere handbagage vandaag veilig op te bergen. Het is warm en vochtig in KL, 30+ graden Celsius. We nemen de KL-Express train, die ons van het vliegveld in 28 minuten naar KL Centraal Station brengt. Daar wachten we op de eerste Hop-on Hop-Off bus, voor een comfortabele rondrit door de stad. Het zijn de inmiddels bekende (vaak rode) dubbeldekkers die een vaste (rond) route rijden met haltes waar je ongelimiteerd in en uit kunt stappen. KL slaapt grotendeels nog. Ook op straat liggen in onopvallende hoeken mannen te slapen. Het is er erg schoon voor een Aziatische stad, geen vuilnis op straat, geen blaffende honden en geen vliegen !

We maken een fotostop bij het Sultan Abdul Samrad Building, gelegen bij de grote moskee en een park. Na wat foto's "hoppen" we weer "on the bus". Een cola / thee pauze op een terrasje kost voor 5 consumpties 7 RM (1,61 euro). We gaan verder naar de Petronas Twin Towers. Ze lijken in het echt toch kleiner, maar zijn wel mooi. Voor het gebouw is een park met fonteinen en achter het gebouw is een park met vijvers. We eten (is het nu ontbijt of diner ?) in het winkelcentrum in de voet van de Twin Towers. Het is inmiddels goed warm geworden buiten en de zon schijnt fel. Ook is het een stukje drukker op straat geworden. We besluiten te lopen naar de KL Tower en daarbij lopen we verkeert en dus een behoorlijk stukje om. Maar we komen er en we gaan naar boven voor het uitzicht. Aardig, niet spectaculair.

Met de bus hoppen we naar Chinatown. Eigenlijk nog het leukste (wat ons betreft) van KL. Hier eten we een hapje, voordat we teruggaan naar het vliegveld. Ook hier op het vliegveld kunnen we even winkelen, maar is alles te duur. We kopen een fles whisky (in Australie nog duurder) en gaan aan boord voor de vlucht naar Sydney. Deze vertrekt om 23:00 uur (lokale tijd) en brengt ons in 7 uur tijd weer 6.750 km. verderop. Wederom een opgave voor Veerle die nog steeds ziek is. Dit keer zitten we alle vijf vlak bij elkaar.

Dag 3, Sydney
Aankomst 9:05 uur. Het duurt lang bij de douane, maar eenmaal daar doorheen worden we om 10:30 uur (lokale tijd) snel opgepikt door het shuttle busje van het hotel. Om 11:00 staan we in de lobby van het Metro Hotel On The Pitt. Hier blijven we twee nachten. Uiteraard zijn onze kamers nog niet klaar, dus betalen we bij voor de kamer die wel klaar is, zodat in ieder geval Veerle naar bed kan en we onze bagage kunnen stallen. De andere kamers zijn om 14:00 klaar.

We gaan naar de "VVV" van Sydney aan de Darling Harbour. Het is nog droog, maar de regen komt steeds dichterbij. De tour over de brug kost 195 euro per persoon. We staan nog even te dubben, als de dame vertelt dat we geen eigen fototoestel mee mogen nemen naar boven. Tot haar verbazing haken we acuut af. Regen en wind tot daar aan toe, maar geen eigen fototoestel is te veel gevraagd van ons. Voor de City Biketour zijn we te laat met boeken (80 A$ p.p.). Een fiets huren kan, maar dan moet je eerst een half uur met de veerboot naar het fietsverhuurbedrijf. Zo worden onze opties snel beperkt. Men adviseert ons een OV-dagkaart te nemen (veerboot, bus en trein). Zo'n kaart kost in Sydney wel 20 A$. Verder schijn je ook in een van de pilaren van de brug omhoog te kunnen voor een aardig uitzicht.

We gaan maar weer een keer lunchen en lopen dan terug naar het hotel voor een opfrisbeurt. Veerle slaapt, ze heeft wat in te halen. De andere kamers zijn nu ook klaar, dus we kunnen allemaal douchen en schone kleren aan. Het Metro Hotel heeft eenvoudige, maar schone kamers en daar gaat het om.

Om 15:30 uur lopen we (zonder Veerle) door de regen naar Harbour Bridge. De brug en het Opera House zien er heel anders uit dan op de zonovergoten beelden die we altijd zien. Na een paar foto's kiezen we ervoor om ons regenachtige panorama te verwisselen voor een pub, waar Sydney centrum rijkelijk mee bedeeld is. Ook eten we hier een hapje als blijkt dat het een aanbiedingsdag is (echte Nederlanders zijn altijd uit op voordeel). Verder werken ze hier net als in Amerika veel met voucher en coupons. Australie lijkt wat dat betreft veel op Canada, een mengeling van de Amerikaanse en Europese (Engelse) cultuur. In de pub horen we dat morgen DE (paardenren) wedstrijd van Australie gaat plaatsvinden, de Melbourne Cup. Australiers zijn overigens haast niet te verstaan door hun geknauw en verbasterde Engelse dialect. De pub wordt nu al "verbouwd". Als we op verzoek van tafel wisselen krijgen we een rondje van de eigenaar! Aardige lui die Aussies, want drank is relatief duur hier (kost meer dan het eten). Daarna (om 20:00) lopen we weer door de regen naar het hotel voor de eerste goede nachtrust sinds dagen.

Dag 4, Sydney
Om 8:30 verlaten we het hotel. Sommigen hebben al ontbeten, anderen pakken onderweg een sandwich. We lopen naar Darling Harbour. Het heeft vanochtend stevig geregend, maar nu is het droog en het klaart op. We maken hier foto's en lopen naar de veerboot die naar Sydney Cove gaat. Daar stappen we over op de veerboot naar Manley. Manley Bay is DE plek voor surfers hier in de omgeving van Sydney. Er zijn veel surfers, maar het is niet spectaculair om te zien. Veel chic geklede stellen op straat die naar Booky's gaan om te wedden op de races van vandaag. Ze zijn gekleed of ze naar de renbaan zelf gaan. Alle dames op hoge hakken, in een chic jurkje en een decorstukje in het haar. De mannen strak in het pak. Erg grappig om te zien, omdat de meeste dames niet gewend zijn om op hoge hakken te lopen. Hoe moet dat straks met drank op ? Een enkeling heeft de schoenen al in de hand genomen en loopt op blote voeten. In Manley blijven we lunchen, bij een lekkere broodjes zaak. Koffie drinken we weer bij een echte koffie zaak die hele leuke koffiekoppen heeft, als de Hug Mug (knuffel mok) en koppen met een chocolade uitlik gootje. Ook leuk om te zien is dat alle middelbare school pubers nog een schooluniform dragen met korte broek!

We nemen de boot terug naar Sydney Cove, waar we het Opera House van dichtbij gaan bekijken. Een rondleiding door de vier concertzalen duurt minimaal een uur, kost 35 A$ p.p. Hiermee proberen ze waarschijnlijk dit vreselijk uitgelopen project (16 jaar en 102 miljoen dollar i.p.v. 3 jaar en 7 miljoen dollar) terug te verdienen. De 1.056.006 tegels kleuren mee met het weer. Bij felle zon zijn ze wit, blauw bij bewolking en roze bij een ondergaande zon. Dit icoon van Australie, gereed in 1973, is in 2007 al op de werelderfgoedlijst gezet.

Op verschillende plekken zijn Melbourne Cup feestjes aan de gang, waarbij de alcohol rijkelijk vloeit. Wij lopen naar en over de Harbour Bridge. We lopen via George street, een van de oudste straatjes van Sydney. Het oude politiebureau staat te huur. Ook de oude pakhuizen staan er nog, hoewel het nu luxe appartementen zijn. Onderweg zien we mooie gekleurde lorries. In een van de brugpeilers kun je omhoog lopen voor een klein museum over de brug en een panorama over Sydney Cove. Weer een regenbui. We lopen verder naar de overkant waar we ook een mooi uitzicht hebben op Sydney Cove. We besluiten hier eerst wat te gaan eten en als het donker is terug te gaan. Op die manier kunnen we nog even mooie avondfoto's maken.

De pizzeria die we uitzoeken is een "Bring Your Own" restaurant. De drank (wijn en bier) koop je in de slijterij om de hoek, in het restaurant (geen licentie) betaal je alleen voor het gebruik van de glazen. Het eten is er goed.

De veerboot brengt ons weer terug naar Darling Harbour. Ook hier maken we nog wat avondfoto's. We moeten nog uitzoeken waar we morgen de camper moeten halen en we willen nog even naar de Mac voor gratis Wifi ;-). Even de site bijwerken en de mail lezen. Je moet dan wel de sterk naar urine ruikende zwervers die bij de Mac uit gaan eten voor lief nemen. De meeste Mac's zijn hier 24 uur open, dus die zwervers zullen wel blijven slapen.

Dag 5, Sydney - Katoomba / Blackheath (122 km)
Om 9:30 uur gaan we met een Max Cap naar Britz om de Frontier camper op te halen. We krijgen een portable DVD-speler en DVD met instructies. Vergeleken met de 6-persoons camper in Canada, is dit maar een kleine oud rot ding, met weinig vaste slaapplaatsen. Dit wordt dus elke avond veel opzetten en afbreken om de bedden te installeren. Ook erg weinig bagage ruimte. Er zit een kluisje in de camper, maar daar moeten we extra voor betalen. Gelukkig is dat voor het stuur en gaspendaal niet het geval. Na kopen van wat boodschappen rijden we Sydney uit. De camper rijdt als een personenauto (automaat), is alleen groter en veel gevoeliger voor hobbels. Het links rijden gaat prima, er is genoeg verkeer om achteraan te rijden en er zijn lang niet zoveel rotondes als in Engeland. Merkwaardig is wel dat ze met kilometers werken i.p.v. miles. Dat zullen ze wel gelijk met dat stomme Engelse Pound hebben afgeschaft.

In anderhalf uur rijden we naar Katoomba. Helaas zit de eerst RV-site al vol. Deze zat direct tegenover de ingang van het park. We moeten uitwijken naar Blackheath, 10 minuten verderop. Om alle faciliteiten van de camper te kunnen gebruiken hebben we minimaal een stroomaansluiting nodig (airco, kachel, magnetron, etc.).

Blue Mountains NP is één van de vele NP's van Australie. De Blue Mountains is een park met prachtige uitzichten, groene bossen, bergen, gombomen en allerlei dieren die je in een Europese bossen niet tegen komt. Het park dankt zijn naam aan de blauwe waas die boven de bergen hangt. Deze waas wordt veroorzaakt door een fijne mist van olie die wordt afgescheiden door de eucalyptusbomen. Het toeristisch centrum van het nationaal park is Katoomba. Katoomba is een vrij alternatief plaatsje, totaal anders dan Sydney. Katoomba ligt centraal naar Blackheath, Leura, Wentworth Falls, Echo Point, Woodford en Glenbrook.

Zie de groene gemarkeerde (Nationale Parken) op het onderstaande kaartje.

Australia National Parks Map

De site van Blue Mountains van Environment, Climate Change & Water (Ministerie van Milieu ?) geeft een goed beeld van de mogelijkheden.

In Blackheath is nog wel ruimte op het Blackheath Caravan Park. Je betaald minimaal 50 A$ met z'n vijven. We besteden de rest van de middag (want het is al 14:00 uur geweest) aan het ompakken van de tassen in de krap bemeten bergruimte van de camper. We doen het ook bij toerbeurt gezien de beperkte loopruimte. Als alles is opgeruimd ziet het er gelukkig een stuk ruimer uit. Dan is het tijd om boodschappen te gaan doen. Bij de lokale super is niet veel te krijgen. Om 18:00 uur sluiten hier in het dorp alle winkels. Morgen maar weer boodschappen doen. Ja reizen met een camper en zelf koken is geen efficiente manier van reizen !

Op veel plaatsen (bij parken) vind je kookplaatsen. Meestal onder een afdak, met een paar picknicktafels en 2-4 bakplaten. Na gebruik maak je hem zelf schoon en het gas is gratis. Gertjan en Martin bereiden de gemarineerde lamskoteletten, de rest maakt sla en pasta en dekt de tafel. Na het eten maken we plannen voor morgen.

Dag 6, Katoomba / Blackheath
Deze dag is om de Blue Mountains te verkennen. We staan om 7:00 uur, het kost ruim 1,5 uur tijd om de camper om te bouwen, te douchen en te ontbijten. Daar moeten we nog aan werken! In tegenstelling tot gisteren regent het en hangt er een dichte mist. Eerst maar naar het Visitor Center in Katoomba om te kijken of we onze plannen kunnen doorvoeren. Daar is de mist zo dik (minder dan 20 meter zicht) dat we niet eens het Echo Viewpoint kunnen zien, dat er pal naast ligt. Hier horen we dat de Three Sisters vandaag waarschijnlijk niet te zien zijn en dat we morgen hetzelfde weer hebben. Dat is wel een teleurstelling, want de Three Sisters is een van de grote bezienswaardigheden van deze reis. We hebben echter geen alternatief, behalve de Jenolan grotten.

We nemen voor 28 A$ ieder een ticket voor de kabelbanen (3 verschillende) in de omgeving. Bij de ingang van de kabelliften staan de beelden van de drie zusters, die volgens de sage verliefd werden op krijgers van een vijandige stam. Ze zijn toen door een wijze man verandert in de drie rotsen die we nu willen zien. Omdat de wijze man in de daarop volgende oorlog is omgekomen, was er niemand die de rotsen weer kon terug toveren in vrouwen van vlees en bloed. We gaan eerst met een 8-baan achtig treintje (Scenic Railway) naar beneden (erg steil). Daar is een volledig houten wandelpad (Scenic Walkway) aangelegd. We lopen de langste route van 50 minuten door het regenwoud en regenen doet het. Je hoort veel vogels, maar de meeste zijn haast niet te zien. Het mooist zijn de wilde kaketoes. De rest van de wandeling in dit voormalig kolenmijngebied is niet echt spectaculair. We nemen de Scenic Cableway (Skilift) weer naar boven. Daar lusten we eerst wel een warme kop koffie om een beetje warm te worden.

Met een ander skilift (The Skyway) steken we de kloof over. Normaal heb je een prachtig uitzicht op de Three Sisters, maar nu zien we alleen maar mist, zelfs geen Katoomba Falls. Vanaf dit punt lopen we via een glibberig pad naar het Echo Viewpoint. Alles is drijfnat en we zien alleen maar mist. Maar vlak bij het viewpoint trekt de mist even op en komen de Three Sisters even te voorschijn. Net lang genoeg om snel wat foto's te maken. Enorm veel geluk dus ! De mist die uit het omliggende regenwoud opstijgt geeft een mystieke sfeer. Het lijkt hierdoor of de Three Sister op 6.000 meter hoogte boven de wolken uitstijgen.

We gaan vervolgens naar de voet van de Three Sisters. Hiertoe moeten we eerst een trap af met 1.000 treden. De trap is glibberig en glad. Onder aangekomen besluiten we niet weer niet boven te gaan via deze trap, maar naar de Scenic Walkway te lopen. Deze ligt 2,5 km. verderop. We hopen de Three Sisters nog van de voet te kunnen zien, maar helaas. We gaan met de Scenic Railway weer naar boven en beeindigen we ons Scenic avontuur van de Three Sisters.

In Katoomba zijn grotere supermarkten. Hier kunnen we hopelijk de dingen kopen die we gisteren niet konden vinden (zoals een kaasschaaf en een afwasborstel). Winkelen kost ook weer veel tijd, want alles moet je zoeken, omdat je niet weet waar het ligt. Helaas kunnen we niet voor een week tegelijk kopen, want de koelkast is superklein en veel bergruimte voor voorraad hebben we ook niet. Voor alcohol moet je net als in Canada & USA bij een Liquor Shop, zelfs al gaat het maar om bier. Gelukkig zitten ze in Australie vlak naast de supermarkt. Voor 6 flesjes bier betaal je in Australie zo 18-20 A$ (15 euro).

Na de supermarkt rijden we naar Blackheat. Daar zit een bar met Wifi. Een Mac zit hier in de wijde omgeving niet. De bar is gesloten, maar we parkeren de camper voor de deur en kunnen zo toch Internetten. Een tafel, stoelen, muziek en bier hebben we zelf wel in de camper. Terug op de camping, is het tijd voor douchen en koken. We gaan maar weer plannen maken voor een regenachtige dag. Zelfs tot en met Canberra is het slecht weer.

Dag 7, Katoomba / Blackheath
Het weer vandaag lijkt beter, maar is nog steeds niet zonnig. We gaan na het ontbijt opnieuw naar het Echo Point. Maar terwijl het zicht overal redelijk goed is, hangt er hier nog een dik misgordijn. De kloof voorkomt dat de wind de waterdamp van het regenwoud weg blaast. Logisch, want anders zou daar geen regenwoud zijn. We besluiten naar het plaatsje Leura te gaan. Typisch zo'n dorp wat probeert mee te profiteren van een toeristische attractie, maar niet echt wat te bieden heeft behalve souvenirwinkels en een Imax-achtige bioscoop.

We rijden daarom naar de Jenolan Caves, ruim een uur rijden van Katoomba. Hier hebben ze verschillende grotten die we kunnen bekijken. Uiteraard betaal je voor iedere grot (tour) apart een fors entree bedrag. We hebben wat kortingscoupons, maar het blijft duur. Wij kiezen voor de Lucas Cave, de eerst volgende tour in het programma. Toch erg mooi om te zien, mooi verlicht en allerlei verschillende formaties. In de grot is het warmer dan buiten (11 graden), waar het af en toe een beetje regent. Ook de Australiers vinden het koud, hoewel ze stug in korte broek en T-shirt blijven lopen. Het is voor hun een van de koudste voorjaren die ze kennen. Ook de natuur loopt qua bloemenbloei achter.

Ook de terugweg is redelijk spectaculair. We zien de eerste kangoeroes sinds we in Australie zijn. Gertjan rijdt zodanig onbenullig dat zelfs een wijnglas uit de kast springt en versplintert op de vloer. Vervolgens trap hij te hard op de rem, waardoor meerdere kasten open springen en de kleding van Huub en Ellie tussen de glasscherven beland. Tijd voor een korte stop om de rotzooi op te ruimen. Maar de glasscherven brengen geluk. Aangekomen bij het Echo Point blijken de Three Sisters goed te zien en schijnt zelfs (na lang wachten in de kou) de zon tijdens zijn ondergang nog even tussen de wolken door op het drietal. Prachtig tegen de inmiddels donker blauwe achtergrond van de Blue Mountains.

Nog even de laatste boodschappen doen bij een grote super in Katoomba die langer open zijn. Dan terug naar ons RV-park, waar we in het donker arriveren. Om 21:30 zitten we aan het diner met een heel tevreden gevoel over de gemaakte foto's.

Dag 8, Katoomba - Canberra (332 km)
Om 9:00 uur vertrekken we vanuit Katoomba, het regent zachtjes en is er wederom mist. Even tanken, onze camper loopt 1 op 7 en de diesel kost 92 eurocent per liter. Tankstations zijn buiten de plaatsen dun gezaaid. Het kan maar zo zijn dat je 100 km geen pomp tegen komt.

We rijden door een uitgestrekt groen heuvelachtig landschap. Veel schapen op de grasweiden, de toppen zijn vaak bebost. Ook veel velden met paarse bloemen die mooi afsteken tegen de blanke stammen van de eucalyptusbomen. Veel mooi gekleurde kanaries en groepen kaketoes (40-50 stuks) die we zien, maar zich onmogelijk laten fotograferen. De weg is smal en bochtig, waardoor de gemiddelde snelheid laag is. Ook hebben we onderweg veel regen en is het koud, zo rond de 9 graden.

Er zijn maar weinig dorpen waar we door heen komen, dus als we om 12:00 uur Taralga passeren, gaan we direct maar even lunchen. Een leuk en sfeervol wegrestaurantje met een goede keuken. We zien regelmatig waarschuwingsborden voor kangoeroes en koala beertjes. Die wij zien liggen helaas allemaal doodgereden langs de kant van weg.

We besluiten Canberra niet echt te bezoeken vanwege de referenties en het weer. Ook bij Canberra blijk het aantal RV-campings erg klein. De Honeysuckle Campground in het Namadgi NP (ten zuiden van Canberra), die we hebben gepland blijkt geen faciliteiten te hebben, zelfs geen spanning. Met deze temperatuur (9 graden overdag en rond het vriespunt 's nachts) lijkt het ons te koud om daar te overnachten. Ook in de directe omgeving geen andere RV-campings. De receptioniste van het Visitor Center helpt ons zoeken naar een andere camping. Als we er een bellen, kunnen we niet telefonisch reserveren en moeten we opschieten om nog een van de laatste staanplaatsen te krijgen. Het betekent dat we weer 45 minuten terug moeten rijden naar het noorden van Canberra en de rest van de dag "vastzitten" op de camping. Erg is het niet, want het regent al weer.

De camping ligt op een expositie terrein in een van de nieuwe buitenwijken van Canberra. Zo nieuw dat TomTom het niet kan vinden en wij het dus ook moeilijk kunnen vinden. Maar uiteindelijk lukt het. Het is inderdaad erg druk vanwege een paarden happening. Geen beheerder te vinden op deze overheidscamping, die blijkt in het weekend niet te werken. Iedereen staat waar hij/zij wil en als we even vragen krijgen we het advies de camper maar ergens neer te zetten in de buurt van een stopcontact. We hebben nu tijd genoeg om wat spullen te wassen en te kijken wat we morgen kunnen doen als het beter weer is.

Dag 9, Canberra - Namadgi NP - Jindabyne (75 + 221 km)
Vandaag staan we op met een zonnetje. Wel veel wolken, maar het ziet er toch goed uit. Ons ochtendritueel is inmiddels getuned tot een uur. We gaan even tanken, de weersvoorspelling checken bij de Mac en dan op weg naar het Visitor Center van Namadgi NP. Ook daar is het nog zonnig en kunnen we aan de hand van de gekochte kaart een wandeling gaan maken. Voordat we bij het startpunt van de wandeling zijn zien we een groep van 40-50 (levende) kangoeroes. we kunnen ook redelijk dichtbij komen (20 meter). Met hekjes hebben ze uberhaupt geen probleem. Met het grootste gemak springen ze over een meter hoog hek heen. Leuk is dat wij niet alleen naar hun kijken, maar hun ook naar ons. Op die manier kunnen we leuke foto's maken.

We kiezen voor de Yankee Hat Rock wandeling. We lopen door het mooie groene glooiende landschap dat we al dagen zien. Ineens zien we overal kangoeroes, 100-den in kleine en grotere groepen. Heel apart om te ervaren midden tussen zoveel van die dieren te staan. Bijzonder om te zien hoe ze huppen. Er zijn ook veel kleine kangoeroes die een beetje rondstruinen. Zodra we dichterbij komen, duiken ze bij moeders in de buidel. Moeders neem het niet zo nou, soms hangen de poten en de staart en nog deels uit als ze zelf weg hupt. De wandeling leidt naar een grote rots met 3700 jaar oude Aboriginal tekeningen. Ondanks de vele wolken, blijft het droog en is de wandeling een succes.

We besluiten niet terug te gaan naar Canberra, maar richting Cooma te gaan. Bij Cooma zoeken we naar een Mac voor Wifi. We vinden een Mac en kunnen op die manier op Internet naar een camping in Jindabyne opzoeken. We vinden Kosciuszko Mountain Retreat. Via Skype bellen we naar de camping en reserveren een standplaats. Ideaal dat Internet, meteen even e-mail ophalen en de weersverwachting bekijken. Omdat we pas na 19:00 arriveren en het om 19:25 donker wordt, besluiten ook bij de Mac een hapje te eten. Het late arriveren heeft als voordeel dat we geen entree hoeven te betalen voor het Kosciuszko NP (16 A$). Ook vanavond weer volop kangoeroes die hier over de camping huppen en het gras kort houden.

Dag 10, Jindabyne - Thredbo
Vannacht heeft het flink geregend. Nu schijnt het zonnetje en is het 19 graden ! Nou dat geeft goede moed om naar Thredbo te gaan om naar de hoogste bergtop van Australie te gaan, Mt. Kosciuszko. Het is maar 34 km. en toch hebben we onderweg alweer een regenbui. Op zijn minst is het weer wisselvallig te noemen.

In Thredbo lopen we naar de kabelbaan en informatie balie. We willen graag naar boven met de stoeltjeslift en boven de rondwandeling van 13 km. gaan maken. Men laat ons echter op de webcam zien dat er boven alleen maar mist is. Bovendien heeft het er gevroren en zijn daardoor alle wandelpaden glad. Ze raden het zelfs af naar boven te gaan, want bij onweer of harde wind zetten ze de stoeltjes lift uit. De optie om naar boven te gaan met lift en naar beneden te lopen kan ook niet. Door de vele regen van de laatste weken is alles een grote modderzooi en ook veel paden/trappen moeten eerst weer gerepareerd worden. We moeten ons dus beperken tot een kleine rondwandeling (7-8 km) onder in het dal. Ook daar is het een bende. Alleen de watervalletjes doen het goed na al die regen. Alle faciliteiten zijn ook verder gesloten, het is echt een wintersport dorp. Als we bijna aan het eind van de route zijn, breekt er een onweersbui los, waarbij het steeds harder gaat regenen. Net voordat hij overgaat in een hoosbui kunnen we schuilen. Dan begint het te hagelen, met stenen tot wel 2 cm. groot ! Het kabaal is enorm op alle golfplaten daken (die 90% van Australie heeft). Als de bui over is verlaten we Thredbo. Man man, zelf in het voorjaar is het hier wintersport !

We rijden naar Jindabyne. Het is een klein plaatsje, te klein voor een Mac. Verder is hier ook niemand op het idee gekomen een Free Wifi op te zetten. Ja, in Australie kost alles geld. We halen hier even boodschappen. In Jindabyne schijnt in ieder geval de zon en is het weer 25 graden.

Terug op de camping is het weer bewolkt. Op de camping maken we nog wat foto's van een Echidna (grote egel). De kangoeroes hier zijn gewend aan mensen en laten zich wat makkelijker fotograferen. We gaan naar de campingkeuken om de BBQ'en. We nemen alle eetspullen mee vanuit de camper. De tas met het brood (of de C1000) heeft enorm veel belangstelling bij de kangoeroes. Huub wordt onmiddellijk omringt door 6-7 kangoeroes die allemaal een stukje brood willen. De grootste van het stel, net zo groot als Huub (175 cm), wil graag wel even zelf in de tas kijken wat er allemaal in zit. Je moet daarbij goed oppassen voor de scherpe nagels aan hun voorpoten. Kangoeroe steak blijkt trouwens heel goed te smaken.

Dag 11, Jindabyne - Thredbo (Mt. Kosciuszko) - Cooma
Omdat de weersverwachting vandaag dezelfde is als die van gisteren, hebben we gepland al richting Cooma en Eden te rijden. We zijn net Jindabyne door als we zien dat er boven de bergen helemaal geen wolken zijn. We overleggen en besluiten opnieuw naar Thredbo te gaan. Ook daar is het nu mooi weer en kunnen we op de webcam bij de ticket kassa zien dat het boven op de berg ook helder is.

Het eerste stuk is de 1.370 meter lange stoeltjeslift. Na een stukje klimmen komen we bij het startpunt van de wandeling. Vandaar is het 2 km. naar het eerste uitzichtpunt. Dat valt nog tegen, niet alleen berg op, maar ook sterke tegenwind en sommige stukken van het pad zijn nog besneeuwd. Het kost ons een uur ! Dan is het iets meer dan 5 km. lopen naar de top van Mt. Kosciuszko. Ook hier dezelfde condities, maar we bereiken de 2.228 meter hoge top.

Raar idee om in Australie midden in de sneeuw te staan. Ook raar dat je op deze hoogte al ver boven de boomgrens bent. Het lijkt een stuk hoger, daardoor. De terugweg (ver)loopt een stuk vlotter, met de wind in de rug. Veerle glijd nog wel 2 keer uit, maar dat blijft bij een schaafwondje.

Beneden wacht de camper op ons. Het is al 16:00 uur en we hebben nog geen lunch gehad. Dus even een kleinigheid eten voordat we verder gaan. We gaan richting Cooma (2 uur rijden). Vlak voor Cooma vinden we een camping met wifi (geen Mac in town). We doen even boodschappen in Cooma. Dan terug naar de camping, om te douchen, te koken en te eten.

Dag 12, Cooma - Eden (194 km)
Volgens de info die we hebben gekregen moeten er in Eden momenteel erg veel walvissen te zien zijn. We besluiten dus naar Eden te gaan. In 2 uur tijd rijden we via een goede en mooie weg naar Eden. Om 11:00 uur zijn we er al. Daar informeren we opnieuw bij het Visitor Center.

We overwegen een walvistrip met een bootje, maar de meeste zijn daar in het verleden zo ziek van geworden dat daar geen draagvlak voor is. De tocht vertrek bovendien 8:00 uur 's morgens en duurt 4 uur. We zijn nu te laat en willen we dat toch, dan kost het ons een extra dag. We moeten dus maar proberen de walvissen van af het land te spotten. Enkele punten daarvoor zijn in Ben Boyd NP.

De geplande camping in Ben Boyd NP heeft geen voorzieningen. We kiezen daarom voor een camping even buiten Eden. De camping is snel gereserveerd, nu kunnen we naar Ben Boyd NP gaan.

We rijden naar Ben Boyd, maar het park is erg versnipperd. Er zijn veel delen aan de kust van de marine en grote houtwagens rijden af en aan naar de haven. Al die stukken zijn met hekken afgezet. We gaan naar "Chip Hill", een stuk kust met mooie rode rotsen. Daar maken we een korte wandeling. Andere uitzicht punten liggen echter te ver om te lopen. Misschien met de camper via de weg.

Een poging om met de camper bij ander uitzichtpunten te komen strandt op de onverharde weg met wasbord structuur. Als een camper ergens niet tegen kan, dan is het een wasbord structuur. Alles in de kastjes klots dan heen en weer, als de kastje al dicht blijven. Ook ander punten hebben dergelijke wegen. Zo komen we helaas niet verder.

Terug naar de camping. Het is nog zonnig, maar er is een onweersbui op komst. De camping ligt aan het strand, maar geen walvissen te zien. Rond de camping in de bomen zitten wel allerlei mooie vogels, maar het is nog een hele toer om ze te fotograferen. 's Avonds gaan we BBQ'en, op een kookplek van de camping. De onweersbui komt zoals verwacht, maar we zitten gelukkig onder een afdak. 's Middags waren er al veel vervelende vliegen, maar 's avonds komen de muggen. Tijd om ons terug te trekken achter de horren van de camper.

Dag 13, Eden - Barnsdale (243 km) of Lakes Entrance / Loch Sport
Voor de eerste keer ontbijten we buiten de camper. Het is mooi zonnig weer. Vannacht heeft het nog flink geregend, maar nu is er een strak blauwe lucht. De vliegen zijn er ook weer in allerlei soorten en maten. Een ding hebben ze gemeen, ze zijn enorm aanhoudend en ze zijn gefocust op ogen en oren. Een flinke doodklap, dat is het enige dat goed helpt.

We rijden naar Lakes Entrence, we hebben nog geen concreet plan waar we gaan overnachten. Het zal afhangen van de voortgang die we maken. De weg er heen is vreselijk saai, links en rechts een onafgebroken rij bomen voor de houtindustrie. Verder niets te zien. Het enige dat leuk is zijn de borden met "Power Nap Area". Dit moeten we op het werk ook hebben (voor de niet-rokers). Onderweg in een gehucht drinken we "even" koffie. Om 13:00 uur rijden we Lakes Entrance binnen. Ook "even" lunchen duurt weer een uur. Dan weer "even" boodschappen doen (weer een uur) en dan verder naar Barnsdale. Geen efficiente dag zo.

Onderweg komen we langs wijnboerderijtjes. In plaats van deze direct te bezoeken, rijden we eerst naar de camping. Daarna gaan we nog eens op zoek naar lokale wijnboerderijtjes (niet efficient). Bij de "VVV" vertellen ze dat de meeste wijnboertjes in de buurt te klein zijn en dat we voor de grotere voorbij Melbourne moeten zijn. Vlakbij het pont naar Raymond Island zou nog een proeflokaal zitten. Als je met het pontje overgaat naar dit kleine eiland kun je Koala beertjes zien. Dat gaan we dus doen.

De Koala's hebben we op het eiland snel gevonden. Nog sneller vinden en steekmuggen ons. We worden helemaal lek geprikt in 5 minuten tijd. Maar de foto's zijn goed. Alhoewel ze boven in de boom zitten haalt de zoomlens ze wel dichterbij. Ze zien er schattig uit, maar hebben lange en vooral vlijmscherpe nagels. Ze slapen 20-22 uur per dag, dus de kans dat ze slapen is groot. Iedere Koala blijk zijn eigen boom te hebben en bewoont deze constant. Sommige brommen tijdens het eten van de eucalyptus blaadjes. We zien ook een Kookaburra. Een bijzondere vogel, ook om te zien. Deze blijft ook netjes zitten voor de foto.

De wijnproeverij stelt niets voor. Gewoon een soort cafe waar wijn en bier kunt krijgen tegen horeca prijzen. Ze verkopen hier de wat betere flesjes wijn van 24 A$ per stuk (normaal 11-12 A$). Niets te proeven dus. We rijden nuchter terug naar de camping. Tegenover de camping is zowaar een Chinees restaurant. Die zijn zelden in Australie (lijkt Duitsland wel), dus besluiten we daar vanavond te gaan eten. Het afhaal gedeelte is druk, maar verder is het restaurant leeg. We krijgen de indruk dat de meeste tafels er ook voor sier staan en die indruk wordt nog eens bevestigd door een uiterst onhandige serveerster. Maaaaaaaaaaaaaaaar het eten smaakt er goed (en daar gaat het om).

Dag 14, Barnsdale - Wilsons Promontory (275 km)
Nadat we geld hebben gepint, verlaten we Barnsdale. De route biedt meer uitzicht dan gisteren, ook de weg is goed te bereiden. Deze keer maar geen koffiepauze, slechts een korte boodschappenstop in Foster. Zo zijn we om 13:00 uur al in Wilsons Promontory. Een heuvelachtig park aan de zuidkust van Australie. Het is nu nog mooi en zonnig weer, maar de voorspelling zijn slecht. Tot onze verrassing hebben ze op deze "natuurcamping" ook "powered sites" (met spanning). Het zijn er echter 20 en deze zijn al bezet.

We zoeken even een plekje om te parkeren. We gaan na het eten van een boterham snel op pad om een wandeling te maken naar het topje van Mt. Oberon. Een klimmetje van 380 meter. Op het top staan 2 steunzenders. De serviceweg daar naar toe, dient tevens als wandelpad naar boven en is dus goed bewandelbaar. Boven waait het er enorm. Je kunt amper recht overeind blijven staan. Het is inmiddels bewolkt, waardoor het uitzicht minder mooi is. Toch maar even een paar foto's maken.

Weer beneden op de camping zoeken we een "unpowered site" tussen het douche- en toiletgebouw en de BBQ-plek. Het lijkt er even op dat het bij een klein buitje blijft en we zitten nog even buiten. Er zitten een stel meeuwen op nestjes te broeden, die heel veel kabaal maken als er andere vogels (of mensen) in de buurt komen. Er zijn ook veel mooie lorries te zijn, maar die zitten amper even stil om ze te fotograferen.

Veerle legt haar koekje even op tafel en voordat ze het weet is een van de lorries ermee aan de haal. Ook hebben amper de ongezouten cashewnootjes op tafel staan of we hebben heel veel Lorrie vrienden, die in eens op je schouder komen zitten bietsen voor een nootje. Ze pakken het gewoon uit je hand, dus ze zijn al wat gewend. Brutaal zijn ze ook, want als je het niet geeft, lopen ze zelf wel even naar het bakje (zelfbuffet). In ruil voor een nootje willen ze wel even op de foto.

We gaan BBQ'en, het is nog steeds redelijk droog. De gemeenschappelijke kookplaten zijn populair (vooral bij de meeuwen). Na het eten gaat het regenen, het komt met bakken uit de hemel. Omdat we geen stroom hebben kunnen we de kachel niet gebruiken, maar de ramen moeten door de regen ook dicht blijven. Alles beslaat en dat uis jammer, want dan kunnen we de Wombats niet zien aankomen. Het zijn eigenlijk hele grote donkerbruine hamsters (40 cm hoog).

We beperken ons tot 1 lampje om de accu te sparen, maar de koelkast die vreemd genoeg niet op gas kan neemt een hoop stroom. Terwijl het donker is en het nog steeds regent komen de Wonbats. Gertjan en Huub gaan de regen in om er een te fotograferen. De andere gokken het erop dat het morgenavond wel droog is.

Dag 15, Wilsons Promontory
Het heeft vannacht flink geregend. En de accu voor het campergedeelte is door de koelkast helemaal leeg gezogen. We lopen maar even naar het visitor center voor een update. Er blijkt regenbuien te zijn over de gehele zuidoost kust, dus het heeft geen nut te vertrekken naar Philip Island of Melbourne. Er is wel een "powered site" vrij gekomen. We stappen over, want het door de motor te laten draaien opladen van de accu kost (te) veel diesel en een benzinepomp is 60-70 km. verderop.

Iedereen zoekt een plekje in de camper en duikt in een boek, e-book of computer. Het regent nog steeds. In de middag klaart het even op. Tijd voor een korte wandeling voor wie dat wil. Martin gaat nog op zoek naar de zwarte geelstaart kakatoe. Hij heeft hem 2 keer gezien, maar niet kunnen fotograferen. Dan weer snel naar binnen voor de volgende bui. Toch maar geen BBQ vanavond. De dames koken maar snel een macaroni gerecht. Het blijft maar regenen, ook vanavond geen droge Wombat foto's. Dit weer is niet goed voor ons humeur.

Dag 16, Wilsons Promontory - Phillip Island (135 km)
Het heeft vannacht constant geregend en daarbij ook flink gewaaid. Sommige tenten zijn dan ook plat gewaaid en alles is een natte bende. De hoogste tijd om te vertrekken ! Na het ontbijt rijden we Wilsons Promontory uit. We zien kleine donkere kangoeroes, een soort dat we nog niet eerder hebben gezien. We fotograferen nog wat leuke verkeersborden en gaan op zoek naar een tankstation.

Tegen 12:00 uur zijn we bij Phillip Island. Bij het Visitor Center horen we dat de zeehonden op een eiland voor de kust zitten. Je kunt deze via een verrekijker bekijken tegen 2 A$ per 30 seconden ! We kunnen er ook heen, maar het kost 67 A$ p.p. om daar met een boot in de buurt te komen. Daar hebben we te vaak zeehonden voor gezien. Pinguins kijken kost 21 A$ p.p., maar we mogen niet fotograferen. Nou daarover staat ons standpunt al vast, geen foto's, geen bezoek. Bovendien waren deze kleine pinguins in Zuid-Afrika en Patagonie gratis te bekijken, wat bewijst dat Australie toerisme uitbuit.

Aan de Eastern Passage ligt Cape Woolamai, waar we een rondwandeling kunnen maken van o.a. 8 km. Deze voert langs The Pinnacles en Gull Island. Ook zien we hier weer de kleine donkere kangoeroes die we vanochtend zagen. Je wordt wel gek van de horde vliegen die je constant belagen. Zelfs met de sterke wind blijven ze maar komen. Af en toe hebben we wat zon, het blijft gelukkig droog.

Na de wandeling gaan we naar het Koala Reserve. Op Raymond Island zie je meer Koala's en mooier, dan in dit "Reserve". Het reserve kost 10,80 A$, terwijl Raymond Island gratis is (ook het veer). De paar kleine kangoeroes en vooral de souvenirwinkel zijn leuker dan het hele reserve. Hadden we ook al wel een beetje aan de prijs kunnen zien, want als een kleine rondleiding door het Opera house al 35 A$ kost, dan kun je voor 10,80 A$ ook niet veel verwachten. Toch trekt het bussen vol toeristen, net als de Pinguin Parade. Het betreft dan wel Japanner en Koreanen en die gaan naar alles kijken wat hun eetbaar lijkt ;-)

We hebben niet veel meer op Phillip Island te doen. We rijden terug naar de brug en nemen de camping vlak achter het Visitor Center. Wederom een BIG 4 camping, vast een afkorting voor "Pay BIG 4 everything". In het keukengebouw kunnen we goed BBQ'en.

Dag 17, Phillip Island - Melbourne (140 km)
Vandaag zijn Carmen, Niels en Menno jarig. Gefeliciteerd !

Het heeft vannacht weer een beetje geregend. Er zijn een paar blauwe plekken aan de lucht, maar het meeste is grijs. Vandaag gaan we naar Melbourne. Er zitten heel wat wijnboertjes onderweg, maar de wijn daar is niet goedkoop. De supermarkt merken als Hardey's zijn veel betaalbaarder. Wijnboeren van bekende merken hebben we nog niet gezien.

Al snel komen we op een snelweg naar Melbourne. Een saaie weg, met aan beide kanten geluidswallen voor de voorsteden. In een van de buitenwijken zit de camping. Tegen 12:30 uur zijn we er. Ellie belt even met haar tante in Ballarat, waar we overmorgen heen gaan. Daarna lopen in een kwartier naar de tram (lijn 112). Deze brengt ons in 35 minuten naar het centrum (Collin Street) van Melbourne. Daar gaan we op zoek naar het "VVV".

Je kunt verschillende wandelingen maken. Elk heeft een ander thema. We kiezen voor het thema Parken. De route loopt door de parken van Melbourne centrum en komt ook langs de kathedralen. Van binnen zijn de kathedralen redelijk sober. Er hangt een ontspanning sfeer in de stad, anders dan in Sydney. Veel oudere huizen hebben veranda's. Deze veranda's zijn rijkelijk versiert met sierlijk hekwerk. Even na vijven komen we terug bij de rivier, waar we zijn begonnen. Deze wordt nu druk bevaren door wedstrijdroeiers van roeiverenigingen. Ook de kantoren gaan uit. Veel mensen joggen naar huis of gaan met de sportfiets. Het is een sportieve bende.

Tegenover het Flinders Street Station gaan we een hapje eten bij Young & Jakcson. Het is een gezellige pub in een inmiddels monumentaal pand. Het eten is er goed en we wachten er tot het donker wordt. Dan gaan we terug naar de waterkant om avondfoto's te maken van de skyline van Melbourne. Daarna is het weer 35 terug met de tram en 15 minuten lopen voordat we op de camping zijn.

Dag 18, Melbourne
Vanochtend schijnt de zon. Het is nog wel koud, zodra de zon even achter de wolken verdwijnt. We gaan weer met de tram naar het centrum van Melbourne. Het bekende 15 minuten wandelingetje en het ritje van 35 minuten met lijn 112.

We lopen naar de waterkant om de bewolkte foto's van gisteren van de skyline even opnieuw te maken, maar nu met wat zon er op. We lopen naar het stadion gedeelte van Melbourne. Zeven enorme stadions hebben ze hier vlak bij elkaar liggen, voor tennis, cricket, etc. Terug naar de waterkant, maar nu de andere kant van de rivier. We lopen naar het Eureka gebouw, waar je naar het Skydeck kunt gaan op de 88ste verdieping. Hier valt de prijs nu eens van mee (12,50 A$ p.p.). Lastig fotograferen door de blauw en geel gekleurde ramen. Uniek is de Edge. Het is een glazen cabine (ook glazen vloer) die horizontaal naar buiten schuift en waardoor je ineens naast het gebouwd hangt een 88 verdiepingen de diepte in kijkt. Helaas is het druk en staat er een wachtrij van een uur, dus wij beperken ons tot het uitzicht vanaf 300 meter hoogte.

Daarna doorlopen we Swanston Street met bezienswaardigheden als Melbourne Central en RITM (universiteit). Als we het zat zijn, pakken we de tram naar Federation Square, waar we op een terrasje in de zon gaan zitten. Tegen 18:00 uur zoeken we betaalbare pizzeria op. Dat valt nog niet mee in de chique zakenwijk. Veel Aussies gaan na het werk nog even borrelen en een hapje eten. Maar we vinden er een op de rand van China town. De pizza en pasta is er prima !

Nog even een boodschap doen bij een supermarkt voordat we de tram terug nemen. Nu kun je de Aussies amper verstaan, gezien het dialect wat nog maar weinig op Engels lijkt, maar de Aziatische emigranten in Australie zijn helemaal niet te verstaan. Gelukkig verstaan ze ons wel. Het kost dus even voordat we een supermarkt gevonden hebben voor brood en kaas i.p.v. rijst en noodles. Uiteraard moeten voor de wijn weer even naar de "slijterij". Hier in de stad is de wijn weer een stuk goedkoper en staan Hardy's en Lindemans voor 4 euro (5 A$) in de winkel. Helaas zijn we te voet en kunnen we niet meteen inslaan. De whisky blijft 2,5 keer zo duur als bij ons in Nederland.

Terug naar Collins Street, waar we lijn 112 terug naar de camping nemen. Nog even een wijntje drinken en we kunnen weer lekker gaan slapen. We hebben vandaag toch een 20 km. gelopen, dus we voelen onze voeten.

Dag 19, Melbourne - Ballarat (117 km)
Het is vandaag alweer mooi weer. Na alles vastgezet te hebben gaan we op weg naar Ballarat. Voornamelijk snelweg, dus goed te bereiden en het schiet lekker op.

Om 11:00 uur staan we al voor de deur bij de tante van Ellie en Huub. Het huis ruim 50 jaar oud en van hout. Typisch de ouderwetse bakeliet schakelaars en glazen deurknoppen. Heel veel foto's van de familie. We lunchen er.

We hadden ons Ballarat meer voorgesteld in een heuvelachtige omgeving en wandel mogelijkheden. Hoewel we 400-500 meter hoger zitten dan in Melbourne is het ook hier vrij vlak. Ballarat schijnt een historisch plaatsje te zijn. Met name de Goldrush periode schijnt een bloeiende tijd te zijn geweest. De hoofdstraat kan zo uit een western komen, alleen de zandweg met paarden is vervangen door asfalt met auto's. Een winkelpromenade en daar pal achter verdwijnt de sfeer tussen grote hallen van prijsvechters. De bloemen is Australie zijn extreem duur, een leuk bosje kost zo 50 A$.

We kunnen de tijd dat Ellie en Huub kunnen bijpraten goed gebruiken voor de andere verplichtingen. Martin, Veerle en Gertjan, gaan dus boodschappen doen, tanken en internetten bij de Mac. Nog even wat drinken op een terrasje en dan gaan we weer terug naar de tante van Ellie, waar inmiddels wat kinderen en kleinkinderen zijn gearriveerd.

Tante Miet heeft gekookt en het smaakt allemaal prima. Ze heeft een zeer eenvoudige levensstijl en is daar helemaal tevreden mee. We slapen vannacht niet allemaal in de camper, maar verdeelt over de slaapplaatsen die Tante Miet heeft.

Dag 20, Ballarat - Torquay - Kennett River (152 km)
Het is koud en bewolkt in Ballarat als we vertrekken bij Tante Miet. Onderweg gaat het regenen. Even een kop koffie, we moeten rustig aan doen, want later deze dag wordt het mooi weer (voorspellen ze). We beginnen aan de Great Ocean Road.

Bij Aireyes Inlet, staat de bekende vuurtoren. Hier maken we even een fotostop. We hebben geluk, de zon schijnt even. Daar waar we heen gaan hangen dikke regenwolken. Net voordat de regen ons bereikt zijn we terug bij de camper. We rijden verder naar Lorne, waar we na een bezoek aan het plaatselijke "VVV" de Erskine waterval bezoeken. Niet spectaculair hoor.

Verder langs de kust waar surfers weer druk proberen een golf te berijden. We maken wat foto's voor we verder rijden naar Kennett River. Morgen wordt het beter weer, dus we besluiten hier te stoppen. Het caravan park heeft een hoop te bieden, namelijk koala's, 10-tallen wilde witte kaketoes en een 20-tal gekleurde lorries. Prachtig gezicht, vooral als de "buurman" wat vogelzaad strooit en de hele bups bij elkaar komt om dat op te eten. Bijzonder leuk is dat de Koala's hier kleintjes hebben die al uit de buidel zijn. Ze zijn veel ondernemend als moeders. De kleintjes willen de blaadjes aan de toppen van de takken en halen acrobatische toeren uit om die te bemachtigen. Vanochtend was er al een uit de boom gevallen, maar was na een huggie van een man weer in de boom gezet. Als het donker wordt kruipen ze bij elkaar. Je kunt wel foto's blijven maken van die koddige stelletjes. En dat gratis ..... Beter dan dat domme Koala Park, wat we eerder hebben bezocht.

Dag 21, Kennett River - Apollo Bay - Port Campbell (210 km)
Waar Koala's zijn, zijn ook muggen. Eerst dachten we nog dat we een paar hardnekkige exemplaren in de Camper hadden, maar tegen de ochtend blijken het er meer dan 20 te zijn die ons uit onze slaap hebben gehouden. Tijd voor wraak ! Meer dan de helft blijkt schuldig door de bloeddruppel waarin ze veranderen na een goed doodklap. Die andere waren sukkels die hun kans voorgoed hebben gemist ;-)

Het wordt inderdaad mooi weer. 's Morgens is het nog bewolkt, maar tegen de middag klaart het op. We gaan verder met de tour langs de Great Ocean Road. Er zijn verschillende uitzicht punten, die we aan doen. Een paar daarvan zijn vuurtorens. De eerste is gratis te bekijken, de tweede (Cape Otway Lightstation) kost 16,50 A$. Omdat dit toevallig de oudste is, heeft men er meteen een kermisattractie van gemaakt. Zoals gewoonlijk zijn dit soort dingen absurd duur vanwege de Japanners. Voor hun is alles 5x zo goedkoop. Wij hebben het er in ieder geval niet voor over. Wat wel leuk is van ditb Great Otway NP is weer de Koala's die er zitten.

Hoogtepunt is natuurlijk de 12 Apostelen. Stenen zuilen in het water voor de kust. Er schijnen inmiddels een paar te zijn heengegaan, want we tellen er nog maar 8. Door de erosie legt er zo nu en dan één het loodje en verdwijnt in de steeds maar beukende golven van de zee. Om 13:30 uur zijn we daar. De zon schijnt volop, geen wolkje te bekennen, alleen staat hij pal tegenover ons. Met tegenlicht fotograferen is nooit een succes ! Een aantal kunnen we gelukkig ook van de andere kant bekijken.

Tegen 16:00 uur hebben we de meeste uitzichtpunten gehad. We overleggen wat te doen. We kiezen voor een camping zo dicht mogelijk in de buurt, zodat we eventueel morgenochtend terug kunnen rijden voor nieuwe foto's. Omdat het droog is (wel koud) gaan we vanavond BBQ'en.

Dag 22, Port Campbell - Halls Gap (169 km)
Het was goed koud vannacht, door de wolkenloze lucht. Dezelfde lucht die ons in de ochtend met een stralende zon begroet. Snel ontbijten en alles vastzetten om weer terug te gaan naar de 12 Apostelen.

Binnen een half uurtje zijn we er weer en nu staat de zon goed, het licht begint alweer blauw te worden. We maken nieuwe foto's. Door naar de andere punten die we nog niet hebben gehad, zoals de Arch en London Bridge. Helaas is een van de bogen een paar jaar geleden ingestort, maar het blijft een mooi gezicht. Tenslotte nog de Grotto.

Op weg naar Halls Gap. Het blijft prachtig weer vandaag. Zou er dan eindelijk een periode van mooi weer komen ? In een dorpje onderweg kopen we brood en lunchen we bij de picknick plaats aan de overkant. Ook hier gratis BBQ voorzieningen. Dus even wat burgertjes op de plaat bakken.

We komen langs een groot wijnhuis (Seppelt Great Western). We besluiten deze te bezoeken. Helaas zijn er maar 2 rondleidingen op een dag en zijn die voorbij. Geen kelders te bezichtigen of iets dergelijks. Alleen de winkel waar je ook iets kunt proeven. We proberen de wijnen tot 50 A$, maar geen smaakt beter (naar onze mening) dan de Harvey's van 7 A$ per liter ;-) Gelukkig maar !

Verder naar Halls Gap, waar we om 17:00 uur arriveren. Het is even zoeken, welke van de vier campings het beste is en nog plaats heeft. Van vrijdag op zaterdag en zaterdag op zondag is het altijd druk bij mooi weer. Wederom een BIG4 camping. Bij de "VVV" halen we nog net voor sluitingstijd info over het perk. Dan is het tijd om even in de zon te gaan zitten. Komen er pardoes een paar Emoes voorbij en 2 duiven met kuiven !

Dag 23, Halls Gap
Wederom een koude nacht en een stralende ochtend. Het gaat vandaag warm worden, volgens de voorspellingen. Eindelijk het weer waar we al 3 weken op zitten te wachten. We kunnen zelf buiten in het zonnetje ontbijten en dat is pas de tweede keer deze vakantie.

Halls Gap ligt tegen een bergkam aan van het Grampians NP. We besluiten een wandelingetje te maken naar de 400 meter hogere top van deze kam, The Pinnacle genoemd. De Wonderland Loop begin beneden in het dorp, 3 km. van onze camping en is 9,6 km. lang. Eerst lopen we naar de Venus Baths, een aantal roestkleurige water bassins met een roestkleurig stroompje. Dan is de route afgesloten, men is ver boven ons aan het werk en er kunnen daardoor stenen naar beneden vallen. Wij denken op zondag werken ze vast niet en lopen gewoon door. Er liggen inderdaad een paar flink grote stenen op het pad, keien van 100+ kilo. Een stuk verderop, als we weer op veilig terrein zien, zien we dat ze hier toch op zondag werken. Maar goed, wij kunnen verder met onze wandeling. Daarna naar Splitters Falls, een kleine waterval. Dan door de Grand Canyon van dit park, verder omhoog naar The Pinnacle. Om 12:30 uur zijn we daar, een prima timing voor de lunch. Het gemene van dit soort wandelingen is dat je bij iedere 2 meter die je stijgt, weer 1 meter daalt en daardoor veel meer dan 400 meter moet klimmen. Zweten dus !

De weg naar beneden is eerst lastig, maar daarna goed beloopbaar. Wandelingen in Australie zijn goed onderhouden en goed bewegwijzert. De wetenschap dat beneden de camper staat met een koel biertje en dat daar ook een goede ijszaak is motiveert extra. Na het ijsje (en het biertje) terug naar de camping, waar we even in de zon gaan zitten en weer eens een wasje gaan draaien voordat we gaan BBQ'en.

Dag 24, Halls Gap

Vandaag gebruiken we een van de twee reserve dagen die we hebben. Het is hier namelijk nog steeds mooi weer en er is genoeg te zien. We rijden na het ontbijt naar Reed Lookout in Grampians NP. Hier Parkeren we de camper en wandelen naar The Balconies. Een gemakkelijke wandeling naar de natuurlijke stenen balkon, die je een fantastisch uitzicht bieden op het daar onder gelegen dal. Op het onderste balkon kun je lopen, wat van de zijkant gezien lijkt als of je in de bek van een stenen monster staat.

Met de camper gaan we naar een ander gedeelte van het park, namelijk de MacKenzie Falls. Een wat grotere waterval dan gisteren. Je kunt vanaf verschillende punten bekijken. Vanaf de voet van de waterval is het mooiste. Dan komt de trap weer naar boven. Dat is een zweten bij 30+ graden. Ja, 30+ !!

Tegen 13:00 uur zijn we weer terug bij de camper, om even een boterham te eten en natuurlijk ook iets kouds te drinken. Inmiddels komen ook de voorspelde wolken. We rijden terug naar Halls Gap, even tanken en wat boodschappen halen. Dan terug naar de camping, want ze hebben daar een klein zwembad.

Later op de dag komen er steeds meer wolken, waardoor het weer een stukje koeler wordt. Geen probleem om toch te BBQ'en. Je wordt wel gek van de vliegen die je belagen als je staat te bakken. Tientallen zoemen om de bakplaat en je moet steeds de beesten wegjagen. Martin die dat doet met de braadspaan spet zo belangstellenden en zichzelf lekker onder de vetvlekken ;-) Het wasteam is daar niet happy mee ;-)

Dag 25, Halls Gap - Port Elliot (511 km)
Vandaag een lange reisdag. De wegen zijn niet zoals in Nederland, soms heb je om de 500 meter een ander soort asfalt en moet je de snelheid van de camper steeds aanpassen, om te voorkomen dat de spullen in de camper gaan rondvliegen. Ook de passagiers zijn kritisch, willen niet in de gordels en het liefst ook nog kunnen rondlopen. Tja, als je een beetje zeebenen hebt ...

Tijdens een koffiestop halen we meteen wat boodschappen voor de lunch. Lunchen doen we later. De temperatuur loopt inmiddels steeds meer op tot bloed heet (37 graden). Bij deze temperatuur zijn er nog mensen volop aan het werk aan de weg. Het warmst is 39,5 graad. Een ijsje gaat er dan ook wel in als we even tanken, want ook de auto is dorstig.

We rijden ongeveer 400 km tussen korenvelden door. Sommige al geoost, anderen klaar om te oogsten. Beetje saai dus. Af en toe een klein dorpje. Wie wil hier toch leven, wij willen hier nog niet begraven worden. We zien vandaag weinig (levende) dieren. Alleen een dikke, bruine, 2 meter lange slang die de weg oversteekt. Als we denken dat de slang de overkant heeft gehaald, worden we ingehaald door een grote vrachtwagen met hele brede banden. Pech voor de slang. Nou, maar beter zo, dan dat je die slang tijdens een wandeling tegenkomt.

Tegen 17:00 zitten de 520 km erop. We vinden net voor Victor Harbor een camping. Het is nog steeds 34 graden en er komen steeds meer wolken opzetten. We staan lekker bij het strand. Hopelijk vandaag geen vliegen en muggen. Gertjan gaat koken, eerst nog even bijkomen van de reis. Er zijn inderdaad geen muggen en enorm veel irritante vliegen. Je zou haast in de camper gaan zitten om er even geen last van te hebben.

's Avonds is het weer tijd voor Carcassonne (bordspel). De vliegen weten ondanks alle horren toch binnen te komen om maar op het lampje te kunnen zitten. Een partijtje vliegenmeppen is dus een goed alternatief voor een potje squash. en vliegen hebben ze hier meer dan genoeg. Het voordeel is wel, ze steken niet en als het licht uitgaat heb je er ook geen last meer van. 's Avonds valt er nog wel een klein onweersbuitje.

Dag 26, Port Elliot - Kangeroo Island (164 km)
Het is bewolkt, maar droog. We kunnen in ieder geval buiten ontbijten. Maar de irritante vliegen zij er ook weer. Het was erg warm vannacht, de meeste hebben slecht geslapen. De airco maakt net als de koelkast te veel herrie om aan te zetten.

We vertrekken uit Port Elliot, het begint te regenen. We rijden naar Cape Jervis, waar we de boot (Sealink) kunnen nemen naar Kangaroo Island. Ook dit is duur, 88 A$ per persoon en 268 A$ voor de 7,10 meter lange camper van ons. Gelukje, dit is de retourprijs. Het is geen handige veerboot. Hij heeft namelijk maar 1 op- en afrij kant. Alle wagen moeten dus achteruit de boot oprijden, en veel vrachtwagen zetten alleen de oplegger aan boord. Geen wonder met die prijzen.

De overtocht duurt een half uur. De zee is vrij glad en zonder golven. Aan de oever van Kangaroo Island zitten zwart-witte aalscholvers. Pinguins kunnen we zo nog niet ontdekken. Op de boot was het droog en bij de plaatselijke VVV staat als weersverwachting "voornamelijk zonnig". Maar voor we de VVV uit zijn, gaat het regenen en dat houdt met een paar spetters niet op.

Veel wegen op Kangaroo Island zijn onverhard. Huurauto's (en dus ook onze camper) zijn op deze wegen niet verzekert. Het zijn ook van die wasbord weggetjes die lekker alles in de camper overhoop gooien (als het al heel blijft). We moeten ons dus beperken tot de hoofdwegen. We rijden eerst naar Seal Bay. Zeeleeuwen kijken in de stromende regen, lijkt ons geen goed plan. We gaan op zoek naar een camping die vlak in de buurt moet zijn. Blijkt echter een basic camping te zijn, zonder douches en misschien met stroom. Het weer lijkt vandaag ook niet beter te worden. We rijden dus nog een stukje door van Vivonne Bay naar het KI Caravan Park vlak voor Flinders Chase NP. Daar huren we een plek voor een nacht.

Dag 27, Kangaroo Island
Vannacht heeft het geregend. Vanochtend is nog bewolkt, maar het ziet er beter uit dan gisteren. Vandaag willen we naar Flinders Chase NP.

We rijden eerst naar het Information Centre voor een advies over het park en entree te betalen. Hier betaal je niet per voertuig, maar per persoon (9 A$). Daarna naar Cape du Couedic, met de vuurtoren en Admirals Arch. Hier zien we volop zeehonden, ook de geel-beige Australische exemplaren. De Admirals Arch biedt een mooi doorkijkje op zee. We lopen ook nog even naar Weirs Cove, maar dat is de moeite niet waard. Intussen komt het zonnetje voorzichtig te voorschijn.

We rijden naar Remarkeble Rocks. Een bijzonder stel door weer en wind gevormde stenen. Ze lijken op versteende delen van een geraamte van een groot prehistorisch monster. De stenen hebben een oranje aanslag, wat mooi contrasteert met de inmiddels blauwe lucht. Als je de gehele formatie op afstand bekijkt, lijkt het geheel (met enige fantasie) net op een schildpad met een gehavend schild.

We rijden terug naar het Visitor Centre voor een kop koffie te drinken en even in de souvenirzaak te kijken naar leuke "hebbe dingetjes". Dan gaan we over de oververharde wasbord weg langzaam naar Snake Lagoon. Het is 8 km, maar we doen we lang over. Onderweg zien we een Heath Goanna (leguaan) van bijne een meter lang. Hij is niet bang, maar als we alle vijf gaan kijken, loop hij toch tussen de struiken weg.

Bij Snake Lagoon maken we een wandeling naar Sandy Creek. Weer veel irritante vliegen. Dat is echt een minpunt van Australie. We komen via de wandeling uit bij de uitmonding van een roestkleurig riviertje, via een rotspartij bij een schilderachtig strandje. Aardig, maar niet echt bijzonder. Onderweg zien een leuke kleine gekleurde hagedis.

Terug bij de camper is het tijd voor ons diner. We rijden terug naar dezelfde camping. Daar in de camping keuken kunnen we even snel het vlees BBQ'en en opeten aan een van de campingtafels. Vanavond hebben we tenminste weer eens wat foto's te evalueren.

Dag 28, Kangaroo Island
We beginnen vandaag met de Koala Walk, een kleine rondwandeling bij de camping. We zien wat Walibi's (klien en licht gekleurd), wat Kangaroo Island kangoeroes (groter en donkefr gekleurd) en een Koala. We doen ook de Lagoon Walk, een andere kleine wandeling bij de camping. Je wordt alleen gek van die vliegen, een tiental die maar steeds rond oren en ogen willen zitten. Met name irritant als je een foto wilt nemen. Slecht voor je humeur ! Huub heeft zijn vliegennetje al om zijn hoed en lijkt nu op een imker. Maar hij is van die vliegen af, dus de anderen zoeken hun vliegennetje ook maar op.

We rijden naar een Kangoeroe Resort. Heel benieuwd wat daar te beleven is. Nou daar zijn we snel klaar, want het is een hotel. Verder naar Two Wheeler Creek, een wijnboer hier midden op het eiland. Geen druif te bekennen. Een paar grote hallen met dozen dure wijn en een aantal bakken met kreefden (Marrons) in allerlei maten. Er zijn zelf blauwe en paarse kreefden. Niet veel aan dus.

We gaan naar een Parndana Wildlife Park, een kleine dierentuin. Hier krijgen we een indruk van alle lorries en kaketoes in diverse kleuren. Zo zien we dat de zwarte kaketoe die we gisteren hebben gefotografeerd met de gele wangen de "Zwarte geelstaart kaketoe" is. Nog leuker was het kunnen aanhalen van kangoeroes. Werkelijk zachte vacht. Je kunt ze brokjes voeren, die ze heel zachtjes en beheerst uit je hand eten. Maar het aller leukste zijn de koala's, die je kunt aanhalen. Ook hun zijn zacht en donsig. Veerle en Ellie kunnen nu een hartewens waarmaken, huggen met een koala. En de koala's ? Die eten onverstoort verder met blaadjes.

Verder naar Kingscote, voor het zoeken van een camping. Weinig keuze, want er zit er maar een. Een leuke kleine camping en er is nog ruimte genoeg. Ook hier weer een goede BBQ- kookruimte. Dus de lapjes vlees gaan weer op de bakplaat.

Vanavond willen we de puinguins gaan bekijken. Ook hier kost het geld, maar je mag fotograferen (zonder flits). De gids heeft een rode lamp bij zich om een en ander te verlichten. Nou, na lang zoeken zien de twee kleine (drie weken oud) en een volwassen pinguin. Minimaal dus als je in Patagonie bent geweest, waar er 100-den over je voeten lopen. Fotograferen gaat bij ISO 12.000 met 2.8, maar het zijn natuurlijk rode pinguin (door het rode licht). Omgezet naar zwart/wit ziet het er nog redelijk uit.

Terug naar de camping voor een glas wijn en een biertje, voordat we naar bed gaan.

Dag 29, Kangaroo Island - Adelaide (245 km)
We hebben vandaag de boot van 13:30 uur, dus we kunnen kalm aan doen. We rijden eerst nog even naar Kingscote voor wat boodschappen en een enkele souvenirwinkels. Dan rijden we naar de veerboot. De boot kost veel tijd, om 12:30 uur moeten we daar zijn, om 14:30 uur vertrek hij en om 15:00 uur zijn we aan de overkant.

We rijden naar Adelaide en komen daarbij door de McLaren Valley. Een vallei vol wijnstruiken. Je hebt hier zelfs de Shiraz tour. In McLaren Vale (stadje) barst het dan ook van de wijnboeren. Hardy's is een van de bekende die we ook in Nederland (bij de super) kunnen kopen. We besluiten daar nog even aan te gaan om wat te proeven. Wijnkelders krijg je toch niet te zien.

Bij Hardy's hebben ze een leuke proeverij. Drie rode Tintare wijnen (submerk van Hardy's) uit 2004, die op exact dezelfde manier gemaakt zijn, alleen van verschillende wijngaarden afkomstig zijn. Grootste verschil zit hem in de grond samenstelling en in de leeftijd van de wijnstruik. Nummer 3, heeft 105 jaar oude wijstruiken. Hoe ouder de struik, hoe meer immuun is tegen ziektes. Nummer 2 (2004 Blewitt Springs Vineyard) is het lekkerste. Waarschijnlijk is de zand met ijzerhoudende kleigrond de oorzaak hiervan. De flessen, uitsluitend hier te koop, gaan minimaal per drie en kosten 80 A$ per stuk. Iets te prijzig voor een vakantieslobber. De proeverij kost normaal 10 A$ per persoon, maar omdat ze bijna gaan sluiten, krijgen we het voor niets. Gratis in Australie !!!!

We bedanken de gastvrouw en gaan verder naar Adelaide. Nog maar 45 minuten rijden, naar de camping bij het vliegveld "naast" het strand. Een grote BIG4 camping, wel weer duur omdat het een stad is.

Dag 30, Adelaide
Vandaag laten we de camper staan en gaan met de bus naar de stad. Slechts 10 km, maar het kost ons wel 8,80 A$ per persoon. Het was dus goedkoper geweest om met de camper naar de stad te gaan en heen daar te parkeren. De bussen rijden 1 keer per uur. De chauffeurs hebben een rijstijl die alleen in het oude Oostblok overtroffen kan worden, qua klantonvriendelijkheid. Zo hard mogelijk door de bochten, optrekken voordat de mensen zitten en pal voor een halte vol op de rem om te stoppen. Een passagier die vraagt om bij halte 6 uit te mogen stappen, hij wordt bij halte 7 gedumpt met de opmerking dat hij maar een stukje terug moet lopen !! Melbourne blijft dus qua OV de meest toeristvriendelijke stad.

Om 10:45 uur zijn we er en alle winkels zijn dicht ! Wat is dit nu voor een "wereldstad" ? Veerle had graag een horloge willen kopen, wat ze in een magazine had gezien, maar dat gaat dus niet. Gelukkig hebben ze ook een koopgoot (hoofdstraat) waar de winkels wel open gaan om 11:00. Bij de VVV gaan we even binnen wat Adelaide allemaal te bieden heeft, maar dat blijft beperkt tot 2-3 musea en een dierentuin. We lopen even wat souvenirwinkels binnen, drinken even koffie en pakken de bus weer terug naar de camping. Het ritje geeft ons een goede indruk waar het vliegveld is en waar we de camper morgen moeten inleveren.

Mooi even tijd om de tassen in te pakken. Morgen moeten we vroeg vliegen en de camper inleveren, dus hebben we dan geen tijd om in te pakken. Ook maken we de camper even schoon. Vanavond gaan we BBQ'en.

Dag 31, Adelaide - Alice Springs
De laatste schoonmaak en het dumpen van de restanten. Het meeste van de restanten zetten we in de campingkeuken. De vogels zijn happy met het verkruimelde pak crackers. De tassen zijn gepakt en de kastjes leeg. Niets vergeten ?

We tanken de camper af en drie van ons stappen vast bij het vliegveld uit met alle bagage. Zij checken vast in voor de instapkaarten en voor de bagage. De andere twee brengen de camper weg, 10 minuten lopen van het vliegveld. Zo kunnen we op tijd door de douane, waar Huub zijn bagage 3x door de controle moet. Terecht, want (wat hij zelf ook niet wist) zit er nog een mesje in. Alleen de douane kan het niet vinden en mag hij gewoon door met het mesje ! Ook ducttape blijkt levensgevaarlijk en moet ingeleverd worden. Ja stel je voor dat je een stewardes afplakt ;-) Nog even Wifi'en een kop koffie drinken op het vliegveld, voordat we gaan instappen.

Het toestel heeft vertraging en daardoor vertrekken we een stuk later dan gepland. Het is een klein toestel en zit helemaal vol. De vlucht over de woestijn is werkelijk erg mooi en we hebben een helder zicht. Eerst een rode vlakte met op vaste afstand van elkaar een witte wolk. Op die manier ontstaat een soort enorm schaakbord. De grond blijft rood, maar dan komen er allerlei zwarte draadstructuren in. Het lijkt wel een kunststuk. Tot mijn grote verbazing blijkt de omgeving van Alice Springs helemaal groen te zijn. Vlak bij de stad komen pas asfalt wegen te voorschijnt, daarvoor zien we eindeloos lange rode zandwegen die als scherpe lijnen het landschap doorsnijden.

Het is erg mooi weer in Alice Springs. Op het vliegveld gaat alles er heel informeel aan toe. We halen onze ruime 7 persoons auto (minivan) op bij Herz en rijden naar het hotel. Gertjan is deze week chauffeur. Bij iedere bocht gaan de ruitenwissers aan i.p.v. de richtingaanwijzer. Dat is even wennen aan deze auto. Gelukkig is het een automaat. Verder rijdt deze auto stukken confortabeler dan de camper. "Natuurlijk" zijn in het hotel nog niet alle kamers klaar, dat duurt nog een half uur. We gaan daarom eerst naar de VVV. Het zijn lange ritten naar Ayers Rock en Kings Canyon. Onderweg zit hooguit op de helft een horeca gelegenheid (zegt men). Je moet dus voor onderweg zelf eten en drinken meenemen en genoeg benzine. Dus vervolgens naar de super om wat eten en drinken in te slaan.

De enige die op straat lopen zijn de Aboriginals. Australiers zijn net als Amerikanen (en de moderne Nederlanders), ze doen alles met de auto (als je die hebt). De Aboriginals zitten in kleine groepjes in de schaduw van de bomen en hangen wat rond bij de winkelcentra. We stonden verbaast dat tante Miet zei dat we ze beter niet konden aanspreken en dat ze stonken. Onze eigen eerste indruk bevestigd dit helaas ten dele. Deodorant lijkt in ieder geval een taboe bij hun en daardoor ruik je ze werkelijk (met deze 30+ temperaturen) op 2-3 meter afstand al. Hun op hun beurt vinden onze zeepjes, after shaves en eau de toilet stinken. Het is wat je gewend bent.

Er zijn ongeveer 80 Aboriginal stammen, met ieder hun eigen wetten. Maak je het te bont, dan word je uit de stam verstoten. Dat betekende vroeger alleen in de bush verder leven. Nu betekent dat, dat je naar de stad trek en de enige stad in 1.500 km omtrek is Alice Springs. Inmiddels leven die 10% verstoten Aboriginals in steden, waar ze contact maken met de andere Australiers. Alhoewel ze niet representatief zijn voor het geheel bezorgen ze alle Aboriginals wel een slechte naam. Wassen is inderdaad taboe, in een gebied waar je opgegroeid bent met het begrip dat er amper voldoende water is om te drinken ga je geen water verspilllen aan wassen. Ook hebben de nieuwe Australiers dingen geintroduceerd waar de Aboriginals genetisch (nog) niet aan gewend zijn, zoals alcohol en melkproducten. Aboriginals kunnen daar daarom ook slecht tegen. Het zijn vaak alleen de Aboriginals die in de stad wonen die alcohol drinken. Het feit dat ze van verschillende stammen afkomstig zijn geeft ook vaak strijd. In Alice Springs zien we dan ook meer politie op straat dan in Sydney en Melborne samen.

Waarschijnlijk hebben de op straat rondhangende Aboriginals geen werk. Het zijn voornamelijk ouderen en enkele kinderen. Ook hun kleding (waarschijnlijk door de armoede) ziet er erg onverzorgt uit. Als ze al wat tegen je zeggen willen ze geld hebben. Bij de slijterij halen we een paar flesjes wijn. Je moet je legitimeren (ongeacht je leeftijd) van wege het alcohol problemen met de Aboriginals. Zelfs het wisselgeld wordt alleen teruggegeven aan de persoon die zich gelegitimeerd heeft. Men staat verbaast als ik een Aboriginal man voor laat gaan bij de kassa omdat, hij eerst is en keurig op de juiste plak staat te wachten. Duidelijk dat de slechte naam die deze verstotenen de Aboriginals bezorgen, de gehele groep tot 2de rangs burger maken. Kennen we dat probleem in Nederland ook niet ?

Het is heerlijk om weer een hotelkamer te hebben. De ruimte van een hele camper nu per persoon. En je hebt weer privacy. Je eigen douche, je eigen toilet en je eigen bed waar je op elk moment op kan gaan liggen. Het hotel heeft meerdere zwembaden, mooi even tijd voor een frisse duik !

Vanavond gaan we naar een Sunset Hill. Om 19:05 uur gaat de zon onder. Het VVV raad dit aan ! Nu zijn we wel verwend met mooie zonsondergangen op verschillende plekken in de wereld, maar dit stelt echt helemaal niets voor. Maar snel wat gaan eten.

We gaan pizza eten. Veerle heeft een goed restaurant gevonden in de reisgids. Helaas hebben meer mensen deze reisgids en zit het restaurant stampvol. We zoeken verder in de stad en vinden een andere pizzeria. Na 3 kwartier komt ons eten, ja de lasagne moest nog vers gemaakt worden, daarom duurde het "even". Jammer, dat ze dat niet even van te voren vertellen.

Dag 32, Alice Springs - Ayers Rock (461 km)
Vandaag vertrekken we na het ontbijt (8:00 uur) naar Ayers Rock. We stoppen een paar keer onderweg voor een foto en om te tanken. Om de 40 km. heeft men een parkeerplaats gemaakt en sommige hebben faciliteiten als een tankstation. Er blijken ook campings langs de route te zitten. We lachem allemaal als we een waarschuwingsbord van een kameel (dromedaris) zien, maar pasdoes zien we er later een lopen die ook nog de weg oversteekt. Kamelen in Australie, ja ze hebben woestijn, maar toch hadden we dat niet verwacht.

Om 13:30 uur zijn we bij ons "hotel" in Ayers Rock. Erg basic, maar we hebben kamers met toilet en douche. Huisdieren als torretjes krijg je er gratis bij. Je zou iets meer verwachten voor meer dan 200 A$ p.p.p.n. Maar alles is hier duur, ook de benzine kost 30 cent de liter meer. Desondanks is het erg druk.

We gaan vanmiddag naar de Ayers Rock. Gelukkig hebben we nog zon voor een paar foto's voordat de zon achter de wolken verdwijnt. Dezelfde wolken die de zonsondergang later die middag ruineren. We rijden en lopen er verder helemaal om heen en bekijken verschillende aspecten van deze rood stenen rots. Het beklimmen mag niet meer, er staat zogenaamd te veel wind boven. Het is net als Grand Canyon, je ziet alles in 1 keer. Je kunt daar een kawartier of een half uur naar kijken, maar dan heb je het ook wel gezien. Alleen de stand van de zon geeft andere aanzichten.

's Avonds (na de "zonsondergang") eten we hapje bij ons "hotel". Een beetje snackbar-achtige vreettentjes, weinig kwaliteit voor veel geld. Gelukkig hebben we onze eigen wijn nog bij ons !

Dag 33, Ayers Rock
Vandaag niet naar de Sunrise. De meerderheid wil uitslapen en morgenochtend gaan. Nu maar hopen dat we dan geen wolken hebben. Om 8:00 gaat het supertje van het resort open. Hier kopen we iets voor het ontbijt en de lunch wat we wel lusten. Dan gaan we op weg.

De Olga's zijn meerdere rotsen naast elkaar. Je kunt er tussendoor lopen. Er is dan ook een rondwandeling van 3 uur die we daar maken. Deze wandeling laat ons de Olga's van verschillende kanten zien. Erg mooi en door de afwisseling steeds weer boeiend. Er zitten ook tal van volgels. Leguanen zien we vandaag helaas niet.

Tegen 15:00 uur zijn we terug. Even rond lummelen, voordat we weer een poging gaan doen om een mooie Sunset op de foto te zetten. Altijd lachen met de fotografen die dan zo'n rots op 200 meter afstand proberen te flitsen ;-). Deze avond kleurt Ayers Rock mooi rood, maar nog mooier is de lucht aan de kant waar de zon ondergaat. Fel gekleurde strepen in de luncht en gekleurde wolken waren misschien ook een mooie achtergrong geweest voor een donkere Ayers Rock.

Na de Sunet gaan we wat eten bij een restaurant op het resort. Het is even zoeken, maar we vinden hem. Ze hebben er goede pasta en pizza.

Dag 34, Ayers Rock - Kings Canyon (330 km)
Vroeg op voor de Sunrise op Ayers Rock. Om 4:30 uur gaat de wekker. Om 5:00 vertrekken we naar Sunrise Point. In tegenstelling tot Sunset Point is er geen aparte plek voor bussen en personenauto's. Het is er dus druk. De zonsopkomst is niet spectaculair, natuurlijk wordt de Ayers Rock mooi rood, maar daar is ook alles mee gezegd. Natuurlijk, je moet het wel even hebben gezien als je hier toch bent.

Terug bij de auto eten we even een broodje en gaan dan op pad naar Kings Canyon. Met onze KIA Grand Carnaval rijdt het lekker door. We maken weinig fotostops, want er valt ook weinig te zien. Opvallend groen is alles, maar ook in dit deel van Australie is het voorjaar koeler en natter geweest dan anders. We boffen want ten westen van Melbourne (eerste deel van onze reis) regent het nu constant en in Nederland vriest en sneeuwt het. 40 Graden temperatuurverschil zal volgende week wel even wennen zijn ! Gelukkig hebben we ook een dikke trui in de koffer zitten.

Kings Canyon Resort is een stuk kleiner en het is er ook rustig. Hoe komt dat ? We krijgen voor ons geld een veel luxere hotelkamer dan bij Ayers Rock Resort. Dat doet vermoeden dat Kings Canyon minder toeristisch is. Ayers Rock is de topattractie en Kings Canyon is een leuke extra optie. Dat zou ook verklaren waarom de rondreis meestal andersom loopt. Onze kamers zijn gewoon klaar ! Bij een camping supermarkt (General Store) in de buurt kopen wat spullen voor de lunch. Restaurants gaan hier pas om 14:00 uur open. Dineren kan alleen tussen 18:00 en 20:00 uur. Ook de kroeg gaat vroeg dicht.

We gaan naar Kings Canyon, het is 34 graden en bloedheet in de felle zon (hoge UV factor). Te warm voor de klim naar de canyon rand, die bewaren we voor morgenochtend als het nog koel is. We lopen de canyon in, een kleine wandeling naar een uitzichtspunt op de canyon wanden. Je komt niet echt diep in de canyon. Veel leuke vogeltjes zoals groene parkieten die we kennen van Nederland uit de vogelkooitjes. Hier vliegen ze in zwermen van 10-20 stuks rond en maken een hoop kabaal. Net als alle andere vogeltjes zitten ze geen moment stil. Voordat het fototoestel kan scherpstellen, zijn ze alweer gevlogen. We zien nog wel een hagedis. Amper op de foto gaat hij op zijn achterpoten (en staart) staan en rent dan op zijn achterpoten als een speer weg. Uitermate grappig om te zien hoe zo'n viervoeter op twee poten de benen neemt.

Terug naar het hotel, waar inmiddels de bar open is. Koffie moet je bij de General Store (om de hoek) gaan halen, dat verkopen ze niet. Gelukkig wel koud bier. Heerlijk zo'n koud biertje, hoewel we in heel Australie nog geen echt lekker bier zijn tegen gekomen. Het is koud en nat, maar het heeft niet veel smaak. Een Carlton Black (zwarte Ale) is een redelijke Guinness immitatie. voor de liefhebbers is er daarna een klein zwembadje, voor de anderen een lekkere douch.

De zonsondergang lijkt te mislukken door wolken die hardnekkig blijven hangen. Als we al weglopen, breek de zon toch nog door en licht de gehele bergwand rood op. Erg mooi. Daarna eten geblazen. Wegens te weinig gasten (grote vakantie begint hier volgende week) kunnen we alleen pizza krijgen in een voor ons normaal te klein formaat. Maar iedereen heeft er wat kilo's bijgekregen de afgelopen weken, dus we nemen genoegen met de kleine pizza die overigens prima smaakt.

Dag 35, Kings Canyon
Vandaag eigenlijk onze laatste vakantiedag, want morgen begint de terugreis. We gaan naar Kings Canyon, om de wandeling te maken langs de bovenrand. Weersvoorspelling is 37 graden en bewolkt. Dat laatste scheelt, want in de volle zon is de klim naar de canyon rand nog zwaarder. Eerst even naar de General Store om drinken en een ontbijtje te kopen.

Het is druk bij de Kings canton. Er staan al verschillende bussen, waarvan de passagiers aan een wandeling zijn begonnen. De rondwandeling is 5,5 km, waarbij je onderweg de mogelijkheid hebt deze twee keer met 600 meter uit te breiden naar een extra uitzichtpunt. De klim valt reuze mee, en biedt meteen een mooi uitzicht op de canyon, veel mooier dan gisteren. Wel jammer dat de zon nu achter de wolken zit.

Als we boven zijn een even van een mooi uitzicht genieten, komt de zon alsnog. Meteen ziet er alles er nog mooier uit. Deze wandeling geeft ook een veel completer en mooier overzicht van de gehele canyon. Hier geen drinkwaterpunten zoals bij de Olga's. Nu de zon schijnt is het wel mooi, maar ook direct erg heet. De rotsen reflecteren de hitte. Gelukkig hebben we genoeg drinken bij ons. We lopen rustig aan en genieten van de uitzichtpunten. Er is toch niets anders te beleven bij Kings Canyon, dus we hebben geen haast. De wandeling is een mooie afsluiting van onze vakantie.

Na afloop van de wandeling rijden we weer naar de General store. We halen weer wat koele drankjes en wat spullen voor de lunch. Rustig de tijd voor een douche en het pakken van de koffers.

Dag 36, Kings Canyon - Alice Springs (460 km) - Adelaide (+1510 km)
Vandaag de eerste reisdag naar huis. Het begint om 6:00 uur, nadat we ons zijn rot geschrokken van de donder van een onweersbui. Het leek wel of de gehele canyon instortte. Het regent dan ook flink als we vertrekken en dat blijft het doen tot dat we in Alice Springs zijn. Onderweg zien we weer Dingo's, net als op het resort. Schuwe beige honden, met hier en daar een wit vlekje. Niet aanhalen, ze schijnen te bijten. Ook zien we Road Trains, vrachtwagens met drie aanhangers. Drie is op deze weg het maximum. Ze zwabberen flink met de laatste aanhanger, dus goed opletten als je gaat inhalen. Ook zien we mooie roofvogels, maar die zijn te snel voor de camera, net als de zwerm van 10-15 zwarte kaketoes.

In Alice Springs even de huurauto aftanken en inleveren. We zijn mooi op tijd op het vliegveld, waar een lange rij staat. Een hoop mensen zijn te laat en mogen toch voor. Wij haten deze Amerikaanse toestanden, zo leren ze nooit op tijd te komen ! Ons vliegtuig gaat dit keer redelijk op tijd. Onderweg helaas veel bewolking, dus geen uitzicht op het mooie landschap onderweg.

In Adelaide worden we netjes naar het hotel gebracht. Als de taxi weg is, horen we dat het hotel overbooked is en wij zijn overgeplaatst naar een ander hotel. Dat we al een jaar geleden hebben geboekt speelt geen rol, wij blijven maar 1 nacht dus .... en we hebben al betaald dus weinig keuze. Geen Mercure Hotels dus meer voor ons. Het hotel betaalt de taxi naar het andere hotel, ook een keurig hotel, maar verder van het centrum. Nu hebben we toch geen goede herrinnering aan Adelaide centrum op zondag, dus dat kan ons gestolen worden.

Er is een belangrijke cricket wedstrijd in Adelaide vandaag. Vandaar al die drukte en weer al die jurkjes op schommelende hoge hakken. Dames die dat jurkje (gezien de zichtbare spierwitte huid) en die hoge hakken normaal nooit dragen. Maar het is de dresscode voor vandaag. Wij gaan na een bezoek aan de hotelbar op zoek naar een Italiaans restaurant en bewonderen de hoge hakken. Het eten van de italiaan smaakt goed, maar de bediening is erg traag.

Terug naar hotel om vanavond en anders morgen ochtend de tassen in te pakken en onze warme kleren op te zoeken.

Dag 37, Adelaide - Kuala Lumpur - Amsterdam,
Om 11:00 uur gaan de winkels in Adelaide pas open en dan alleen die in de koopgoot. Om 12:15 uur moeten we naar het vliegveld, het heeft dus geen zin om naar de stad te gaan. We slapen lekker uit en gaan om 10:00 uur even ontbijten buiten het hotel. Dan brengt Skyline (taxi) ons naar het vliegveld.

Bij het inchecken zijn er ineens problemen. Niet de grote tassen zijn dit keer het probleem, maar de handbagage. Maximaal 1 per passagier en ook maximaal 5 kilo per persoon. Australische wetgeving ! Handig als je dat niet weet en Gertjan en Martin daar staan met een fototas van 15-16 kilo. Dan moeten de dure objectieven maar in de grote tas, maar niemand garandeert dat ze heel aankomen. Het gevolg is dat alle handbagage opnieuw wordt verdeeld. Een computer en een fotocamera in de hand telt niet mee voor het gewicht. Klink klare onzin natuurlijk, maar op die manier kunnen we toch inchecken. Verder kraait er werkelijk niemand naar, dus eenmaal in het vliegtuig, gaat alles weer snel in de fototas.

We vliegen keurig op tijd 15:30 uur naar Kuala Lumpur. Eerst nog even de resterende dollars uitgeven op het vliegveld aan goed bedoelde rotzooi. In KL is het wachten op de doorvlucht naar Amsterdam om 23:55 uur. Gelukkig hebben ze daar free Wifi.

Dag 38, Kuala Lumpur - Amsterdam - Apeldoorn
Om 6:35 uur landen we in Amsterdam. Typisch Schiphol, het duurt tot 6:55 uur voordat het toestel bij de slurf is. En dan natuurlijk de bagage, nergens duurt het zolang als op Schiphol. Hierdoor missen we de trein van 7:49 uur. Tot onze verbazing gaat het met de NS goed, de trein is op tijd en zelfs de overstap in Amersfoort halen we net ! Ze hadden zeker wat goed te maken na de puinhoop die er afgelopen weekend van hebben gemaakt met de sneeuw. Om 10:00 uur stappen we de voordeur binnen, het dagelijkse leven kan weer beginnen ...

Copyright © 2010 Tekst: Martin Laatste wijziging: 6 december 2010